วันที่ ศุกร์ ตุลาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

...เธอคือ “มายาสภาพ” ที่ฉันพินิศถึง....


...เธอคือ “มายาสภาพ” ที่ฉันพินิศถึง....


อาทิตย์ดวงแดงกำลังเคลิ้มคล้อย
ไปพร้อมกับเธอ “ผู้เป็นมายาสภาพ” ที่ฉันพินิศถึง....

แล้วฉันก็พบว่า

แท้แล้ววันเวลาอันสุขชื่นสำหรับฉัน... คือฝัน
ฝันที่ แม้มิอาจจะคว้าได้ดั่งวาดหวัง
แต่ก็ฝันได้ดั่งปรารถนา

ความฝันที่สัตย์ซื่อ
มิเคยใจชืดปฏิเสธความโศกดายทั้งมวล... ที่ฉันมี

ถึงแม้ว่า
มายาแห่งฝัน จะจับต้องครองคะนึงมิได้
ไร้รูปสภาพ ให้ยึดถือ
แต่มีนามสภาพให้ไขว่คว้าเสมอ...

“นิจนาน และนิรันดร์มา”



เมื่อเธอกล่าวคำอำลาแด่ฉัน
สิ่งที่เหลือไว้สอนรอยอาลัย... คือนามสภาพที่ฉันครุ่นคิด...
ครุ่นคิดถึงวันเวลาอันสุขชื่น อิ่มใจ และละไมหวาน.. ณ กาลนั้นที่ผ่านล่วง

เมื่ออาทิตย์ดวงแดงเคลิ้มคล้อยหายไปอีกฝั่งฟ้า
ภายใต้รัตติกาลอันมิดมืด
เธอจึงมาแจ่มจ้าอยู่ในหทัยโศกของฉันเสมอ เสมอ

แม้ว่า...
มายาที่ฉันสัมผัส…
จักมิอาจสมปรารถนาใดได้ในรูปสภาพนั้น

แต่ฉัน...
ก็จักยืนยันที่จักคิดถึงและคะนึงหาเธอ
ภายใน "นามสภาพ" สมมุติถึง



ตลอดมา – และนิรันดร์ไป


แทนคุณแทนไท

โดย แทนคุณแทนไท

 

กลับไปที่ www.oknation.net