วันที่ ศุกร์ กันยายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ฉันเขียนบทกวีด้วยความสับสน


 

ฉันเขียนความว่างเปล่าด้วยปลายปากกาของความรู้สึก
บันทึกที่ทุกคนอาจต้องเฝ้ามองตัวอักษรอย่างพร่าเลือน
มันอาจจะไม่เปิดเผยสิ่งใดออกมาให้เห็น
มันต้องใช้เวลาและหัวใจ
ในการนั่งมอง
ฉันเขียนความว่างเปล่าด้วยหัวใจที่สับสน
รอเพียงสายลมที่พัดผ่านเงาไม้ที่ทอดกายอยู่ระเบียงหน้าบ้านของเธอ
คงอีกนานที่ฉันจะได้เห็นมันอีก
ฉันเขียนความว่างเปล่าด้วยปลายปากกาที่ว่างเปล่า
มันจึงไร้เงาของสรรพสิ่ง
ไม่เว้นแม้นแต่เงาของหัวใจของฉันที่สับสน
...

สกินเฮด
18/07/52

ปล.งานเก่าเก็บครับ
 

โดย skinhead

 

กลับไปที่ www.oknation.net