วันที่ ศุกร์ ตุลาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

โลกหลังกำแพง


                        โลกหลังกำแพง

 

 

                วันนี้ฉันมีโอกาสเข้าไปในสถานที่หนึ่ง ซึ่งคงไม่มีใครปรารถนาหรือใฝ่ฝันอยากจะเข้าไปอยู่

ที่นั่นอย่างแน่นอน  เพราะหากใครลองได้ก้าวข้ามประตูเหล็กที่ปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงสูงนั่นไปแล้วนั้น

 ย่อมหมายถึง  อิสรภาพที่ได้สิ้นสุดลงเพียงเสี้ยววินาทีนั่นเอง

                ก่อนจะเข้าไปในโลกหลังกำแพงนั้นได้ เราจะต้องมีการแจ้งชื่อและแลกบัตรประจำตัวประชาชนไว้กับเจ้าหน้าที่ด้านหน้าเสียก่อน จากนั้นเป็นขั้นตอนของการปลดทรัพย์สินที่มีค่าทุกชนิดแม้แต่กุญแจไว้ใน locker ที่ตั้งไว้เพื่อรับฝากของ  จากนั้นผู้คุมก็พาเราเดินเข้าไป ก่อนที่จะข้ามประตูแรกไปนั้นจะต้องมีการตรวจค้นอย่างละเอียดจากเจ้าหน้าที่อีกครั้งหนึ่ง

                ระหว่างทางที่เดินเข้าไปนั้น  สองข้างทางเป็นกำแพงสูงลิบซ้ำด้านบนยังมีเหล็กหรือเป็น

ลวดหนามที่ปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงสูงไว้หรือไม่ฉันก็มิอาจทราบได้ แต่ที่ทราบคือมันคงช่วยป้องกันการหลบหนีได้อย่างแน่นอน  ฉันเดินข้ามประตูไปจำนวน 3 ชั้น หลังกำแพงนั้นมีผู้คนอยู่เป็นจำนวนมากโดยที่บ้างก็นั่งคุยกัน บ้างก็มีกิจกรรมของแต่ละคน  แต่ส่วนที่ฉันเข้าไปนั้น ฉันเข้าไปหาผู้ต้องขังกลุ่มหนึ่ง

ซึ่งผ่านการอบรมการอ่านหนังสือเสียงระบบเดซี่  เมื่ออ่านมาถึงตรงนี้ผู้อ่านคงอาจสงสัยกันใช่มั้ยคะว่าหนังสือเสียงระบบเดซี่คืออะไร  ก็เป็นหนังสือเสียงเพื่อให้คนตาบอดฟังไงคะ อิๆ  บางครั้งที่ซึ่งผลิตหนังสือเสียงเป็นหลัก เช่น  มูลนิธิราชสุดา สมาคมคนตาบอด ก็ผลิตหนังสือไม่ทันเนื่องจากงานล้นมือ

  ไม่เพียงพอกับความต้องการของคนตาบอด เมื่อ nectec ได้เข้ามาอบรมให้กับผู้ต้องหาในนี้แล้ว เราก็สามารถเพิ่มจำนวนหนังสือเสียงเพื่อให้เพียงพอกับความต้องการของคนตาบอดได้มากขึ้นค่ะ

                หนังสือที่ฉันและเพื่อนร่วมงานนำไปให้นักโทษในทัณฑสถานอ่านนั้นเป็นหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย พูดมาถึงตรงนี้หลายท่านที่อ่านคงอาจจะรู้สึกว่ามันธรรมดา แต่ที่ไม่ธรรมดานั่นก็คือ  หนังสือที่นำไปให้อ่านนั้นเป็นหนังสือวิชาคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ค่ะ  ภาพแรกที่เพื่อนบรรยายให้ฉันฟังเมื่อเจอกับคณะบุคคลที่อ่านหนังสือให้นั้นคือ พวกเขาเป็นคนที่หน้าตาดูดี สุภาพ พูดจาเรียบร้อย

  และที่สำคัญที่สุดคือ  พวกเขามีความรู้มากพอที่จะอ่านหนังสือให้กับเราได้เป็นอย่างดีทีเดียวค่ะ

  มีนักโทษคนหนึ่งได้ปริญญามาแล้วสี่ใบ เมื่อเขาอ่านสูตรทางคณิตศาสตร์ออกมานั้นฉันถึงกับพูดออกมาเลยว่า นี่แหละคือแบบที่พวกเราต้องการคือมองภาพและสัญลักษณ์ปุ๊บและอ่านออกมาได้ปั๊บโดยที่ไม่ผิดเลย

                ฉันไม่ได้คุยอะไรกับคนเหล่านี้มากนัก เนื่องด้วยเวลาน้อยและฉันไม่กล้าไปซักถามว่าพวกเขาต้องมาอยู่ในดินแดนแห่งนี้เนื่องจากสาเหตุอันใด  แต่มีสาเหตุหนึ่งที่ภายหลังจากฉันเดินกลับออกมาแล้วทำให้ฉันกลับมาย้อนคิดได้ว่า  บางครั้งคนเราก้าวพลาดไปครั้งเดียวก็อาจจะทำให้เสียอิสรภาพไปได้เลย มันคงไม่คุ้มกันหรอกหากจะเข้าไปลองสิ่งที่ไม่ดีต่างๆและต้องมีชีวิตที่เหลืออยู่ในโลกหลังกำแพงแห่งนั้น

  แน่นอนคงไม่มีใครอยากเข้าไปที่นั่น แต่เมื่อต้องเข้าไปไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใดๆก็ตาม เมื่อเขาได้รับอิสรภาพแล้วนั้นสิ่งที่พวกเขาต้องการมากที่สุดนั่นก็คือ  การได้รับโอกาสจากสังคม  ฉันมีความเชื่ออย่างหนึ่งว่า หากเราซึ่งได้รับอิสรภาพจนเคยชินแล้วนั้นได้ให้โอกาสกับผู้ที่เพิ่งจะได้รับอิสรภาพเขาก็คงไม่ย้อนกลับไปกระทำความผิดอีก

โดย พูพู

 

กลับไปที่ www.oknation.net