วันที่ พุธ พฤศจิกายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

แด่เธอ...แม่ดอกไม้



ฉันเดินทางมาไกล
พบผ่านเรื่องราวมากมาย
แต่ไม่เคยเห็นดอกไม้สวยสดงดงามเท่าเธอ

ฉันอาจเห็นเป็นแค่บุปผา
แต่สวยซึ้งตรึงตรา
ทุกคราที่ได้ชื่น และประทับแน่นอยู่ในอก

ยามเธอเอียงอายกับสายลม
แสนชื่นชมกับกลีบดอกบาน
แต่คงหนาวสะท้าน หากปราศจากแสงแห่งวัน

ฉันปรารถนาจะเห็นเธอเติบโตงดงามต่อไป
จึงอยากเป็นผืนดินอุ้มร่างของเธอไว้
ปรารถนาจะเป็นแสงทองสุกใส
เพื่อเธอได้บานยิ้มให้ทุกทุกเช้า
และอยากเป็นสายธารแห่งความชุ่มฉ่ำ
เพื่อพรมพรำยามเธอเหงาเศร้า

แต่วางใจเถอะที่รัก
ฉันจะไม่เด็ดเธอมาเพียงเพื่อใส่แจกัน
และชื่นชมเพียงข้ามคืน

ฉันอยากตื่นมาพบเธอบานเหนือทุ่งหญ้า
มิกล้าแม้แต่จะแตะต้องกลีบใบให้บอบช้ำ

ไม่บังอาจล่วงล้ำเข้าไปดอมดมถึงกลิ่นเกสร
ขอเพียงสายลมอ่อนอ่อนพัดโชยมา
แล้วฉันจะเก็บความประทับใจนี้ไว้ตลอดไป

รอเช้าวันใหม่ที่ชีวิตของผีเสื้ออย่างฉัน
ซึ่งงดงามแต่แสนสั้นนั้น
ต้องจากลา...

โดย ณขจร

 

กลับไปที่ www.oknation.net