วันที่ ศุกร์ พฤศจิกายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

นักดนตรีหนุ่มคนนั้น


นักดนตรีหนุ่มคนนั้น

                     

                                                                                  ภาพจากอินเทอร์เน็ต

.

       หลังจากการแสดงบนเวทีช่วงแรกสิ้นสุดลง ก็เป็นหน้าที่ของดีเจที่ต้องเปิดเพลงให้บรรยากาศในร้านครึกครื้นตามเดิม นักดนตรีเดินตรงไปที่โต๊ะรับรองของทางร้าน วางแก้วที่หยิบติดมือจากบนเวทีลงบนโต๊ะ กับแกล้มสองสามอย่างลดลงไปเล็กน้อย เพราะมีเพียงเขาและนักดนตรีอีกคน

.

       ฉันและชายหนุ่ม.. เราไปร้านนี้ครั้งแรกและครั้งเดียวเมื่อสองปีก่อน บทสนทนาระหว่างเสียงเพลงเป็นไปอย่างเคอะเขิน ต่างคนต่างประหม่า ด้วยว่านี่เป็นหนึ่งในน้อยครั้งนักที่เราจะได้พูดคุยกันสองต่อสองแบบนี้ แต่ไม่นานเกินกว่าเหล้าแก้วที่สี่จะหมด ฉันก็ได้ยินเรากำลังพูดถึงความฝัน..

.

       เขาว่า--เขาอยากเป็นนักเขียน

       ฉันถาม--ทำไมถึงอยากเป็น ?

       เขายิ้มตอบ--เพราะเขาเป็นคนพูดไม่เก่ง !! 

ฉันไม่ถามต่อ ก็เขาตอบคำถามฉันแล้ว คราวนี้เขาเลยถามฉันบ้าง

       ฉันตอบเขาไปว่า

       ฉันอยากเป็นนักร้อง เพราะฉันเสียงดี      (เขาหัวเราะ)

.

       เมื่อวานนี้เองที่ฉันได้มีโอกาสกลับไปที่ร้านนี้อีกครั้ง สภาพร้านเปลี่ยนแปลงไปมาก   ท่าทางเจ้าของร้านคงจะได้กำไรเป็นกอบเป็นกำทีเดียว ถึงได้ตกแต่งร้านจนสวยงามขนาดนี้ ราคาอาหารก็แพงกว่าเดิมไม่เกินสิบบาท

       "กี่ที่คะ" เด็กเสริ์ฟถาม

       "ที่เดียวค่ะ" ฉันตอบ

ถึงอาหารจะไม่แพงเกินไป แต่ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจมากินมื้อเย็นที่นี่..

สปายเรด กับเฟรนซ์ฟรายจานเล็ก เป็นเมนูที่ฉันสั่ง

.

       เขมรินอินทิรา และไอ้ใบ้ เป็นสองเพลงที่ฉันได้ฟังแบบเต็มเพลงก่อนที่นักดนตรีจะลงจากเวทีคราวนี้นักดนตรีหนุ่มบนเวทีไม่ได้เดินไปที่โต๊ะรับรองของทางร้าน เขาปล่อยให้โต๊ะนั้นว่างเปล่า นักดนตรีอีกคนเตรียมตัวรับช่วงต่อบนเวที.. เขาเดินตรงมาที่โต๊ะของฉัน !

.

       ฉันยิ้มตอบ.. คราวนี้เราคงไม่ต้องมานั่งถามความฝันของกันและกันอีกแล้ว ที่ผ่านมา.. แม้ความฝันที่เราบอกกันวันนั้นจะทำให้ยิ้มได้บ้าง หรือร้องไห้บ้าง ฉันรู้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ และฉันก็รู้ตัวฉันเองดี เธอเป็นกำลังใจให้ฉันนะ

เช่นกัน.. ฉันจะเป็นกำลังใจให้เธอ

พ่อหนุ่มนักดนตรี

.

โดย วรดา

 

กลับไปที่ www.oknation.net