วันที่ จันทร์ กันยายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

"...รอ..."


บางห้วงอารมณ์ความรู้สึก
ภายใต้สำนึกที่เกิดก่อ
คงมีรัก มีเหงา มีเฝ้ารอ
รอใครคนไหนหนอมาต่อเติม

เนินนานกาลเวลามาคอยย้ำ
คอยให้จดให้จำ ลำนำหวาน
ความรู้สึกลึกล้ำเมื่อวันวาน
ยังประสานเสียงเศร้าให้เฝ้ารอ

ดั่งนกโบกโบยลมบนลิ่ว
ปลิดปลิวลิ่วล่องในเวหล
ราวชีพล่องลอยในลมบน
สับสน ประหม่า ผวาคอย

วันวารผันผ่านกี่กาลกล่าว
คอยแล้วคอยเล่าเจ้าอยู่ไหน
กลับดินถิ่นฐานแล้วหรือไร
เหตุไฉนไม่กล่าวคำว่า “อำลา”

รอคอยร้อยวันฤดูผ่าน
เวียนวารกาลกลับไปหลายหน
เหตุไฉนเล่าหน่อใจคอคน
จะมืดมนทิ้งเราให้เฝ้ารอ

รอรักรอคอยใครที่ไม่กลับ
รอแม้นร่างลับดับสลาย
ยังคงเฝ้ารอคอยเพียงร่างพราย
รอให้เจ้า "บอกลา" จะเลิกรอ

ยังคงรอ แม้นไม่มีว้นนั้นมา......

แอบไปต่อกลอนบ้าน "นกบนท้องฟ้า" เขามา แล้วชอบใจ เอามาลงบ้านเราเองดีกว่า อิอิอิ

โดย สายลมที่ผ่านมา

 

กลับไปที่ www.oknation.net