วันที่ จันทร์ พฤศจิกายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

นาฏศิลป์ไทย ๑ ว่าด้วย ฟ้อน


                               ฟ้อนเล็บ

                 ที่มาของภาพ  :   อัษฎา  จรัญชล

                              ฟ้อนแพน

        ที่มาของภาพ  :   หนังสือวิพิธทัศนา, สถาบันนาฏดุริยางคศิลป์ (๒๕๔๒, ๕๔)

 

                                         ฟ้อน

 

ฟ้อน  หมายถึง การแสดงกริยาเดียวกับระบำหรือการรำ เพียงแต่เรียกให้แตกต่างกันไปตามท้องถิ่น จัดเป็นการแสดงพื้นเมืองของภาคนั้นๆ แต่ในรูปของการแสดงแล้วก็คือ ลักษณะการร่ายรำนั่นเอง ที่ผู้แสดงต้องแสดงให้ประณีตงดงาม  โดยสืบทอดมาจากศิลปะของชนชาติต่างๆ ที่มีการก่อตั้งชุมชนอาศัยอยู่ในอาณาเขตล้านนานี้มาช้านาน นอกจากนี้ยังมีลักษณะของการรับอิทธิพลจากศิลปะของชนชาติที่อยู่ใกล้เคียงกันด้วย ท่านอาจารย์ทรงศักดิ์ ปรางค์วัฒนากุล อาจารย์ประจำภาควิชา   ภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้แบ่งการฟ้อนออกเป็น  ประเภท ดังนี้

            ๑. ฟ้อนที่สืบเนื่องมาจาการนับถือผี   เกี่ยวเนื่องกับความเชื่อและพิธีกรรม เป็น    การฟ้อนเก่าแก่ที่มีมาช้านาน ได้แก่ ฟ้อนผีมด ผีเม็ง ฟ้อนผีบ้านผีเมือง ฟ้อนผีนางด้ง

 ๒. ฟ้อนแบบเมือง หมายถึง ศิลปะการฟ้อนที่มีลีลาแสดงลักษณะเป็นแบบฉบับของ  "คนเมือง"  หรือ  "ชาวไทยยวน"  ได้แก่  ฟ้อนเล็บ  ฟ้อนเทียน  ฟ้อนเจิง  ตบมะผาบ  ฟ้อนดาบ    ตีกลองสะบัดไชย   ฟ้อนสาวไหม

 ๓. ฟ้อนแบบม่าน เป็นการผสมผสานกันระหว่างศิลปะการฟ้อนของพม่า กับของไทยลานนา ได้แก่ ฟ้อนม่านมุ่ยเชียงตา

 ๔. ฟ้อนแบบเงี้ยวหรือแบบไทยใหญ่ หมายถึง การฟ้อนตลอดจนการแสดงที่รับอิทธิพล หรือมีต้นเค้ามาจากศิลปะการแสดงของชาวไทยใหญ่ ได้แก่ เล่นโต กิ่งกะหร่า (กินนรา) หรือฟ้อนนางนก  กำเบ้อคง  มองเซิง  ฟ้อนไต (ไทยใหญ่)  ฟ้อนเงี้ยว

 ๕. ฟ้อนที่ปรากฏในบทละคร  เป็นการฟ้อนที่มีผู้คิดสร้างสรรค์ขึ้นในการแสดง  ละครพันทาง  ซึ่งนิยมในสมัยรัชกาลที่  ได้แก่ ฟ้อนน้อยใจยา  ฟ้อนลาวแพน ฟ้อนม่านมงคล

 

   

โดย ครูอัษ

 

กลับไปที่ www.oknation.net