วันที่ เสาร์ ตุลาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ดอกไม้ไฟ


ดอกไม้ไฟ

                     …3 จังหวัดภาคใต้...

              นรา ยะลา ปัตตานี นั่นยังมีสิ่งสวยงาม

             อาจมีเหตุฆ่ากันทุกวีวัน

             ทุกคืนวันเสียงโหดร้ายดั่งสนั่น

            ยิ่งกว่านั้นก็ยังมีมิรู้จ่าง

                                                 บางก็หนีบางก็หายไม่หวนกลับ

                                           แสนยากนักหยุดเหตุร้ายให้สงบ

                                           ทั้งระเบิดทั้งยิงกันแสนสุดโหด

                                      ขอเทิด โปรดหยุดสักทีเหตุร้ายเอ่ย

             หนึ่งสองสามสี่ห้า

            ซ้ายขวาข่าวมันไก่ทั้งหลายนั่น

            จากหนึ่งเป็นสี่ไม่กี่วัน

            ห้าก็มาแบ่งปันลูกค้า

                                              เพื่อนบ้านอาคารชิดอยู่ติดกัน

                                                ก็พลันหมางหมองมิมองหน้า

                                                 จากคนคุ้นเคยที่เคยมา

                                            ก็ปิดไฟดวงตาข้ามอาคาร

             ฉันมิใช่สิ่งที่แทนที่แสนหวาน

            แท้เซซังซมซานมานานแสน

            ฉันมิใช่พิรุณหยาดยามขาดแคลน

            หากว่าแม้นน้ำใจมีให้เธอ

                                                  ฉันมิใช่ดอกไม้ยามเช้าตรู่

                                                           แท้ความจริงหดหู่อยู่เสมอ

                                               ฉันมิใช่คนดีที่เลิศเลอ

                                         แต่ถ้าเธอช้ำบอบฉันปลอบเอง

            ฉันจำคุณได้ดี-วีรชน

            อีกหนเจอกันในวันใหม่

            สามสิบปีเนิ่นนานเลยผ่านไป

            ใครลืมใครไม่รู้-คิดดูเอง 

                                                                           

 

                                          แว่วเสียงซึงซึงผ่านสะท้านโลก

                                           หวนวิโยคปวดร้าวเศร้าถวิล

                                           ฟ้าสะอื้นครืนคร่ำร่ำฝนริน

                                            ครูจากถิ่นแดนไกลไปลับลา

            ครูของเราทุกทุกท่านคูณคุณค่า

            สมนามว่าคนเมืองเหนือคนเมืองใต้

            เป็นหญิงชายที่ควรรู้เชื้อสืบสาย

            ขอสดุดีพลีลายร่ายเป็นกลอน

                                           อายุครูปีนี้ยี่สิบแปด

                                            เคยอยู่แวดวงศิลป์ไม่ละสอน

                                            อุดมการณ์สงสารเด็กตาเว้าวอน

                                            ด้วยอาทรจึงจากบ้านเพื่อการพลี

            เพื่อเด็กใต้ไม่ร้างครูผู้มุ่งมั่น

            สอบได้พลันขอลงใต้ไม่หน่ายหนี

            โรงเรียนกู-จิงลือปะณ.ที่นี้

            ระแงะที่เมืองนราสถาพร

                                                สิบเก้าพฤษภาสองห้าสี่เก้า

                                               วันที่ใจสะเทือนเหมือนถูกหลอน

                                                คนใจร้ายจับไปให้ร้าวรอน

                                         ร่างเธอนอนจมเลือดเดือดแผ่นดิน

            ขอชีพเธอที่ยอมพลีเสียสละ

            เป็นน้ำประพรมไทยให้ถวิล

            สมานร่วมใจภักดิ์รักแผ่นดิน

            ไทยทั้งสิ้นล้วนผองพี่น้อง  

                                             แว่วเสียงซึงซึงผ่านสะเทือนใจ

                                             หวนวิโยคปวดร้าวเศร้าโศกศัลย์

                                              ฟ้าสะอื้นครืนคร่ำร่ำฝนร่ำพัน

                                               สู่สวรรค์เถิดครูผู้งดงาม

            ขอไว้อาลัยแด่ครูของเรานั้น

            เสียใจแทนคุณพ่อคุณแม่ครู

            ครอบครัวครูคนที่เรานั้นภูมิใจ                             

               จะอยู่ในหัวใจเราตราบกาลนาน                      

โดย ปรัศนีย์01

 

กลับไปที่ www.oknation.net