วันที่ พุธ ตุลาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

สายลมรำพึง...ถึงนักเขียนน้อย




คอลัมน์ : กรอบประกอบเรื่องจากปก

ผู้เขียน : จรรยา อำนาจพันธุ์พงศ์

 

สายลมรำพึง...ถึงนักเขียนน้อย

 

๑.

ทะเลข้าวเปลือกสีทองมองไกลสุดตา รวงเรียวรายขอบฟ้าจรดเขาเขียว รวงข้าวน้อยใหญ่โน้มลงซบผืนดิน เหมือนจะล่วงรู้ว่าเวลาแห่งการจากลาใกล้มาถึงแล้ว ฤดูแห่งการเก็บเกี่ยวเดินทางมาเงียบๆ ผ่านห้วงเวลาและนำพาฤดูแห่งการแบ่งปันให้มาเยือน จากรวงที่เรียงตัวกันแน่นขนัดเต็มเรียวรวง ผ่านการลงใบมีดกรีดกิ่งทีละก้านแล้วนำมามัดรวมไว้เป็นกองๆ


ผมเริ่มต้นงานเขียนชิ้นนี้จากผลงาน “สายลมรำพึง...ถึงหุ่นไล่กา” ของนักเขียนน้อยนาม พู่กันสีน้ำ ในนิตยสารหัวใจเดียวกัน ฉบับเดือนสิงหาคม ๒๕๕๒

พู่กันสีน้ำเป็นเด็กสาวที่ผมไม่เคยรู้จัก รู้เพียงว่างานเขียนอันเปี่ยมเสน่ห์ของเธอคือผลผลิตจาก โครงการอบรมการเขียนเวบบล็อก (Web Blog) สร้างนักเขียน-นักข่าวสายพันธุ์ใหม่ชายแดนใต้ ตามแนวคิดของ สำนักหัวใจเดียวกัน


ในฐานะนักอ่าน มีไม่บ่อยนักกับงานเขียนสักชิ้นที่ผ่านตาแล้วชวนให้เกิดอารมณ์ร่วมกับการจินตนาการแห่งถ้อยคำ และรูปประโยคที่ตรึงใจ ทั้งกระตุ้นให้รำลึกถึงช่วงวัยที่เคยล่วงผ่านมาแต่ครั้งวัยเยาว์ได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจยิ่ง


ผมย้อนคิดไปถึงฉากท้องทุ่งในความฝัน ที่สายลมแห่งการเวลาได้พัดพาให้หล่นหายไปจากชีวิต ฉากในชนบท ทุ่งข้าวที่รวงข้าวสีเหลืองทองกำลังเอนลู่ตามแรงลมพัด และในทุ่งโล่งอร่ามเหลืองนั้นมีหุ่นไล่กายืนต้านลมโดดเดี่ยวรอให้กาลเวลากรีดรอยจนเกิดริ้วบางๆ ผุสลายไปในหน้าที่การงานของฤดูแห่งชีวิต


พู่กันสีน้ำ อาจเข้าร่วมโครงการอบรมการเขียนก็จริง แต่ผมเชื่อเหลือเกินว่าจินตนาการและความคิดอันตกผลึกของเธอในการครุ่นคิด และการพินิจใคร่ครวญต่อสิ่งที่เห็นนั้นย่อมเกิดจากตัวตนอันสมบูรณ์ของเธอที่ถูกบ่มเพาะมาแต่วัยเยาว์ และด้วยศรัทธาในความเป็นอิสลามของเธอ อัลเลาะฮ์จึงได้มอบสายตาที่มองโลกอย่างเพ่งพินิจแก่เธอ และเธอเองได้ใช้มันอย่างเต็มที่ในการสร้างสรรค์ชีวิตของเธอเองด้วยการเขียน กระทั่ง สำนักหัวใจเดียวกัน ได้ค้นพบตัวตนของเธอ เด็กสาวผู้ติดอยู่ในวงล้อมของสงครามและความตาย เช่นเดียวกับเขียนน้อยอีกหลายสิบชีวิตที่ได้แสดงพลังของตัวเองออกมาโดยใช้ภาษาเขียนเพื่อแสดงถึงพลังอันซ่อนเร้นจากภายใน


นี่คือพลังอันเกิดจากการระเบิดออกจากภายใน ความใคร่รู้ และแรงบีบจากภาวะสังคมที่เสียงปืนและความตายได้มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าไม่เว้นวัน

 


๒.

