วันที่ พุธ ตุลาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

สนุกสุดฮิป ภาค 2_ น้ำตกทับช้าง เส้นทางหฤโหด บทพิสูจน์ "ไปที่ไหนไม่สำคัญเท่าไปกับใคร"


นาน จนหายเหนื่อยกับการเดินทาง...นาน จนความทรงจำเกือบถูกเก็บเข้าลิ้นชัก...แล้วความสนุกและความทรงจำก็กลับมาอีกครั้งเมื่อเปิดมาดูรูป :)

หลังจากทำบุญกฐินเสร็จ....เจ้าถิ่นก็จัดแจงพาพวกเราทุกคนไปเที่ยวน้ำตกคลองเพรา หรือน้ำตกทับช้าง ต. คลองเพรา อ.ทุ่งตะโก จ.ชุมพร ซึ่งต้องเดินทางบ้าน บนเส้นทางขึ้นเขา ประมาณ 2 ชั่วโมง

เพื่อนร่วมเดินทางมีทุกวันค่ะ ตั้งแต่ 10 ขวบ ถึง 60 กว่าขวบ :)

สองสาวอวดหน้าใส

รุ่นใหญ่ก็ต้องปิด ๆ บัง ๆ ริ้วรอยแบบนี้แหละ

อ้าว....เตรียมตัวจะไปเที่ยวน้ำตก อารมณ์น้ำตกสาริกา หรือเจ็ดสาวน้อย ไหง...ถนนหนทางเป็นแบบนี้หล่ะค่ะ

 ได้ยินลุง ๆ ป้า ๆ ที่นั่งด้านหน้าบอกว่า...."ถึงแล้ววววว"

เอาหล่ะ เตรียมตัวเล่นน้ำ....ทุกคนยังคงหน้าตาสดใส

อืม....เท้าลงจากริมถนนประมาณ 100 เมตรจะถึงน้ำตกจ๊ะ....ทุกคนยังคง happy ดี๊ด๊าสุด ๆ จะได้เป็นลูกหมูตกน้ำแร้ว

ป่ายังคงสมบูรณ์ และยังไม่มีการจัดการมากมายเหมือนสถานที่ท่องเที่ยวอื่น ๆ (ขนาดทางยังทำอยู่เลยค่ะ)....เดินลงไปได้ยินเสียงน้ำไหล และไอเย็นของป่าและน้ำจนสัมผัสได้....อุ๊ปส์ คนล้มอย่าข้าม ไม้ล้มข้ามได้...แต่ไม้ต้นนี้ อย่าข้ามจะดีกว่านะ

ถึงแล้วค่ะ .... ว้าว  ไม่มีนักท่องเที่ยวอื่นใด นอกจากพวกเรา 13 คน....

ถึงที่หมายเด็ก ๆ ก็เตรียมตัวเล่นน้ำ...งามเข้าค่ะ โทรศัพท์ลื่นไหลไปติดอยู่ที่ร่องหิน

ประทับใจน้าลักษณ์มากค่ะ ทุ่มเทสุด ๆ พยายามส่อง พยายามเขี่ย จนได้โทรศัพท์คืนมาแบบไม่บอบช้ำ เย้! กันสนั่นลั่นป่า

เฮ้อ....ได้ฤกษ์เล่นน้ำ....ก็มีเสียงเรียกจากคุณลุง บอกว่า ตรงนี้ไม่สวยหรอกลูก เดินไปอีกหน่อยเป็นจุดเล่นน้ำได้  สวยมาก ๆ

คิด คิด คิด ทุกคนก็ตัดสินใจว่า เดินแค่ 30 นาที ถึงจุดหมายตอบ สี่โมงครึ่ง เล่นน้ำสักครึ่งชั่วโมง แล้วค่อยเดินกลับ...แผนการน่าสนใจ เวลาเหมาะสม แลกกับความงามที่จะได้ยล ทุกคนก็โอเค และเร่งออกเดินทาง

