วันที่ พฤหัสบดี มิถุนายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

...จุดหมายนักเดินทาง...


จุดหมายนักเดินทาง

ครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน วันที่ฉันหยิบเป้ขึ้นพาดบ่าออกไป เดินทางท่องเที่ยว เป็นครั้งแรก วันนั้นจุดหมายปลายทางของฉันคือ ภูกระดึง แต่เนื่องด้วยความด้อยประสบการณ์ เมื่อไปถึงตีนภูกระดึงกลับขึ้นบนภูไม่ได้ เจ้าหน้าที่บอกว่าช่วงหน้าฝนของทุกปี ป่าของที่นี่ปิด......L

ครั้งนั้นฉันได้รู้จัก นักเดินทางคนหนึ่งที่นั่น เขาก็เจอปัญหาเดียวกับฉัน คือขึ้นภูไม่ได้... ฉันจำไม่ได้ว่าตอนนั้นเราคุยกันยังไง แต่ในที่สุด ฉัน และ เขา ก็ตกลงกันว่า เราจะไปป่าภูเขียวด้วยกัน.... ที่นั่นเราได้เจอกลุ่มนักเดินทางกลุ่มหนึ่งซึ่งกำลังจะเข้าป่าภูเขียวเหมือนกัน.... ฉัน เพื่อนใหม่ และเพื่อนกลุ่มใหม่ จึงตกลงกันว่า พวกเรา จะเดินป่าภูเขียวด้วยกัน.....J

......................................

บางคนชอบทะเล พอใจที่ได้เห็นน้ำใสๆ หาดทรายขาวๆ...

บางคนชอบภูเขา เพราะได้สัมผัสกับความชุ่มชื้นของผืนป่า และสายไอหมอก...

บางก็คนชอบ ไปในดินแดนต่างถิ่น เพื่อที่จะเรียนรู้วัฒนธรรมที่แตกต่าง...

แต่ละคนมีจุดหมายของการเดินทางไม่เหมือนกัน เพราะชอบต่างกัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทุกคนเหมือนกัน คือ ทุกคนเป็น นักเดินทาง... นักเดินทาง ที่หวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะเข้าใจโลก และเข้าใจตัวเอง

โลกใบนี้มีเรื่องราว และสถานที่หลากหลาย รอคอยให้เราไปเรียนรู้... เราอาจใช้เวลาทั้งชีวิตของเราให้หมดไปกับการเดินทาง... ไปขั้วโลกเหนือจรดขั้วโลกใต้ หรือพิชิตยอดเขาทุกที่ในโลก แต่ก็ใช่ว่าการเดินทางของเราจะสิ้นสุด  เพราะครั้งต่อไปเมื่อเรามาเยือนที่แห่งนี้  สิ่งที่เราเคยเห็น สิ่งที่มันเคยเป็น ก็จะไม่เหมือนเดิมอีก  ทุกอย่างย่อมเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา เรื่องราวในที่แห่งหนึ่ง ณ เวลาหนึ่งจึงมีค่าเสมอ... การเดินทางจึงยังไม่มีสิ้นสุด...

......................................

.

.

ในครั้งแรกที่ฉันออกเดินทาง  ฉันพลาดเป้าไม่ได้ขึ้นภูกระดึงอย่างที่ตั้งใจ แต่ฉันก็ได้มิตรภาพและเพื่อนกลับมามากมาย

หลังจากนั้นฉันก็ดั้นด้นไปในทุกที่ที่ฉันคิดว่าสวยงาม เพื่อหาวิวใหม่ๆ หาบรรยากาศใหม่ๆ หามิตรภาพใหม่ๆ เขาว่ามิตรภาพระหว่างการเดินทางเป็นมิตรภาพที่บริสุทธิ์  มันชื่นใจเหมือนเราได้อยู่ท่ามกลางขุนเขาแล้วสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ

เมื่อฉันเขียนเรื่องราวการเดินทาง ฉันจะมีความสุข ภาพต่างๆ ก็มักจะลอยวนอยู่รอบๆ ตัวฉัน