ไม่ว่ายุคสมัยจะเดินทางผ่านกาลเวลาไปเนิ่นนานเพียงใด สงครามยังเป็นสิ่งที่ตามติดมาด้วยไม่ห่างจะต่างกันก็เพียงแค่รูปแบบวิธีการรุกและรับเท่านั้นเอง ไม่ว่าพื้นที่ใด ชนชั้นใด ล้วนยืนอยู่บนพื้นฐานของการแย่งชิง เช่นเดียวกับสถานการณ์ทางใต้ที่เป็นอยู่


ด้วยสายตาอันเพ่งพินิจ และคมความคิดที่มองโลกอย่างเข้าถึงในเนื้อแท้ของสังคม ประโยคนี้จึงชวนให้ผู้ใหญ่อย่างเราต้องประหลาดใจ


หากใครคิดว่า ผืนแผ่นดินใต้มีแต่สงครามแห่งความรุนแรง งานเขียนชิ้นนี้ได้แสดงตนของมันออกมาแล้วว่า ผืนแผ่นดินแห่งสงคราม ยังมีดอกไม้ และความงดงามที่ก่อเกิดขึ้นในตัวของเยาวชน และพวกเขาปรารถนาอย่างยิ่งที่จะเห็นแผ่นดินเกิดของตัวเองกลับมามีชีวิตอีกครั้ง


พู่กันสีน้ำ เป็นหนึ่งในบรรดานักเขียนน้อยที่ผมเกิดความประทับใจในพลังแห่งการสร้างสรรค์ของเธอ เธอคือดอกผลแห่งความรุนแรงที่ได้พลิกเปลี่ยนความคับข้องทางความคิดออกมาในรูปแบบการเขียน ขณะที่เยาวชนชายแดนใต้มากมายกำลังระส่ำระสายด้วยแรงกระเพื่อมจากความรุนแรง การแย่งชิง ที่ล้วนเกิดจากความคิดที่ผิดแผกไปจากหลักคำสอนที่ถูกต้องในอิสลาม


เธอได้แสดงพลังนั้นให้คนภายนอกได้สัมผัส สงครามไม่อาจทำลายจินตนาการของเธอได้ เธอและเพื่อนๆ เยาวชนเป็นเสมือนตัวแทนที่ลุกขึ้นมาเรียกร้องความสงบสุขในผืนแผ่นดินของตัวเอง ผ่านงานเขียนอันทรงพลังได้อย่างน่าชื่นชม

 


๓.

การอ่านและการเขียนนั้นจะถ่วงตัวเราไว้กับโลก มันให้ระบบคิดแก่เรา ถ่วงเราไว้ไม่ให้ไหลไปตามกระแสดังเคหวัตถุที่ลอยไปอย่างไร้จุดหมายปลายทาง และที่สุดแล้วมันก็จะมอบพรอันประเสริฐแก่เราในวันหนึ่ง นักเขียนหนุ่มแห่งหุบเขาฝนโปรยไพร เคยพูดกับผมเมื่อครั้งผมเริ่มต้นการอ่าน มันเป็นเสมือนการเปิดประตูทางความคิดให้โลดแล่นไปกับจินตนาการของโลกวรรณกรรม ที่นำผมให้มุ่งมั่นต่อการเขียนในเวลาต่อมา


แม้ไม่เคยเข้าร่วมกิจกรรมใดๆ ในค่ายนักเขียนน้อยของสำนักหัวใจเดียวกัน ด้วยข้อกำจัดบางอย่าง แต่การได้เสพผลงานชิ้นเยี่ยมจากนิตยสารดังกล่าว หลายต่อหลายชิ้น ได้ก่อให้เกิดแรงบันดาลใจในการเขียนของผมได้อย่างน่าอัศจรรย์ และเมื่อนั้นเอง ไฟที่กำลังมอดดับก็ถูกจุดขึ้น ให้ผมได้ลงมือเขียน เล่าเรื่องของตัวเอง โดยผ่านฉากและชีวิตของมุสลิมในผืนแผ่นดินเกิดได้อย่างน่าเหลือเชื่อ


พู่กันสีน้ำ เธอและเพื่อนๆ ได้ก่อแรงบันดาลใจแก่นักอ่านคนหนึ่ง พวกเธอได้ทำในสิ่งที่ถูกต้องที่สุด ด้วยการมอบพรอันประเสริฐแก่ตัวเอง

และพวกเธอกำลังสร้างสรรค์โลกอันสวยงามบนผืนแผ่นดินของเธอเอง

ขอความสันติสุขจงมีแด่พวกเธอ นักเขียนน้อยชายแดนใต้

................


 **ตัวเอนคัดมาจากผลงาน สายลมรำพึง...ถึงหุ่นไล่กา โดย พู่กันสีน้ำ นิตยสารหัวใจเดียวกัน ฉบับเดือนสิงหาคม ๒๕๕๒

โดย หัวใจเดียวกัน

 

กลับไปที่ www.oknation.net