วันที่ อาทิตย์ กันยายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

(บทกวี)ปีกน้ำ


ปีกน้ำ

วลัญชัย ทูนเปลว


แรกเห็น-เช่นผืนพรมห่มปีก

ขณะร่อนหลบหลีกซีกไอฝน

ระเรื่อน้ำ-ขนานมิลานลน

และมิด้นปีกสูง กว่าที่เป็น

 

ราชหงส์ลีลามหาวิหค

ค่อยย้ายยกท่วงท่าสง่าเด่น

กระชับรูป-ถนัด-ชัดเจน

ร่อนอยู่เหนือจันทร์เพ็ญในเงาน้ำ

 

แพรน้ำคือพรมที่ห่มปีก

มิใช่ซีกเศษพรม ณ คืนค่ำ

แรกเห็น-ยามนั้นตะวันดำ

จึงถลำความคิดไปผิดทาง

 

จริง-คือปีกน้ำประกายแก้ว

วับแวว งามงดจรดร่าง

ลมทะเลเห่-คล้ายบอบบาง

ทว่ามิเคยจาง แม้ร้างจันทร์นวล

 

ฉายมาเถิดสุรีย์-ฉายสีส้ม

เพราะไอน้ำประพรมห่มทั่วถ้วน

ยิ่งเลียบน้ำเย็นชื้น จึงเห็นควร

สูญสลายจึงตรวนในอนันต์

 

จุมพิตสายลมประโคมหล้า

เป็นนกฟ้า นกน้ำ นกแห่งฝัน

ร่อนเท้าแตะพื้นดวงตะวัน

กระจายวงสนั่น สะเทิ้นน้ำ

 

เอย-ดวงตะวันเบื้องบน

หมื่นชีวิตทุกข์ทนทุกคืนค่ำ

ปีนป่ายเพื่อจารเป็นหลักจำ

ว่าเคยผ่ายความช้ำมาคว้ายศ

 

ระลอกน้ำกระเพื่อมวงระลอก

ดวงตะวันกระฉอกสง่าหมด

ปีกน้ำเลียบทิศอัสดงคต

ดั่งหนึ่งตถาคต-สอนชีวิต.

 

 

 

โดย วลัญชัย_ทูนเปลว

 

กลับไปที่ www.oknation.net