ทับหน้านำโดยน้าลักษณ์และป้าแดง และหนุ่มที่อายุน้อยที่สุดของพวกเรา

กองกลาง คือน้องปุ๋ม ผู้ชำนาญทาง และบอกเราตลอดทางว่า "ได้ครึ่งทางแล้วววว..." ไม่น้อยกว่า 3 ครั้ง

กองกลาง (ต้อนท้าย) ก็คือสาว ๆ อายุราว 30 ต้น ๆ กับสาวน้อยหน้าใส กลุ่มนี้เดินช้ามั่กมาก

และกองหลังชายหนุ่ม (เหลือ) น้อยอีก 2 ท่าน ที่คอยระวังหลังให้พวกเรา (เป็นการจัดทัพที่เหมาะมากค่ะ)

โอ้  เส้นทางเป็นการเดินป่าชัด ๆ และตลอดทางก็ต้องช่วยกันระมัดระวังมาก เพราะถ้าลื่นไถลไปขวามือก็หมายถึงบาดเจ็บสาหัส เดินไปได้ประมาณ 20 นาที สภาพทุกคนก็สะบักสบอม ในขณะที่ผู้นำทางบอกว่า "ถึงครึ่งทางแล้ววววว"

ตลอดการเดินทางเป็นแบบนี้ค่ะ ขึ้นเขา ลงเขา (ภาษาใต้เรียกว่า ขึ้นควน ลงควน) ปีนต้นไม้ ลอดใต้ซุ้ม บางคนถึงกับรองเท้าขาด และจำต้องเดินเท้าเปล่าตามภาพ....กรุณาดูสภาพ

จุดนี้...ทุกคนจะต้องถอยหลังลงแบบไต่เชือก (เชือกผูกไว้โดย จนท. อุทยาน) ... บางจุดก็ต้องลงแบบนี้

สภาพหลังจากเดินมาประมาณ 45 นาที (ไหนบอกว่าเดินครึ่งชั่วโมงก็ถึง)

น้อง ๆ เริ่มงอแง.....แล้วเราก็ผ่านจุดวิกฤตสุด ๆ แล้วก็ถึงที่หมาย  ด้วยพาหนะ เหล่านี้....

นี่ค่ะ....น้ำตกคลองเพรา หรือน้ำตกทับช้าง....เฮ้อ หายเหนื่อยเลยค่ะ เสียงกระแสน้ำดังสนั่นหวั่นไหว  ละอองน้ำลอยมาปะทะหน้า เย็นชื่นใจ คุ้มค่าเหนื่อยมาก ๆ ค่ะ 

น้ำตก...สูงมากค่ะ  เย็นมาก.....สวยมาก....น้ำตกทั้งหมดเป็นของเราแล้ว...แต่เวลาก็ไม่อำนวยค่ะ น้าลักษณ์กังวลใจมากเพราะเราถึงน้ำตกกันประมาณเกือบ 5 โมงเย็น ทุกคนตั้งหน้ากินส้มตำ ไก่ย่าง ขนมที่แบกหามกันไป แต่ขากลับหล่ะจะเป็นอย่างไร....ในป่า คงมืดมาก พวกเราไม่มีใครพกไฟฉาย ไฟแช็ค มีด หรืออุปกรณ์ใดเลย แล้วในขบวนก็มีทั้งเด็ก และคนแก่ แต่ที่น่าเป็นห่วงที่สุดคือพวกสาว ๆ นี่แหล่ะ (น้าๆ ป้า ๆ บอกพวกเราเมื่อออกจากป่าแล้ว)...ว่าแล้วทุกคนก็ได้แต่ชื่นชมความงามของน้ำตกเพียงชั่วครู่....ก็ต้องเดินทางกลับ

น้าลักษณ์และบรรดาผู้ใหญ่ ตัดสินใจไม่กลับทางเดิม เพราะกลัวอันตรายจากสัตว์ป่าและกลัวหลงทางเพราะมืด...จึงตัดสินใจไปทางลัดที่ต้องปีนหน้าผาสูงกว่า 10 เมตร

