วันที่ ศุกร์ ตุลาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรื่องเล่าคนสึนามิ ๒/๖ (ตอนเดินเล่น ไม่ใช่เล่นๆ แถมน้ำจิ้มฮากระจาย)


สวัสดีค่ะ มาดึกค่ะ วันนี้แต่แถมน้ำจิ้มตอนสุดท้าย ใครไม่มาดู เซี้ยดายแทน รับรองฮากระจาย

เอ้า.. โฆษณาก่อน.. แวะไปดูพันธกิจท่านอื่นๆ นะคะ

โครงการ พันธกิจสะดุดรัก ๒๕ วัน ของ "สิงห์มือซ้าย"
http://www.oknation.net/blog/SingMeuSai/2009/04/22/entry-1

หน้ารวบรวมเอ็นทรี่ เพื่อนบล็อกเกอร์ที่ร่วมพันธกิจ ณ ปัจจุบัน

http://www.oknation.net/blog/SingMeuSai/2009/05/29/entry-1

ส่วนกระทู้ ที่คู่กัน ต้องเข้าไปดูกันให้ได้นะคะ

มุมกล้องที่ต่างกัน ในสถานที่เดียวกัน

ของซันญ่าค่ะ

http://www.oknation.net/blog/SonyaUAS


ความเดิมตอนที่แล้ว..

 

เราเดินบุกป่าฝ่าดง กันเพื่อจะไปดูหาดยาว.. หรือลองบีช เส้นทางนี้ถ้านักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ เขาเดินกันประมาณ สี่สิบนาทีหรืออย่างช้าก็หนึ่งชั่วโมง นี่ของเราก็ผ่านมาประมาณหนึ่งชั่วโมงโดยประมาณแล้วเหมือนกัน แต่เหมือนนานมาก..

ซันญ่า ยังคงตื่นเต้นกับเจ้ากาฝาก

ที่ฝากรักไว้ ณ ต้นไม้ใหญ่นั้นไม่เลิกรา

เราก็เลยหันมาดูริมทางบ้างดีกว่า ฤดูฝน สร้างชีวิตใหม่

ไม้นี้แตกงอกออกริมทางเท้า

ดูไม้ใหญ่ แล้วสลับมาดูไม้เล็กบ้าง

อย่างน้อยก็ใจชื้นนะ

เห็นบังกะโลอย่างนี้ น่าจะมีสำนักงานขาย

คุยกันว่า เราน่าจะถึงแล้วล่ะ หาดยาว

ไหนๆ ก็ถึงที่หมายแล้ว ก็ปล่อยชัตเตอร์กันเต็มที่

หลังต้นไม้นี้ ก็น่าจะเป็นสำนักงานแล้ว

ว่าแต่.. ต้นไม้นี้ใหญ่มากเลยนะ

แอบปลื้มกันอยู่สองคนว่า นี่คือเกาะพีพี

มุมที่ทุกคนไม่ค่อยได้จะเห็น

เรียกว่าในระบบอินเตอร์เน็ต หากค้นหา ไม่เคยพบภาพเหล่านี้เลยดีกว่า

เมื่อคิดว่าถึงจุดหมาย อารมณ์ก็สดชื่น ฟื้นมาทันตา

เมล็ดปอที่หล่นบนพื้นก็สดสวย โลก สวยงามอีกครั้งแล้ว

ที่รู้ว่านี่คือเมล็ดปอ เพราะว่าสมัยเด็ก ที่หมู่บ้านจะมี

เราเด็กๆ รวมก๊วนกันไปเล่น สีน้ำฟ้าจำได้ว่า

เคยกินเมล็ดนี้ด้วย แบบว่า น่าจะเรียกว่าชิม

จำรสชาติได้ด้วยนะ ว่าเมล็ดมันก็เหมือนแป้งๆ หรือข้าวสาร แต่หอม

แหะ แหะ ตอนนี้แก่เลี้ยว ไม่กล้าลอง

"เปรียบ..ตอไม้ที่ตายแล้ว จิตใจแน่แน่ว รักแต่เธอ หลงแต่เธอ.."

