วันที่ อังคาร กันยายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

โลกนี้เป็นของมนุษย์?




๑.

กลิ่นฝนฝังตัวบนเศษหญ้าเปื่อยยุ่ย
ผืนดินดำชุ่มหัวเราะกับเมล็ดพืช
แล้วบอกผ่านฤดูกาลว่า
มนุษย์ที่เพิ่งเริ่มต้น ไฉนยืนทะนงอยู่กับการเป็นเจ้าของ
ทั้งซ่อนความกลัวอยู่ในผ้าห่ม
หลังจากพ่นความทุกข์ไว้ในอากาศ

๒.
เธอสอนฉัน
ผ่านป่าเขาและก้อนเมฆ
แมลงหนอน หอยทาก เป็นเพื่อนนักเรียน
หลอกล่อ อำพราง ด้วยหนามแหลมและสัตว์ร้าย
ลงโทษความท้อแท้
ด้วยพายุในหัวใจ
บางทีจึงฝันไปว่า
ความสุข อาจอยู่ในสถานที่ปลอดภัยเท่านั้น

๓.
ถึงวันที่ฟ้าเหลือเพียงสองสี
เทา-ขาว, ขาว-เทา
กลิ่นควันลอยคว้างในอากาศ
มนุษย์เบือนหน้าจากกัน
เปลวไฟคำรามในที่โล่ง
ระบบหายใจสั่งสอนการเป็นอยู่ของอวัยวะภายใน

๔.
มดสีดำตัวใหญ่มุดอยู่ใต้ดิน
เสียงหัวเราะกังวานในโลกใบเล็ก
ถึงคราวมนุษย์ต้องอดทน
เช่นเดียวกับที่สิ่งเล็กๆ ผจญเสมอมา
ยิ้มนั้นเปื้อนจินตนาการ
บางสิ่งจึงเหมือนไม่มีอยู่จริง

๕.
ใครตั้งคำถามกับดินและฟ้า
คำถามนั้นเราเองต้องตอบ
ไม่มีอะไรเป็นของกันอย่างแท้จริง

....

โดย วาดวลี

 

กลับไปที่ www.oknation.net