แล้วก็เริ่มตั้งขบวนอีกครั้ง ... คราวนี้ ทัพหน้า เป็นป้า ๆ น้า ๆ และเด็ก ๆ

ป้า ๆ ถึงกับเครียด...น้ำลักษณ์จัดขบวนโดยให้เด็ก เดินสลับกับผู้ใหญ่ จะได้ช่วยเหลือกันได้....น้ำปิง(สาวน้อยเสื้อเหลือง) ร้องไห้ เพราะปีนขึ้นไม้ไหว....ทางชันมาก ...แต่เราต้องขึ้นทางนี้คะ เพราะจะใช้เวลาเดินทางแค่ประมาณ 15 นาทีเท่านั้น แต่....

สู้ ๆ ๆ น้าลักษณ์เร่งทุกคนให้รีบเดิน

ทีมสาว ๆ รั้งท้าย ขอสักรูป...(ตอนนี้ยังคิดว่าสนุก)...ท้้งปีน ทั้งไต่ เราต้องวางแผนการเดิน สลับเท้าเอาเอง และบางช่วงก็ต้องดึงตัวเองขึ้นโดยเชือก ที่มีไว้สำหรับ จนท. เท่านั้น

จากจุดนี้ ข้าพเจ้า ไม่สามารถถือกล้องถ่ายรูปได้แล้ว เพราะมือและขามันสั่นไปหมดค่ะ แค่เหลียวหลังมองลงไป ใจก็หวิวมาก เพราะถ้าร่วงลงไปหมายถึงสาหัสหรือชีวิตจริง ๆ เฮ้อ....แต่พวกเราก็พยายามค่ะ

คุณลุงสองท่านนี้หล่ะค่ะที่เดินรั้งท้าย....ตลอดการเดินทางก็คอยเล่าเรื่องตลก แซวให้พวกเราได้ขำ ...ออกจากป่าได้แล้วลุงบอกว่า เป็นห่วงพวกเรามากที่สุด เพราะไม่ค่อยได้ใช้ชีวิตแบบนี้ แต่ก็ไม่อยากพูดให้กังวลใจ ก็เลยหาเรื่องขำ ๆ ให้พวกเราได้หัวเราะ...ขอบคุณมากนะคะ

พวกเราออกจากป่าได้แล้วค่ะ....ดูสภาพสิค่ะดูไม่จืดเลย แต่ทุกคนบอกว่าเป็นทริปที่สนุกและประทับใจมาก เด็ก ๆ ได้เรียนรู้ถึงความยากลำบากและพยายาม ได้สัมผัสถึงความห่วงใยของผู้ใหญ่และได้อยู่ในก้อมกอดธรรมชาติ ขณะเดียวกันก็ได้ฝึกอยู่ในสภาพอันตรายที่ต้องระมัดระวัง

ประทับใจผู้ใหญ่ที่ดูแลเด็ก ๆ เป็นอย่างดี และตลอดการเดินทางถึงแม้ทุกคนจะกังวลใจอย่างไรก็ไม่แสดงออก แต่จะใช้กลยุทธ์ให้พวกเราได้หัวเราะ และสนุกกับการเดินทางตลอดเวลา....สุดยอดจริง ๆ ค่ะ ไม่มีทฤษฎี ไม่มี format แต่ใช้ได้จริง

และที่สำคัญทั้งทีมก็ได้เรียนรู้ว่าต้องเตรียมความพร้อมมากกว่านี้ และไม่ควรเสี่ยงกับการเดินทางแบบนี้...น้าลักษณ์สรุปว่า เราจะเจอกันอีกครั้งปีหน้า ด้วยการเตรียมตัวที่พร้อมเดินป่าจริง ๆ ปีหน้าเราจะไปปักเต๊นท์ ตั้งแคมป์กันที่นี่ค่ะ.... 

โดย Easy-Esri

 

กลับไปที่ www.oknation.net