วันที่ อาทิตย์ พฤศจิกายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

This is it , ที่จอดรถผู้พิการ , บันได , ห้องน้ำผู้พิการ และ โรงหนัง : สถานบริการที่คนพิการไม่มีวันเข้าถึง


This is it , ที่จอดรถผู้พิการ , บันได , ห้องน้ำผู้พิการ และ โรงหนัง : สถานบริการที่คนพิการไม่มีวันเข้าถึง

          วันนี้ผมตั้งใจว่าจะไปดูหนัง this is it และกะว่าถ้ามีเวลาเหลือจะดู รถไฟฟ้ามาหานะเธอ ควบอีกเรื่อง แต่ผมไปถึงโรงหนังช้าไปครึ่งชั่วโมง เลยต้องรออีก 2 ชั่วโมงถึงจะได้ดู MJ ก็เลยอดดูน้องเคนกับน้องคริสเลย (ไว้ไปแก้ตัววันหลัง)

          ผมเลือกเซ็นทรัลรามอินทรา เพราะเชื่อว่าจำนวนผู้ใช้บริการน่าจะน้อยกว่าแฟชั่นไอส์แลนด์ที่ห่างออกไปอีก 10 กิโลเมตร รถเลี้ยวขึ้นลานจอด ผมสอดส่ายสายตาหาที่จอดรถสำหรับผู้พิการ...ไม่น่าเชื่อครับ ที่เซ็นทรัลรามอินทรามีช่องจอดรถสำหรับผู้พิการอยู่ใกล้ทางเชื่อมเข้าห้าง และอยู่ใกล้ลิฟต์ แถมยังมีหลายช่องจอดอีกด้วย...และ...ไม่น่าเชื่อเหมือนกันว่า ในวันหยุดต้นเดือนอย่างนี้ คนพิการจะมาเที่ยวห้าง “เยอะ” จนที่จอดรถคนพิการไม่เหลือสักช่องเดียว (ผมไม่เชื่อ...คุณเชื่อไหมครับ) ผมลดกระจกลงแล้วถามยามที่ยืนอยู่ตรงนั้นว่า “มีที่จอดรถคนพิการว่างบ้างไหมครับ” คำตอบคือ “เต็มหมดแล้วครับ” ด้วยสีหน้าที่ไม่ได้สนใจว่าคนที่อยู่บนรถต้องการความช่วยเหลือหรือไม่ และเหตุได้เขาจึงต้องถามหาที่จอดรถคนพิการ...

          เอาล่ะ...ผมมันพวก คนแข็งแรงก็ไม่ใช่ คนพิการก็ไม่เชิง...ไปหาที่จอดรถชั้นบนก็ได้ (วะ) ในที่สุดก็ได้ที่จอดรถที่เป็นช่องจอดแบบปกติ (ไม่ใช่ช่องจอดรถของคนพิการ)

          บ่ายสามโมงเศษ ผมเข้าไปซื้อตั๋วหนัง ได้รอบห้าโมงสิบนาที เป็นอันว่าวันนี้คงได้ดูเรื่องเดียว ซื้อตั๋วเสร็จก็ไปหาอะไรกิน แล้วไปเดินเล่นที่ร้านนายอินทร์ และร้านซีดีแถวๆ นั้น ได้หนังสือมา 1 เล่ม และซีดี 2 เรื่อง

          เวลาเหลืออีกเกือบชั่วโมง เดินเมื่อยแล้ว...ไปหาที่นั่งรอดีกว่า

          ผมเดินมาเรื่อยๆ เข้าไปในเขตโรงหนัง หาที่นั่งเหมาะๆ ได้ก็เอนหลังนั่งสบายเปิดหนังสือที่ซื้อมาอ่านคร่าวๆ พอใกล้เวลาหนังเข้าก็ต้องไปทำธุระกันหน่อย ลุกขึ้นมองหาป้ายห้องน้ำ...เจอแล้วครับ ป้ายชี้ไปที่มุมๆ หนึ่ง โอ้โฮ...เจอบันได 5 ขั้นครับ ขึ้นบันไดไปแล้วก็เจอป้ายบอกทางไปห้องน้ำอีก 1 ป้าย แถมมีป้าย “ห้องน้ำคนพิการ” เสียด้วย พอเดินเลยป้ายนั้นไปก็ต้องลงบันไดอีก 5 ขั้น โฮ่ๆๆ คนพิการประเภทไหนครับที่จะตามป้ายนี้มาแล้วได้ใช้ห้องน้ำ...

          ยังไม่หมดแค่นั้นครับ ผมกำลังปวดฉี่ได้ที่ ลงบันไดมาก็เจอ “บันได” อีก 5 ขั้นถึงจะเข้าเขตห้องน้ำ (เซ็ง) แต่ผมโชคดีครับ สายตาตวัดไปเห็นประตู “ห้องน้ำคนพิการ” อยู่ข้างๆ บันไดที่ว่า ผมรีบผลักประตูเข้าไปใช้บริการทันที...

          ประตูเปิดออก ห้องมืดสนิท ผมชะโงกหาสวิตช์ไฟในความมืด เจอแล้ว กดแช๊ะ ไฟติดพรึ่บขึ้น พร้อมกับสายตาของผมที่มองเห็นห้องส้วมที่เกรอะไปด้วยเศษ...และแมลงสาปนอนตายอยู่จำนวนหนึ่ง...แสดงให้เห็นว่า ห้องน้ำคนพิการห้องนี้ไม่ได้ถูกใช้งาน และไม่มีคนมาทำความสะอาดมานานพอสมควร...ก็สมควรอยู่หรอกครับ เพราะดูจากสภาพทางเดินแล้ว ไม่มีทางที่ผู้พิการจะสามารถเข้าถึงบริการห้องน้ำของที่นี่ได้เลย

          ทำไมห้องน้ำคนพิการในโรงหนังจึงไม่มีผู้พิการไปใช้บริการ?

          คำตอบคงอยู่ในใจของทุกคนแล้วใช่ไหมครับ...โรงหนังมีแต่บันได ยกพื้น และทางแคบ

ทุกครั้งที่ผมไปดูหนัง ผมมักจะคิดถึงคุณอ๋อย กฤษณะ เสมอๆ รวมทั้งเพื่อนคนอื่นๆ ที่ใช้รถวีลแชร์ด้วย เขาเหล่านั้น “ไม่มีสิทธิ์” ดูหนังจอใหญ่ในโรงหนังทุกโรงในประเทศไทยครับ!!

พูดไปก็มีคนแอบบ่นว่า...ก็ดูซีดีอยู่ที่บ้านสิ ก็ไม่ต้องไปสิ เป็นคนพิการก็ต้องยกเว้นบางอย่างบ้าง จะทำ

ทุกอย่างเหมือนคนปกติได้ยังไง ฯลฯ

ครับ มันเป็นความคิดของ “คนไม่พิการ” ไงครับ ถ้าวันหนึ่งคนที่แอบบ่นว่า คนพิการเรื่องมาก ได้เป็น

คนพิการบ้าง...

          แล้วจะรู้สึก!!!

          คุยไปคุยมา...ลืมเล่าเรื่องหนัง This is it เลย

เอาเป็นว่า...ใครที่ลังเลว่าจะไปดูดีไหม...รีบไปดูเถอะครับ อย่าเสียดายค่าตั๋วเลย

คุ้มครับ J

 

โดย ครูอุ๋ย

 

กลับไปที่ www.oknation.net