วันที่ ศุกร์ ตุลาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรื่องเล่าคนสึนามิ ๒/๕ (ตอน ฤาเธอรับประทาน ต้นไม้ ใบหญ้า แทนอาหาร ???)


สวัสดีค่ะ..

เมื่อกว่าจะได้นอน เวลาก็ล่วงไปถึงตีสี่ครึ่ง ทั้งที่ตั้งใจนอนไม่ดึก .. ใช่ ไม่ดึกแต่กลายเป็นเกือบสว่างต่างหาก.. นะ ก็สีน้ำฟ้าบอกแล้ว สีน้ำฟ้าน่ะ ซื๊อ..ซื่อ วันนี้เลยตื่นสาย พร้อมทั้งออกไปหาอะไรทำนอกบ้าน

วันนี้พี่ไก่ เจ้าของร้านอาหาร Madam resto ที่ซันญ่าพูดถึงในบล็อกของเธอ โทรมาจิก เอ๊ย.. ไก่นี้ไม่จิก ไก่นี้ใจดี โทรมาเรียกให้ไปรับงาน รับงานเสร็จก็แวะรายทางค่ะ.. ช่วยแนะป้าบลูแอน จริงๆ ป้าชื่อสวยงามว่า Blue_andaman ค่ะไปช่วยป้าสร้างบล็อก เป็นคอร์สพิเศษ ที่ให้กันด้วยใจอีกตามเคย

แนะนำบล็อกป้า.. ซึ่งตอนนี้เปิดบล็อกแรกไปเรียบร้อยแล้ว ไปฟังสำนวนเก๋าๆ ของป้าบลูแอน เว้านำแน้.. รับรอง กระทู้ต่อไปมันส์หยดกว่านี้ วันนี้ต่างก็ล้ากันทั้งคนแนะแนว และเจ้าของบล็อก

เชิญนะคะ..

และตามเคยค่ะ.. ผู้สนับสนุนรายการ นักอยากเขียน

โครงการ พันธกิจสะดุดรัก ๒๕ วัน ของ "สิงห์มือซ้าย"
http://www.oknation.net/blog/SingMeuSai/2009/04/22/entry-1

หน้ารวบรวมเอ็นทรี่ เพื่อนบล็อกเกอร์ที่ร่วมพันธกิจ ณ ปัจจุบัน

http://www.oknation.net/blog/SingMeuSai/2009/05/29/entry-1

ส่วนกระทู้ ที่คู่กัน ต้องเข้าไปดูกันให้ได้นะคะ

มุมกล้องที่ต่างกัน ในสถานที่เดียวกัน

ของซันญ่าค่ะ

http://www.oknation.net/blog/SonyaUAS

...


ความเดิมตอนที่แล้ว..

เราเดินผ่านโรงเรียนบ้านเกาะพีพีแล้ว ขึ้นบันไดรีสอร์ท ชื่ออะไรก็จำไม่ได้แล้ว ขึ้นมาได้นิดเดียว ก็มีทางลงหาด ก็ไปหยุดอยู่ตรงนั้นเป็นนาน

หาดสวยๆ น้ำใสๆ ฟ้าครึ้ม ลมพัด แต่ลมทะเลพัดแล้วก็ยังไม่หายร้อนเท่าไหร่ แถมยังเหงื่อชุ่มกันมา เพราะฝ่าดงแดดกันมาเป็นชั่วโมง เริ่มนับจากถนนตรงชาวเกาะกรุ๊ปสิบโมงครึ่ง ตอนนี้สิบเอ็ดโมงครึ่งเข้าไปแล้ว น้ำไม่ได้กิน เพราะไม่ได้พกมา ส่วนข้าวอย่าไปถามถึง เราคิดกันเอาเองว่าเราอิ่มมากพอแล้ว

ตามมาดูทางนี้ดีกว่า.. เราต้องเดินไปตามทางนี้

ป่า ริมทะเล

กลิ่นอับของดินที่ฉ่ำฝน

ไหนจะซากใบไม้ ที่ร่วงลงมาทับถมกันอีก

เหมือนยังคงติดจมูกมาถึงนาทีนี้เ

ช่วงนี้เริ่มเป็นป่ารก ไม่เห็นดอกไม้นะ

แต่มีผีเสื้อบินวนเวียนอยู่ บอกซันญ่าว่าให้รอก่อน

อยากจับผีเสื้อ อันนี้ก็จำลองภาพมาจาก

บล็อกพี่ Blue Hill ถ่ายภาพซะสวยเชียว

เราก็คงทำไม่ได้ แต่อยากทำนิ

ไปเสื้อบินหายไปในป่าตรงนี้

ส่องกล้องไป ไม่รู้หรอก สายตาสั้น

มองไม่เห็นเลย ว่าผีเสื้ออยู่ตรงไหน กดไว้ก่อน แชะ !!

