วันที่ ศุกร์ ตุลาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรื่องเล่าคนสึนามิ ๒/๔ (ตอนเพราะโลกนี้มีเธอ)


สวัสดีค่ะ..

สายมากแล้ว ที่นี่ครึ้มฝนกับแดดออกสลับกัน ลมแรงใช้ได้เหมือนกัน ชวนให้นึกถึงวันที่ให้อาหารปลาอีกแล้ว ฮา.. มาต่อกระทู้กัน ตกลงเมื่อวานอู้ค่ะ ขึ้นกระทู้เรื่องเล่าฯ ไม่รอด มาติดตามความคืบหน้าพันธกิจกันก่อน

โครงการ พันธกิจสะดุดรัก ๒๕ วัน ของ "สิงห์มือซ้าย"
http://www.oknation.net/blog/SingMeuSai/2009/04/22/entry-1

หน้ารวบรวมเอ็นทรี่ เพื่อนบล็อกเกอร์ที่ร่วมพันธกิจ ณ ปัจจุบัน

http://www.oknation.net/blog/SingMeuSai/2009/05/29/entry-1



ส่วนกระทู้ ที่คู่กัน ต้องเข้าไปดูกันให้ได้นะคะ

มุมกล้องที่ต่างกัน ในสถานที่เดียวกัน

ของซันญ่าค่ะ

http://www.oknation.net/blog/SonyaUAS

...


ความเดิมตอนที่แล้ว..

เราเดินผ่านโรงเรียนบ้านเกาะพีพีมานิดเดียวเอง เหมือนกับการเดินทางเพิ่งจะเริ่มต้น คนไกลมาอ่าน เธอบอกว่าละครเรื่องนี้ยืดยังไงก็ไม่ครบยี่สิบห้าตอน ๕๕๕๕ ... เนี่ย เธอหัวเราะเป็นเลขไทยแบบเนี้ยะ..

แหม.. (ตวัดสายตาให้ลมให้แล้ง) ก็ไม่ถึงขนาด (แต่ก็ไม่แน่ ฮา) หลังจากจอด เอ๊ย! หยุดถ่ายภาพต้นไม้หลังจากพ้นหัวบันไดตามภาพ..ขึ้นมาแล้ว ที่ตรงนี้เป็นที่ส่วนบุคคล เขาทำถนนคอนกรีต ชนิดคอนกรีตแผ่นสำเร็จ เดินช่วงนี้ง่ายๆ เราก็ส่อง(กล้อง) ไปทางซ้ายที ขวาที

มีความสุขแค่ไหน บรรยายไม่ถูกแล้ว รู้แต่ว่าเห็นเมล็ดปอตกเกลื่อนพื้นถนนก็ยังสวยได้ก็แล้วกัน.. นะ คนเรา

ไปค่ะ ไป.. เดินกันต่อ เหงื่อเริ่มท่วม แดดแรงจริงๆ

เดี๋ยว ใจเย็นๆ แดดร้อน แต่คนควรใจเย็น

ย้อนกลับมาก่อน

เห็นมั้ย.. แล้วก็สวยงาม

ตามใจนึก จากทะเลที่เลี่ยนๆ มีแต่ฟ้ากับน้ำ

เราก็มีองค์ประกอบเขียวๆ น้ำตาลๆ แซมให้ทะเล

มาดูมุมมองของดอกไม้บ้าง

ทะเลเป็นไง

ปรากฎว่า "รก" เกินไปค่ะ (ฮา)

เดินต่อๆ

เดินกันมาตั้งนาน เพิ่งเจอทางลงทะเล(อีกครั้ง)

ไม่ไหวแล้วค่ะ สาด(กล้อง) จากมุมนี้แหละ

ขี้เกียจแล้ว ลมหายใจเริ่มติดๆ ขัดๆ

แหม่.. น่าจะกลมน้อยกว่านี้หน่อย

จะได้ปร๋อลงไป เหมือนซันญ่า ที่กลายเป็นนักสำรวจไปแล้ว

เอ้าๆ ไหนๆ ก็ไหนๆ

ลงไปนิดหนึ่งก็ยังดี

"แจม มาดูเร้ว มีซากเรือด้วย"

ว่าแล้ว.. จอมสำรวจก็เริ่มส่งเสียง โฆษณา เชิญชวน

ยั่วยวน ชวนให้ตามซะจริง .. จริ๊ง

เหนื่อยนา แม่นา..

