วันที่ อาทิตย์ พฤศจิกายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

มองม่านสายฝนบ้านนา ลูกสาวจ๋า..เธออยู่ในนาคร (รำลึกพ่อกวี ประเสริฐ จันดำ)


มองม่านสายฝน

ลมซัด ฝนสาด            

เปียกเย็น ชั่วยาม          

พลันกลับ ร้อนรุ่ม           

นี่คือเมือง    

แดดจ้า ลมสงบ    

        ร้อนรุ่ม ทุกวัน         

        พลันร้อน และยิ่งร้อน    

        นี่คือ หมู่บ้านเฮา  

 

สองที่ สองทาง    

ใช้เวลาเดินทางไม่กี่ชั่วโมง        

แผกผัน แปลกแยก แตกต่าง  

อ้างว้าง ว้าเหว่ มองไม่เห็นสิ่งไร

 

มองม่านสายฝน        

คนนาตาไม่มีน้ำหล่อเลี้ยง     

มองม่านสายฝนในเมือว      

คนด่ากราดฟ้าดิน-ตกลงมาทำไม

ความรู้สึกนึกคิดของผู้คนต่างที่ ต่างกัน   

ใครเล่าจักรู้ดีไปกว่าคนที่นั้นๆ       

ว่าเขารู้สึกรู้สาอย่างไรบ้าง         

เมื่อเขามองผ่านม่านสายฝน 

  

Wet and cold,for a while

After that, the land is hot

This is a city.

The wind blow,the rain fall

The sun shine,no windy

It’s hot.

Hotter,hottest

This is my hometown

In the city

Not far away from here

It’s another world

Isolate,lonely,Nothing

In the field,the rain fall in my town

     The farmer who is starve,be pleased

     But in the city

     People abuse “What for the rain fall?”

People is various

Someone like,somebody don’t like

They know something what they want

Whenever the rain fall

ในวาระครบรอบการจากไป 14 ปี ของพ่อ

เวลาช่างผ่านไปเร็วเหมือนติดปีกบิน

รวมถึงคนที่เคยมีลมหายใจในอดีต

เมื่อจากไปในอีกภพ ความทรงจำที่เคยดำรงอยู่

ก็เริ่มเลือนและเจื่อนจาง

ปีนี้ครบปีที่ 14 ปีหน้าก็เป็นปีที่ 15

ลูกตั้งใจไว้ว่า 15 ปี ต้องมีหนังสือพ่อออกมา

เพื่อเตือนความจำ ปลุกลมหายใจแห่ง “กวี” ให้ฟื้นตื่น

ลูกจึงพยายามแปลบทกวีของพ่อเป็นภาษาอังกฤษ

มันยากมาก ภาษาของพ่อสวยงาม

บางทียากที่ลูกจะเข้าถึงได้

แต่อยากให้งานของพ่อเท่ห์ๆนะ

 รวมถึงความสามารถที่ลูกมี

ก็พยายามอยู่นะพ่อ ปีหน้าต้องมีรวมเล่มบทกวีของพ่อแน่ๆ

ลูกสัญญา

 

โดย nuning

 

กลับไปที่ www.oknation.net