วันที่ พฤหัสบดี มิถุนายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

30 นาทีกับเดิร์ก เค้าท์


ตอนแรกตั้งใจว่าจะเปิดล็อกนี้ด้วยการเล่าว่าทำไมกันนะ เราถึงเป็นเดอะ ค็อป และมีลิเวอร์พูลเป็นดั่ง Love of my Life แต่ว่าด้วยการมาเยือนของทีมชาติฮอลแลนด์ทำให้เรื่องที่ตั้งใจว่าจะโพสเป็นเรื่องแรกต้องเลื่อนออกไปก่อน

หลังจากที่ใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่ เพราะลุ้นอยู่ว่าจะได้ไปดู เดิร์ก เค้าท์ เตะที่สนามราชมังคลารึเปล่า จนกระทั่งเวลาประมาณเที่ยงกว่า ก็มีพี่ชายใจดีคนหนึ่งบอกว่าได้ตั๋วมาและจะให้เราไปดู ขอบอกว่าตอนนั้นดีใจมาก

เราก็ไปสนามแข่งคนเดียวเลย ผู้หญิงคนเดียวเดินดุ่มๆไปดูบอล ที่นั่งดีมาก ไม่ใกล้จนเกินไป แต่ก็ไม่ไกลจนมองไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ดูบอลไม่รู้เรื่องเลยเพราะมัวแต่มองกองเชียร์ฮอลแลนด์สองคนที่ยืนอยู่ด้านหน้า เพราะว่าหล่อมาก อ้าววววว ม่ายช่ายยย มัวแต่มองศูนย์หน้าของลิเวอรพูลอยู่ต่างหาก อิอิ

พอบอลจบเราก็รอให้คนออกไปสักพัก เพราะไม่อยากเบียดเสียด ก็เดินออกมาเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่รถของนักฟุตบอลทีมฮอลแลนด์ (อุ๊บ เนเธอร์แลนด์) คนยืนมุงรอดูนักฟุตบอลขึ้นรถกลับเยอะมาก ทางเดินที่พวกเขาทั้งหลายจะเดินออกมานั้นถูกกั้นด้วยรั้วเหล็กทั้งสองข้าง ด้านหนึ่งคนเยอะมากเพราะอยู่ติดกับทางเดินเลย ส่วนอีกด้านแทบจะไม่มีคน เพราะมีประตูสนามกั้นไว้อีกชั้นหนึ่ง เข้าไกล้นักฟุตบอลไม่ได้เลย ซึ่งเราก็ยืนอยู่ตรงนี้

สักพักนักฟุตบอลก็เดินออกมา 2-3 คนแรกเป็นใครก็ไม่รู้  แต่คนต่อมาเป็นเดิร์ก เค้าท์ เสียงกรี๊ดต้อนรับดังมากๆ เพราะวันนั้นกองเชียร์ลิเวอร์พูลในเมืองไทยไปกันหลายร้อยคนเห็นจะได้ มีการนำธงมาปูไว้ที่หน้าสนามก่อนเกมส์เริ่มด้วย ซึ่งเค้าท์ก็หยุดแจกลายเซ็นต์สักพัก ระหว่างนั้นเราก็พาตัวเองออกมา เพราะคิดว่าเห็นแค่นี้ก็พอแล้ว ก็เลยเดินออกมาที่ตัวรถเพื่อจะออกไปจากตรงนั้น แต่คนค่อนข้างเยอะและเบียดกันไปมา จนเรามาหยุดอยู่ตรงติดกับตัวรถพอดี ก็ไม่ได้มองขึ้นไป

แต่พอมองขึ้นไปเท่านั้นแหละ พ่อหนุ่มที่เราตามมาดูเขาในวันนี้ นั่งแหมะลงตรงหน้าเราซะอย่างงั้นเลย เป็นอันว่าเรายืนอยู่แถวหน้าสุด ตรงหน้าเดิร์ก เค้าท์พอดีเด๊ะ ไม่รอช้าที่จะหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูป ผู้คนก็ถ่ายรูปศูนย์หน้าชาวฮอลแลนด์คนนี้เยอะมาก มากจนน่าน้อยใจแทนนักบอลคนอื่นที่ไม่มีใครสนใจเลย แม้แต่ราฟาเอล ฟาน เดอร์ ฟาท ก็แทบจะไม่ได้รับความสนใจ ซึ่งกองกลางตัวทำเกมส์ของฮัมบูกร์ก็ดูจะไม่สนใจสิ่งรอบตัวเท่าไหร่ เนื่องเพราะคุยโทรศัพท์อยู่ตลอดเวลา

กลับมาที่เดิร์ก เค้าท์กันต่อ รู้สึกว่าดูจะชินกับความนิยมที่คนไทย (ส่วนใหญ่เป็นเดอะ ค็อป) มีต่อตัวเขาเสียแล้ว หันมาเล่นกับกล้อง แอ็คท่าต่างๆให้ถ่ายตลอดเวลา และพอเดอะค็อปกลุ่มใหญ่เบียดผู้คนมายังด้านหน้าได้ ดูเหมือนว่าบรรยากาศจะดูคึกคักขึ้นมาทันตา มีการร้องเพลง You'll never walk alone ดังลั่น เล่นเอานักบอลคนอื่นและเจ้าหน้าที่ทีมชาติแดนกังหันลมงงกันเป็นแถว (มาดูฮอลแลนด์ หรือมาดูลิเวอร์พูลกันแน่ฟ่ะเนี่ย)

สักพักก็มีอนงค์นางหนึ่งตะโกนบอกรักเดิร์ก เค้าท์เป็นภาษาบ้านเกิด เล่นเอาพ่อหนุ่มของเราเขินไปพักใหญ่ เท่านั้นไม่พอ สาวเจ้ายังทำมือทำไม้พร้อมทั้งบอกเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองเสร็จสรรพ ซึ่งเดิร์ก เค้าท์ก็น่ารักมาก หยิบมือถือของตัวเองขึ้นมากด mem เบอร์ซะด้วย เล่นเอาเดอะค็อปที่มาตะโกนอยู่ข้างหน้าเงียบกันเป็นแถบๆ

เรายืนถ่ายรูปอยู่ตรงนั้นประมาณ 30 นาที รถก็กำลังเคลื่อนตัวออกไป เดิร์ก เค้าท์ ก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาทางเราแล้วก็ทำมือทำไม้ประมาณว่า เราสองคนใช้โทรศัพท์รุ่นเดียวกันเลย เราก็ยิ้มไม่หุบเลย อิอิ แม้จะมีเสียงชายหนุ่มคนหนึ่งข้างหลังตะโกนมาว่าทำไมใช้รุ่นถูกจังฟ่ะ ก็ไม่สามารถทำให้เราหุบยิ้มลงได้ อิอิ

สิ่งหนึ่งที่ทำให้เดิร์ก เค้าท์เป็นที่ชื่นชอบของเดอะ ค็อป ไม่ใช่เฉพาะเมืองไทย หากแต่ทุกที่ ก็คงเพราะความขยันและทุ่มเทตลอดเวลาที่อยู่ในสนาม แม้บางคงจะมองว่าเขาคนนี้เป็นศูนย์หน้าที่ลงมาต่ำเกินไป ซึ่งนั่นก็คือลักษณะเฉพาะตัว

เล่ามาซะยาวเลย เป็นอันว่า 30 นาทีที่อยู่ต่อหน้าเดิร์ก เค้าท์ก็มีเท่านี้แล

โดย nomad

 

กลับไปที่ www.oknation.net