มองเห็นไหมคะ ?

ถูกผี(เสื้อ)หลอก กลางวันแสกๆ แล้วไหมล่ะ

มา จะขยายภาพให้ดู พร้อมๆ กัน

เห็นไหม ๆ .. เกือบมองไม่เห็นเหมือนกัน

กลมกลืนดีมากเลย สีน้ำฟ้าก็มาจดๆ จ้องๆ เอาตอนที่ลดขนาดภาพนี่แหละ

ไปเถอะ เราต้องเดินต่อไป เมื่อกี้มีคนไทยเดินลงมาจากเนินนี้

ชี้ให้เราเดินต่อไป บอกว่า ขวามือเป็นสำนักงานขายทัวร์

เราต้องเดินต่อจากตรงนั้นไปอีก

ฝั่งขวามือ นี้คล้ายใบเตยแต่ไม่ใช่

คาดว่าคงเป็นไม้ดอกชนิดหนึ่งมากกว่า

เหมือนเคยเห็นดอก เอาไว้อีกสักพัก ค่อยตามไปพิสูจน์

พ้นจากเนินนั้นลงมา เราพบสำนักงานขายทัวร์

เงียบๆ เหมือนไม่มีคนอยู่ เราสองคนก็เลยเสียงดังซะเต็มอัตรา

สีน้ำฟ้ากรี๊ดกับชิงช้านี้แหละ

ฉันอยากได้ภาพมุมนี้มานาน เพิ่งรู้ ว่าที่ตรงนี้เอง

หามุมสวย

ไม่ยักกะสวยเหมือนที่เคยเห็น ก็เลยตัดสินใจทิ้งภาพไป

ด้านข้างสำนักงานนี้ มีเหมือนห้องนวด หรือ สปา ร้างๆ อยู่ด้วย

หามุมใหม่ดีกว่า

กลางคืน.. ถ้ามานอนดูดาวตรงนี้คงสวย

ฟ้าโล่ง กว้าง ได้ยินเสียงคลื่นสาดซัด

เหลืออีกไม่นานเราคงถึงจุดหมาย

ภาพแหลมที่ยื่นไปทะเล ใกล้เข้ามาแล้ว

ซันญ่า ยังเอ้อระเหยต่อไป

เราก็เลยหันมาสาดกล้อง กลับทางเก่าดูอีกที

ได้มาหลายภาพ แต่ไม่สวย ทิ้งไปๆ

ซันญ่าเรียกแล้ว ปรากฎว่ากลายเป็นเราที่เอ้อระเหยแทน

ดูทรายที่นี่ สด จริงๆ ไม่มีใครเหยียบย่ำ

รอยฝนตกหมาดๆ เมื่อเช้านี้

ซันญ่าบอกว่า ตรงนี้สวยมาก

กดชัตเตอร์เอาใจเพื่อนซะหน่อย

แต่ทำไมเราว่าไม่สวยหว่า.. (ปาดเหงื่อ)

นี่สงสัยเหงื่อจะออกมาก น้ำน่าจะหมดตัวหรือยังเนี่ย

ร้อนจริงๆ

"แจม สวยจริงๆ นะ นี่มุมนี้ๆ"

อือ แต่ไม่รู้ว่ามันสวยตรงไหน เหนื่อยแล้วนา

กดอีก แชะ! แล้วเดินล่วงหน้าไปก่อนดีกว่า

แต่ก็ยังโอ้เอ้อยู่ดี จนซันญ่าแซงหน้าไปอีก

หันซ้าย หันขวา ถ่ายภาพมุมที่ซันญ่าว่าสวยนั่นแหละ

อยากรู้ว่า สวยยังไง ไง.. แหะ แหะ

เราพบป้ายนี้ และมีคนติดป้ายโฆษณา โรงเรียนสอนทำอาหารด้วย

สีน้ำฟ้าจึงตัดออก แถมแอบนินทาเจ้าของร้านด้วย

อิอิ.. เพื่อนเราเองแหละ ที่เกาะ (หวังว่า) เขาคงไม่โกรธ

แหะ แหะ หันไปอีกทีซิ สวยตรงไหน ?