-  ฉันยังจำภาพทะเลหมอกที่ห้วยน้ำดังได้ไม่ลืม เพราะที่นั้นทำให้มือฉันเกือบใช้การไม่ได้ เพราะความหนาวเหน็บในตอนกลางคืน

-  ที่น้ำหนาวในปีนั้น ฉันเป็นไข้หนัก แถมกระเป๋สตางค์หาย มีเจ้าหน้าที่ป่าไม้พาฉันไปรักษาที่บ้านของเขาจนหายดี แล้วส่งฉันกลับบ้านอย่างปลอดภัย

-  ความสวยงามของหมู่ปะการังที่เกาะสุรินทร์ ทำให้ฉันต้องยอมโดดงานนับสิบวัน จากที่เขียนใบลาแค่ สามวัน

ฯลฯ

......................................

.

.

ในวันหนึ่งเมื่อฉันหยิบภาพถ่ายเก่าๆ มาดู ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่เกิดกับฉันตลอดเส้นทางที่ผ่านมา มันกลายเป็นแค่ความทรงจำครั้งเก่าเสียแล้ว แม้ฉันจะมีความสุขกับสิ่งที่ฉันได้เจอมา แต่พอคล้อยหลังฉันไป ฉันก็มักมักเศร้าใจกับการจากไปโดยไม่หวนคืนมาของมัน..... มันเป็นความหลังที่ทำให้ฉันรู้สึกเสียดาย ฉันอยากหยุดเวลา ให้ฉันอยู่ในห้วงความสุขเหล่านั้นไปตลอดกาล....

......................................

.

.

แต่แท้ที่จริงแล้ว ชีวิตก็คือการเดินทาง...

ฉันอาจไม่เคยรู้สึกว่าในแต่ละวันคืน แต่ละเดือน แต่ละปี ที่ฉันใช้ชีวิตอยู่นี้  ฉันกำลังเดินทางอยู่ เพราะฉันมัวไปคิดแต่ว่า การเดินทางมันอยู่ที่เราเดินไปตามถนน ไปเห็นภูเขา ไปเห็นทะเล เท่านั้น แต่ แท้จริงแล้ว เหล่านั้นมันเป็นส่วนหนึ่งของการเดินทางอันยิ่งใหญ่ในชีวิตเราเท่านั้น

.

.

บางคนไม่เคยได้ออกไปเที่ยวทะเล หรือออกไปยังประเทศอื่นสักครั้ง แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่า เขาไม่ได้เป็นนักเดินทาง เขาอาจจะกำลังกำลังทำความเข้าใจชีวิตของเขา ทำความเข้าใจโลกอยู่ก็เป็นได้...บางครั้งการอยู่เฉยๆ เสียบ้าง  ก็ทำให้เรามีเวลาในการคิดมากขึ้นก็ได้...

...ปลายทางที่นักเดินทางทุกคนค้นหา จึงอยู่ไม่ไกลเลย ไม่ใช่อยู่ในระหว่างทางหมื่นไมล์ที่เขาไปมา อยู่ในทะเลหรือบนภูเขา แต่มันอยู่ภายในตัวเขาเอง อยู่ที่ว่าใครจะค้นพบมัน หรืออยู่ที่ใครจะเข้าใจมันขนาดไหน และนั่นคงจะเป็น...จุดสิ้นสุดแห่งการเดินทาง ของ นักเดินทาง....  

.

.

...................................................

 เพลงนักเดินทาง : วงกัมปะนี

………………………………

.

.

.

ปล....

ถึงเพื่อนบ้านชาว blog oknation ทุกท่าน

 ฉันคงต้องขออภัยต่อเพื่อนๆ พี่ๆ  ชาว blog oknation ทุกท่าน  ที่ในระยะต่อไปจากนี้  ฉันอาจว่างเว้นจากการอัพบล็อคไปบ้าง(ที่จริงก็อัพช้าประจำอยู่แล้วนี่นาL )... ด้วยเหตุหลายประการ... แต่ขออนุญาตไปเยี่ยม และหาอะไรดีๆ อ่านจากเพื่อนๆ บ้าง ...

คงไม่ว่ากันนะ...J

downrai

โดย downrai

 

กลับไปที่ www.oknation.net