เพลงของรังสี เสรีชัย ดังแว่วเข้ามาในหัวเฉยเลย

สมัยเด็กอีกแล้ว ไปนั่งรอดูคอนเสิร์ต พี่รังสีในโรงหนังประจำหมู่บ้าน

เพลงนี้ เป็นเพลงที่ประทับใจมากที่สุด

ทั้งหมด กลับหลังหัน

อารมณ์ดีจริงๆ นะ ก็ถึงแล้วนี่นา แล้วเราก็ไม่ได้รีบไปไหน

แค่เหนื่อยนิดหน่อยเท่านั้นเอง

แต่ก็ดีใจเกินเหตุ เราเดินผ่านต้นไม้ใหญ่มา

ฝั่งขวามือเป็นเหมือนกระต็อบร้าง มีเรือเก่าๆ

น่าจะเรียกว่าซากเรือมากหว่า มีใบไม้แห้ง หล่นไปในลำเรือเต็มเลย

นอกจากนั้น ก็น่าจะเรียกว่าขยะแล้วล่ะ เพราะแต่ละอย่าง

ขึ้นสนิมบ้าง ฝุ่นเขรอะบ้าง.. เสียดาย

ช่วงนี้ป๋าโซดา โทรเข้ามาพอดี เราถึงสำนักงานขายแล้วจริงๆ

ซันญ่าเป็นคนซื้อน้ำดื่มให้คนละขวด เราก็มัวแต่คุยกับป๋าเพลินไปเลย

แหะ แหะ แม้จะไม่มีสมาธิถ่ายภาพ แต่ก็อดไม่ได้

ที่จะฉวยนายแบบใกล้มือไว้ก่อน

หูข้างหนึ่งฟังป๋าโซ ปากก็คุย หูอีกข้างฟังซันญ่า

เอาเข้าไป..

ซันญ่า ซื้อน้ำดื่มมาให้ แถมยังเปิดให้อีกต่างหาก

เอาแล้วไหมล่ะ เจ้าภาพ.. ขายหน้าจัง

ยังไม่ทันวางสาย เห็นเจ้านี่ เรียกซันญ่า ชี้เธอให้ถ่ายภาพ

ส่วนตัวเอง ก็มือเดียว กดไปแชะ !

มือหนึ่งถือโทรศัพท์ มือหนึ่งถือกล้อง เลิกคุยกับป๋า

แต่ต้องหนีบขวดน้ำที่ซันญ่าเพิ่งส่งให้

เอ้า.. เอาไงก็เอากัน

ถามซันญ่าว่า ที่บ้านเรียกตัวอะไร... เธอตอบว่า ตั๊กแตนมวย

ก็เลยบอกไปว่า บ้านแจมเขาเรียก แมงม้าหางงอน

อิอิ.. ก็ดูสิ..

เรามาพบชิงช้าอีกแล้ว

แต่มีสิทธิ์กดชัตเตอร์หนเดียว เพราะ มีหนุ่มสาวมานั่ง แถมนั่งห่างกันซะอีก

ไม่โรแมนติกพอที่จะให้เป็นแบบ อิอิ

จิบน้ำไปอึกเดียว ซันญ่าก็เรียก บอกว่ามาดูบ้านนี้สิ

สุดยอดเลย ทำไม เกาะพีพีถึงได้สวยงามเช่นนี้

ภาพ ที่ไม่เคยมีลงในระบบอินเตอร์เน็ต

(ในความเข้าใจของเราสองคน)

บ้านที่สร้างคร่อมต้นไม้ไปเลย โดยไม่ตัดต้นไม้

ดีจัง.. เจ้าของที่นี่ใจดีจัง

เรามาไกลเหลือเกินจากท่าเรือ

มัวแต่คุยโทรศัพท์ และฟังซันญ่าพูด

จับใจความได้ไม่มากนัก

ถ่ายภาพนี้ออกมาก็มองไม่เห็นตัวหนังสือนะนั่น

ซันญ่า เรียกให้ถ่ายภาพป้ายทางไปลองบีช

หา !! ???

ป้ายข้างหน้า ตอไม้นี่เอง ที่บอกทางไปลองบีช

แสดงว่าเรายังไม่ถึงเลย

อ้ายยะ.. ต้องเดินอีกไกลไหมเนี่ย

ช่วงถัดนี้มีบันไดไม้ พาดให้เดินขึ้นเนิน ตกตะลึง ลืมถ่ายภาพอีกแล้ว

ยังดี.. ยังมีภาพทางเดินนี้ติดมือกลับมา

เออ..แฮะ

แต่เดินมาถึงตรงนี้ แค่นี้ ก็คุ้มแล้ว

ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ซันญ่า ที่เปิดโลกในกะลาของสีน้ำฟ้า

นี่.. นิ่งจนจับผีเสื้อได้ด้วย

แม้ภาพจะไม่สวย เหมือนกล้องพี่ๆ เขา

แต่ แค่นี้ก็พอใจแล้วนะ

ผีเสื้อเป็นผีเสื้อ ไม่ใช่ หลอกผีเอาเหมือนตัวก่อน

ซันญ่าบอกว่า ที่สำนักงานเมื่อกี้ คนขายเครื่องดื่ม

บอกว่า จะมีร้านอาหาร ให้เราแวะอุดหนุนด้วยนะ

แล้วค่อยไปต่อ.. ก็ แหง ล่ะ..

