วันที่ ศุกร์ กันยายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

... เรียนรู้และยอมรับ (ตามรอยเท้าพระบิดา) *


               

              เธอบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "ขออีกครั้งนะคะ" เมื่อรอยที่แทงเข็มไปเมื่อครู่ปูดโปน นั่นแสดงว่า ฉันต้องทำใจยอมรับการเริ่มใหม่  และให้อภัยในสิ่งที่ผิดพลาดที่เธอไม่ได้ตั้งใจก่อขึ้น   โชคดีที่เธอไม่รู้ว่าฉันก็เป็นรุ่นพี่ของเธอ  ด้วยความที่เราอยู่กันคนละแผนก ไม่เช่นนั้นเธอก็คงยิ่งประหม่า และโอกาสที่ต้องมีครั้งที่สาม สี่ ก็ย่อมมี

              แววตาเธอจ้องนิ่ง เขม้นหมายรอยเส้นที่โป่งตามแนวแขน ฉันยิ้มให้กำลังใจเธอ ยิ้มให้ความพยายาม และยิ้มให้กับท่าทางเก้ๆ กังๆ ที่น่ารักของเธอที่ทำให้ฉันเห็นภาพตัวเองในอดีตอีกครั้ง "ครั้งแรกก็เป็นแบบนี้ล่ะ " ฉันคิดในใจ ไม่กล้าทักถามให้เธอต้องเสียสมาธิ แต่สำหรับฉัน นี่ไม่ใช่ครั้งแรก....

               การพยายามเป็นครั้งที่สองเธอสำเร็จลง เรายิ้มให้แก่กัน แววตาเธอดูผ่อนคลาย เธอถามฉันว่า "เจ็บมั้ยคะ " ฉันส่ายหน้า ตอบไปว่า " ไม่เป็นไรค่ะ " ขณะที่ความปวดเย็นวาบไต่ขึ้นสู่ต้นแขน

                ในที่สุดเธอก็ทำให้ฉันกลายเป็นคนไข้โดยสมบูรณ์แบบ และฉันก็ทำให้เธอเป็นพยาบาลโดยสมบูรณ์แบบเช่นกัน เราต่างได้เรียนรู้ประสบการณ์ในบทบาทใหม่ เธอได้รู้จักการเริ่มต้น ยอมรับและก้าวผ่านความผิดพลาดในวิชาชีพ ในขณะที่ฉันต้องจำยอมให้กับความบกพร่องทางกายในฐานะคนไข้ และยอมยกให้เธอแสดงบทบาทพยาบาลแทนฉันอย่างเต็มที่  

                 "เราต่างได้เรียนรู้ซึ่งกันและกัน" แลกกับความเจ็บปวดของฉันเพียงเล็กน้อย ฉันว่ามันคุ้ม !

                  (จากบันทึกเมื่อวันที่ฉันป่วย)

                  "อัตตานัง อุปมัง กะเร : พึงเอาใจเขามาใส่ใจเรา" ไม่ใช่เป็นเพียงถ้อยคำที่ปักอยู่ในเข็มตรงหน้าอก แต่มันได้ซึมซาบเข้าสู่หัวใจของพวกเราทุกคนผู้เดินตามรอยเท้าพระบิดา 

                    เขียนขึ้นเนื่องใน"วันมหิดล " 24 กันยายน ของทุกปี เทิดพระเกียรติแด่ สมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก พระบิดาแห่งการแพทย์แผนปัจจุบันของไทย เนื่องในวันคล้ายวันสวรรคต

                อย่าลืมซื้อ "ธงมหิดล" เพื่อช่วยเหลือผู้ป่วยยากไร้นะคะ

http://www.pt.mahidol.ac.th/ptrpm/index.php?option=com_content&task=view&id=78&Itemid=45

โดย ดาวปลาตะเพียน

 

กลับไปที่ www.oknation.net