จะหยุดช่วงนี้กันนานมาก

แถวนี้ไม่ค่อยมีคนเลย อย่าว่าแต่นักท่องเที่ยวเลย

ชาวบ้านก็ไม่เห็น

มีแต่ป่า กับ ทะเล

ดู.. ทางเดินซะก่อน

มองลงไปข้างล่าง

เริ่มเหนื่อยแล้วนะเนี่ย

หิวอะ หินนั้นกินได้หรือเปล่า ?

โอ.. ท่าเรือที่จากมา ไกลลิบตาเลย

ก็.. ไม่เชิงอยากกลับบ้านหรอกนะ

อีกไกลไหม กว่าจะถึง

ไหนนักท่องเที่ยวบอกเดินสี่สิบนาทีหว่า

แต่จะว่าไป ก็คุ้มนะ

"ซันญ่า ทางนี้แจมกับน้าแนะนำลูกค้าของเราประจำเลย

ให้เขาเดินมาเที่ยว ตอนแรกแจมไม่ทราบหรอกว่าเดินได้

แต่น้าอธิบาย จนแจมจำมาบอกลูกค้ามั่ง อิอิ"

"ขอบคุณนะ ซันญ่า ที่แวะมาเกาะพีพี"

"ทำให้แจมได้เห็นมุมที่แตกต่างออกไปจากชีวิตประจำวัน"

ยังไง เราก็มองทะเลได้ไม่เบื่อ

เส้นทางที่เราเดินนี่สุดยอดจริงๆ

เห็นบ้านคนแล้ว คงถึงแล้วมั๊ง เนอะ

เราหยุดทัก นักท่องเที่ยวสองคนที่เดินสวนทางมา

ทางมันแคบ เดินได้ทีละคน

ต้นไม้นี้อยู่มากี่ปีแล้วหนอ

ต้นใหญ่จัง เลิกเหนื่อย หันมาสนใจต้นไม้ ใบหญ้าต่อ

ดูลำต้นสิ

หยุด.. พัก

อนุญาตให้ซันญ่า เห่อต้นไม้นี้ไป

เธอว่า เหมือนงูใหญ่ พันรอบกิ่งไม้

แหม.. เขาเรียกกาฝากค่ะ กาฝาก

อีกแล้ว สงสัย สวยตรงไหน ?

เอ้า ปล่อยเด็กต่างเมือง เขาชื่นชมไปเถอะ

เราคนพื้นที่ เดี๋ยวค่อยมาใหม่ก็ได้


เริ่มงอแงแล้วไหมล่ะ หิว เหนื่อย ร้อน แต่ยิ้มค่ะ ยิ้มสู้ เดี๋ยวเพื่อนใหม่จะหมดกำลังใจกันเสียก่อน

การเดินทาง แล้วมีเพื่อนร่วมทางที่รู้ใจกัน ต่อให้หนักและเหนื่อยแค่ไหน เรามิควรจะปริปากบ่น ท้อ ให้อีกคนหนึ่งได้รับรู้ แต่ทว่าเวลานั้นไปผ่านไปแล้ว และรอดกลับมานั่งเล่า นั่นอีกเรื่องหนึ่ง

คราวหน้าใครมา สีน้ำฟ้าก็เต็มใจเป็นไกด์นะคะ และจะใช้บทเรียนวันนี้ให้คุ้มค่า โดยการตุนเสบียงไป ไม่ให้ใครได้อดเหมือนซันญ่า ว่าไปก็รู้สึกผิดนะเนี่ย ที่เดินทางกันมาตั้งไกล น้ำสักหยด ยังไม่ได้เลี้ยงเพื่อนเลย เฮ้อ..


พบกันใหม่ค่ะ

สีน้ำฟ้า

โดย สีน้ำฟ้า

 

กลับไปที่ www.oknation.net