ไม่แวะ แหงๆ ก็จะซี้แหงแก๋ น่ะซี

สวยเนอะ ไม่น่าเชื่อ จะมีที่สวยๆ แบบนี้ซ่อนอยู่

ริมป่า.. ริมเล

งานนี้แย่งกันเป็นเจ้าภาพ..

ระหว่างนั่งรออาหารที่สั่งไป

ซันญ่า ยังไม่หมดแรง เพราะได้น้ำดื่มขวดนั้นช่วยไว้

เธอออกไปกลางแดดจ้าอีกแล้ว

บายล่ะ.. ขอหามุมสงบส่วนตัวนะ.. ยกให้ซันญ่าคนหนึ่งค่ะ

ที่นี่.. ยามนี้ สวยเหลือเกิน

ขอบคุณซันญ่าอีกครั้ง และอีกครั้งไม่รู้เบื่อ

ถ้าไม่มีเธอ สีน้ำฟ้าก็คงผลัดวันประกันพรุ่ง

ไม่รู้จักเปิดกะลาครอบมาดูความสวยงามของโลกใบนี้

สวยจริงๆ

เอ้า.. มาพักรอรับประทานอาหารกันก่อนนะคะ ของแจมสั่งข้าวผัดซีฟู้ด ของซันญ่าสั่งสลัดไก่ น้ำแจมมีแล้ว แต่ซันญ่าต้องสั่งใหม่ เพราะว่าขวดที่ซื้อพร้อมกันหมดแล้ว

สมบุกสมบันกันมาตั้งนาน ขอบอกว่านี่ยังไม่ใช่ที่หมายปลายทางนะคะ แค่ร้านอาหารระหว่างทางเท่านั้นเอง.. กลัวว่าจะเบื่อกันเสียก่อน ก็เลยหาอะไรฮา ฮา มาให้ดูกัน..

วันนี้ค่ะ.. ที่มาช้า เพราะเคร่งเครียดในหน้าที่การงาน งานที่นั่งเฝ้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ ไม่มีลูกค้าสักคนเดินเข้ามาใช้บริการเลย จนกระทั่งเย็น.. ระหว่างที่นั่งเฝ้า สีน้ำฟ้าทำงานส่วนตัวของตัวเองไป ตั้งใจจะทำหนังสือทำมืออีกสักเล่ม เป็นประเภท บล็อกสู่บุ้ค ดังนั้นก็เลยจัดเก็บข้อมูลจากโอเคเนชั่น ทำภาพประกอบใหม่ วนวุ่นทั้งวัน

จนกระทั่งเย็น มีพัสดุมาส่ง งานเข้าอีกแล้ว.. พรุ่งนี้คงจะเพ้นท์เสื้อยืดมาลองขายในช่วงโลว์ซีซันนี้ เผื่อจะมีทางรอดกับเขาบ้าง ไม่งั้น มีสิทธิ์เฉาตาย และอดตาย เพราะนั่งเฝ้าร้านแต่ไม่มีลูกค้าก็เป็นได้

ทีนี้พอจะเพ้นท์เสื้อ งานที่แม้ว่าจะเคยเรียน แต่ก็เป็นหลักสูตรระยะสั้น จากงานอบรมฝีมือแรงงาน ในนิทรรศการรวมสินค้าทำมือที่สวนอัมพร เกือบหกปีได้แล้วมั๊ง เราก็เลยคิดว่า.. มาซ้อมมือก่อนดีกว่า..

ภาพที่คิดว่าง่ายในความคิดก็คือภาพทะเล วิว ทะเล เราเคยวาดสวย วันนี้จะลองดูสักที เป็นการลองใช้ภู่กัน จุ่มสีป้ายๆ ดีก็ดี ไม่ดีก็ถือว่าได้ลงมือทำ..

มาดูกันหน่อยไหมคะ.. ไม่อยากจะให้สัญญาเล้ย... ว่าห้ามหัวเราะ..

เอาเถิดค่ะ.. ปล่อยให้หมดแม็กไปเลย.. ไม่ว่ากัน ก็มันน่าจริงๆ

ไปค่ะ.. ไปดูภาพกัน

???

......

ฮาฮา... สุดยอดฝีมือ แวนโก๊ะ หรือ แวน(ลุง)กิ๊

ก็ไม่สามารถทำได้นะเนี่ย

พบกันใหม่นะคะ

สีน้ำฟ้า


โดย สีน้ำฟ้า

 

กลับไปที่ www.oknation.net