วันที่ อังคาร กันยายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

วันที่ไม่กลัวผี รักและคิดถึง


มีคนน้อยมากมังที่ผมรู้จักไม่กลัวผี
เรากลัวเพราะเราไม่เห็น ไม่รู้ เป็นนามธรรมมากกว่า ที่เราคิด
เหมือนสิ่งที่เรากลัว เรากลัวจิตใจตัวเอง มากกว่า ผี ที่ไม่มีตัวตน มองไม่เห็น


ในวันหนึ่ง มีคนที่ผมรักมากจากไป
สิ่งที่ผมเฝ้า รอ อยากให้เจอ คือ ผี หรือคนรักที่ตายจาก
จริงไหมที่คนตายไปที่ชอบ ที่ชอบ ถ้างั้น อาจจะเป็นได้ว่าที่ผมอยู่ไม่ใช่ที่ชอบ ที่ชอบของเธอ


ธุปกำมือ จุดบอกเจ้าที่เจ้าทาง กล่าวชื่อเธอ อนุญาติให้เข้าบ้านได้ จะมาสิง นั่งบนไหล่ แบบหนังเกาหลี จะสิงเพดานบ้าน
หรือจะเดินตามผม ไปไหนไปด้วย แบบ คนดูวิญญาณ

ไม่ว่าจะ 1 วัน 3 วัน หรือ 7 วัน ครบรอบไหน
หลายคืนที่ผมนอนลืมตา จ้องมองผ่านหน้าตาไปในความมืด
มองผ่านแสงสลัวๆ ของแสงจัน ในใจอยากเหลือเกินที่จะได้มองเห็นเธอ

นั่งมอง จนคิดถึงแม่ ฝากบอกแม่ที่จากไปก่อนให้ช่วยดูแลเธอ บอกเธอให้รุ้ถึงความรัก ความคิดถึงที่มีต่อเธอ

ผีไม่มีจริงหรอก ในความมืด มีแต่ใจที่กลัว การดำรงอยุ่ กลัวการใช้ชีวิตต่อไป
มองหา เศษความหวัง มองหาความรัก ความคิดถึง

ไม่มีคำตอบ ใดๆ จากความคิดถึงสำหรับคนที่จากไป
อย่าหวังที่จะรัก มากมาย อย่างไง เลยต่อคนที่จากไป

ถึงวันนี้ ผมยังไม่ได้ตักบาตร ทำบุญ อะไรให้เธอ เหมือนใคร ทำ
ผมไม่ได้ไปงาน ส่งเธอ ไม่ได้มองเธอในวันสุดท้ายบนโลกของเธอ

ที่ไม่ทำก็เพราะอยากให้เธอมาทวงด้วยตัวเอง
นะสิ

ถ้าคุณมีรัก กอบเก็บ ตักตวงความรัก ให้แบ่งปันรอยยิ้มให้มาก เพราะถึงวันหนึ่ง
คำว่าสายไป จะได้กลายเป็นคำว่า ดีที่สุดแล้ว

รักคิดถึงเธอ เสมอ ก๊อดซิล่า

โดย nainut

 

กลับไปที่ www.oknation.net