วันที่ ศุกร์ พฤศจิกายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เล่าเรื่องจากแดนไกล ตอนที่ 1


ห่างหายจากการเขียนบลอกที่นี่ไปซะนาน ตอนนี้ขอกลับมาเขียนอีกครั้ง

ตอนนี้อยู่ที่เกาหลี มาได้จะครบอาทิตย์นึงละ และต้องอยู่ที่นี่ไปอีก 11 สัปดาห์ เอาเป็นว่า ก็จะขอให้บ้านหลังนี้ในการบอกเล่าเรื่องราว ระบายความรู้สึก ตลอดระยะเวลา 12 สัปดาห์ที่เกาหลีในบล๊อกนี้แล้วกัน  ก่อนอื่นต้องขอบคุณแม่มากๆที่แนะนำมา เพราะตอนแรกเราก็เขียนแค่ไดอารี่ลงสมุดธรรมดา แม่บอกว่าทำไม่เขียนลงเวปหล่ะ ก็นึกได้จริงของแม่ เราก็เลยมาเขียนที่นี่

ตัวคนเดียว ณ ต่างแดน

สำหรับการเดินทางมาต่างประเทศในครั้งนี้ ถือเป็นการมาต่างประเทศครั้งแรกในชีวิตของเรา และเป็นครั้งแรกเช่นกันที่ต้องจากบ้านมาไกลๆเป็นเวลากว่า 3 เดือน ต้องเดินทางคนเดียว อยู่คนเดียว ใช้ชีวิตคนเดียว ไม่คุ้นเลยกับอะไรแบบนี้ แต่ก็ต้องสู้ บอกกับตัวเองทุกวัน ว่าเราต้องสู้ เราจะต้องอยู่ได้ ทำเพื่อพ่อแม่ เพื่อตัวเรา เพื่ออนาคต เราต้องทำให้ได้!! แต่บางครั้งมันก็แว๊บขึ้นมาในหัวว่า คิดถึงบ้าน อยากกลับบ้าน คิดถึงพ่อกับแม่

ตั้งแต่มาถึงที่นี่ร้องไห้ทุกวัน 7 วันมาแล้ว ไม่มีวันไหนที่ไม่ร้อง บอกกับตัวเองว่าพอได้แล้ว ไม่ต้องร้อง แต่ก็ยังทำไม่ได้ ช่วงแรกๆที่มาถึงรู้สึกแย่มาก ๆ อยากคุยกับพ่อแม่ก็คุยไม่ได้  จนมาเมื่อวานนี้ที่ได้เบอร์โทรศัพท์ รีบโทรกลับไปที่บ้าน ได้ยินเสียงพ่อดีใจมากๆ เสียงสั่น แต่ก็ไม่อยากให้เค้ารู้ว่าเราร้องไห้ ตอนเย็นได้วิดีโอคอลคุยกับพ่อแม่ ได้เห็นหน้า ดีใจอย่างบอกไม่ถูก ญาติๆเริ่มโทรมาหา น้าโทรมาก่อนเลยปล่อยโฮไปกับน้า

น้าปลอบบอกว่า 3เดือนแป๊บเดียว มีคนเค้าอยากมาอยากเราเย๊อะแยะ แต่เค้าไม่ได้มา เราได้มาแล้วก็ทำให้ดีที่สุด แป๊บเดียว เดี๋ยวก็ได้กลับบ้าน  ไม่ใช่แค่น้าหรอกที่บอกแบบนี้ ทุกๆคนบอกกับเราแบบนี้ พ่อบอกให้อดทน เข้มแข็ง แม่บอกให้ตั้งใจเก็บประสบการณ์มาให้เย๊อะๆ ลุงบอกว่าคนเรามันก็ต้องมีทั้งทุกข์และสุข และเมื่อวานก็ได้โทรไปหาอาจารย์ที่สนิทและเคารพมากท่านนึง อาจารย์ท่านก็ให้กำลังใจ  ทุกๆคน ญาติๆ พี่น้อง เพื่อน ทุกคนให้กำลังใจเรา ทุกคนบอกว่าเราทำได้ เราต้องอดทนและเข้มแข็ง เราจะผ่านมันไปได้

หลายคนบอกว่าแรกๆ ก็อย่างงี้แหละ แต่พอจะกลับเราจะเสียดายมากๆที่ต้องจากที่นี่ไป อันนี้ก็เป็นเรื่องของอนาคต เอาไว้ตอนที่ใกล้จะกลับแล้วกันว่ามันจะเป็นอย่างไร แต่ที่รู้ๆความรู้สึกตอนนี้ รู้เลยว่าตัวเองรักที่บ้านมากแค่ไหน รักประเทศไทยมากแค่ไหน รักมากจริงๆ

เมื่อก่อนตอนอยู่ มอ อยู่หอไม่ค่อยได้โทรกลับบ้าน ไม่เคยคิดว่าพ่อแม่เค้ารักเค้าเป็นห่วงเรา เค้าเหงาเค้าอยากคุยกับเรา แต่พอมาอยู่นี่เข้าใจความรู้สึกเค้าเลย อยู่นี่อยากคุยกับพ่อแม่ทุกวัน และตั้งแต่นี้ไปตั้งใจไว้ว่า เมื่อกลับไปแล้ว ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนจะโทรหาพ่อแม่ทุกวัน จะไม่ปล่อยให้เป็นเหมือนที่ผ่านๆมาอีกแล้ว สำหรับใครที่คิดว่าพ่อแม่โทรหาเมื่อไหร่ก็ได้ ก็อยากให้เปลี่ยนความคิด อยากให้โทรหาเค้าบ่อยๆ ที่พิมไปทั้งหมดหลายคนอาจจะคิดว่าเว่อร์รึป่าว เกินไปมั๊ย แต่อยากจะบอกว่า ความรู้สึกแบบนี้บอกได้เพียง "ไม่ไกลบ้าน ไม่รู้หรอก"  และก็ "ถ้าไม่ได้ออกจากเมืองไทยก็จะไม่รู้หรอกว่าเรารักเมืองไทยมากแค่ไหน" จริงๆนะ

ต่อไปนี้ ตั้งใจแล้วว่าจะเข้มแข็ง และอดทน พยายามปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมและสังคมให้เร็วที่สุด หลายๆคนจะได้ไม่เป็นห่วง พ่อแม่ญาติๆเพื่อนๆจะได้สบายใจ รวมทั้งตัวเราเองด้วย ก็จะสบายใจ  จะพยายามใช้เวลาอีก 11 สัปดาห์ที่เหลืออยู่ให้คุ้มค่ามากที่สุด 

หวังว่า เมื่อเวลาผ่านไป อะไรๆจะดีขึ้น

จะพยายามไม่นับวันเวลา ว่าเหลืออีกเท่าไหร่ ผ่านมาเท่าไหร่แล้ว พ่อบอกว่ายิ่งนับก็ยิ่งนาน เราลองปล่อยวาง ปล่อยให้มันเป็นไปเรื่อย ๆ สักวันเราจะมีความสุขกับมันที่นี่ .. กรุงโซล เกาหลีใต้ ..

โดย ดาวกระดาษ

 

กลับไปที่ www.oknation.net