"เนี่ยๆ มุมนี้สวยแจม"

อือ.. สวย แต่เหนื่อยแล้วล่ะ ซันญ่าเอ้ย

ไม่เห็นใจคนตัวกลมๆ มั่งเลยว้า

ดูสิ.. มองไปสิ

จุดหมายคือแหลมๆ ไกลโพ้น

ทางโน้นเลยนา

กลับขึ้นมาก่อนซันญ่า

เธอเป็นแขก.. เอ้ย .. คนไทยมาเที่ยว

ปล่อยให้ชมลม ชมทะเลไปละกัน

เจ้าบ้านร้อนแล้ววุ้ย

แล้วนี่ อะไรล่ะเนี่ย

ถ่ายภาพไว้ก่อนๆ ๆ

เดี๋ยวค่อยกลับไปถามน้านพ

ต้นอะไรไม่รู้

เหมือนลูกตาล แบนๆ ต่างกันที่เปลือกเขียว

แต่ดูแล้ว เปลือกคงแข็ง

จะว่าต้นนุ่น ก็ไม่ใช่

แล้วดู เก็บภามาเท่านี้

ลืมเก็บภาพต้นของไม้นี้เต็มๆ มา

จริงๆ ภาพโคนต้นมีมดอยู่

เคยเห็นย่าดา ถ่ายภาพมด แมลง แมง ต่างๆ สวยๆ ไหมคะ

อยากค่ะ.. อยาก แต่กล้องไม่ละเอียดพอ

เลยเอาโคนต้นมาประกอบ ผล ของต้น

ที่หล่นอยู่ไม่ไกล จะได้ไม่เสียเที่ยว

ไปต่อเถอะค่ะ

.

.

ไป

.

.

ทำท่าจะเดินจากไปแล้วนะคะ

"แจม.. มีเรือมาๆ"

อะไรอีกเนี่ยเธอ มีอะไรมาหลอกผู้ใหญ่อีกแล้ว

ฮ่วย!!

"เรือ มาจากไหนอะแจม"

"กระบี่ เอ๊ย ไม่ใช่ ภูเก็ต ใช่ มาจากภูเก็ต ก็เวลาเรามาจะพบทางเลี้ยว

เหมือนประตูเข้าสู่เกาะพีพีไง"

("เดานะนั่น ท่านผู้โช้ม")

(ไม่เป็นไรๆ ซันญ่าไม่รู้หรอก ว่าเราเดา เดี๋ยวค่อยหาสมมุติฐานยืนยันอีกที)

จะไปต่อ คือเหนื่อยไง

อยากไปถึงจุดหมายไวๆ จะได้พักนานหน่อย

"แจมๆ "

อีกแล้ว

หันกลับมา แชะ !!!

"ทันหรือเปล่า"

"ทันค่ะ .. ทัน"

รู้กัน

แขกไม่ได้รับเชิญ เหมือนตัดหน้าเรือใหญ่

แต่จริงๆ แล้วไกลกันเยอะ

ไปต่อ..

แต่ได้วิวเดิม เพราะ ไม่รู้จะหันกล้องไปทางไหนดี

เริ่มเป็น ป่า น้ำ ฟ้า อีกแล้ว

เหงื่อเริ่มซึม ซ่าน เต็มแผ่นหลัง

เดินมองแต่ทาง ไม่มองเพื่อนเลย แม่นางไก่ เอ๊ย ไกด์เอ๊ย

ลืมว่าเป็นเจ้าบ้าน พาเขามาสมบุกสมบันซะงั้น

พบทางลงไปทะเลอีกแล้ว

ซันญ่า ไป โล้ด แล้ว

เรายืนอยู่กับที่ ซูมสิ

ใช้มุมมองกล้อง ใช้กล้องให้เป็นประโยชน์หน่อยตะ

จะว่าไป หิน นี้ก็แปลกตาดี

ทางแถบ "หาดหลัง" หรือ อ่าวโละดาลัม

เวิ้งคู่ของอ่าวต้นไทร ไม่มีแบบนี้

เป็นเพียงหาดโล่งๆ

มุมมองเกาะพีพี ที่ไม่ค่อยมีลงเน็ตบ่อยนัก

ซันญ่าแนะให้นำเสนอจุดนี้

ก็จริงของเธอนะคะ

ก้อนหินหน้าตาไม่ได้แปลกประหลาดอะไร

ก้อนหินธรรมดา ไม่ได้มีจุดเด่นอะไร

วันนี้สวยจัง

ดูน้ำทะเลสิ

ซัดเข้ามาหาก้อนหินและหาดทราย

เห็นแล้วสดชื่น ท่ามกลางอากาศร้อนๆ

ซันญ่าเดินสำรวจไปทั่ว

เราอยู่ไกลๆ มองอีกแล้ว

"ซันญ่า อะไรอยู่บนก้อนหินน่ะ"

"........"

ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเอิ้น

ดู..ดู๊ ดูเธอทำ

"อะไหร้อะ" (ออกสำเนียงนี้จริงๆ ค่ะ)

ถามไม่ตอบ

งอนซะดีไหมเนี่ย

ไม่ดีๆ เพราะเธอจะไปได้ยินได้ไง

อยู่ไกลกัน แถมลมก็แรงปานนี้

วิ้ว..

ถ่ายภาพน้ำทะเล โถมซัดหาดติดด้วย

กล้องแบบนี้ ใครจะเรียก กล้องปัญญาอ่อน

ฉันก็หลงรักเธอเสียแล้ว

กล้องถ่ายรูปน้อยๆ ของฉัน

(กว่าจะได้มา สาหัสเชียะ ไม่รักได้ไงเนอะ)

เห็นไหม..

ได้ตั้งแต่คลื่นม้วนตัว

และกลับลงมาจุมพิตหาดทราย

สวยงามๆ

งามแต้ๆ เจ้า

มาดูเฉลยกันดีกว่า

ตอนนั้นมองไม่ออกจริงๆ ว่าบนก้อนหินคืออะไร

คือ.. คนสายตาสั้น แล้วไม่กล้าเข้าไปใกล้หินก้อนนั้น

อาศัย ซูม โลด

ซันญ่าก็บอกเหมือนกันว่า.. คือลูกหอย

แต่นึกภาพไม่ออก เพิ่งได้มาเห็นชัดๆ ตอนนี้ล่ะ

"แจมๆ "

อีกแล้ว เริ่มสยองแล้วนะ ซันญ่า

(ฮา)

กลัวซันญ่าให้ไป บุกน้ำ ลุย ป่า ที่ไหน ลงไปถ่ายภาพ

แจมเหนื่อยนะว้อย

เขาน้ำหนักมากกว่าตัวเอง สองเท่าเชียวนะ

ไม่มีอะไรหรอก ซันญ่า ใช้ให้ดูที่เท้าตัวเอง

บนที่สีน้ำฟ้าเหยียบนี่แหละ

ทรายสวยจัง

ไร้ร่องรอยคนเหยียบย่ำ

ทรายกับทะเล

จำเพลงนั้นได้หรือเปล่า

"หาดทรายยังสวย รายล้อมทะเลด้วยรัก..."

ทรายกับทะเล พี่ตู่นันทิดา

เอาไว้จะมอมไวน์ ซันญ่า แล้ว ให้ซันญ่าร้องเพลงให้แจมฟังละกัน

อิ๊อิ๊ (มีแผนชั่วร้ายในใจ)

พักกันที่.. ทรายกับทะเลนะคะ


มาชวนคุยท้ายภาพ แม้ซันญ่าจะทักมาแล้วว่า แล้วจะลงภาพกับเรื่องเล่า แบบนี้ยืดเยื้อไปถึงยี่สิบห้าตอนเลยหรือ.. ตอบเธอไปว่า คงไม่หรอก แต่ซันญ่า และท่านผู้อ่านที่รัก นี่เพิ่งได้ ร้อยสองภาพเท่านั้น เหลืออีกร้อยภาพ ตอนละยี่สิบกว่าภาพโดยประมาณ มากกว่านี้ใครที่เครื่องช้า คงจะโหลดไม่ขึ้น

อย่างไรก็ตาม ภาพชุดนี้ไม่ใช่ถูกใช้จนคุ้มอย่างเดียว ภาพมีที่มาอย่างน่าประทับใจ แจมเขียนเองสดๆ เขียนจากความทรงจำ บรรยายเองได้ทุกภาพ ละเลียดกับตัวหนังสือได้อย่างใจเย็น เพราะโลกนี้มีเธอ

ขอบคุณนะเพื่อนนะ.. ที่ผ่านทางเข้ามาในชีวิต ให้ฉันได้รับประสบการณ์ดีๆ กับการเดินเท้า..

ขอบคุณทุกท่าน ที่ผ่านทางเข้ามาเป็นเพื่อน ชมภาพ ป่าไม้ ทะเล ก้อนหิน และคน(ดำ)รำพัน


พบกันใหม่ค่ะ

สีน้ำฟ้า

โดย สีน้ำฟ้า

 

กลับไปที่ www.oknation.net