วันที่ จันทร์ พฤศจิกายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

**สู่..เชิงตะกอน**


....

ท่ามเพลงลาพญาโศกวิโยคหวล

ดุจยิ่งชวนเศร้าใจกระไรนี่


คิดถึงชีวิตหลังครั้งยังมี

คุณความดีทำไว้ได้ทำมา

.

เขียนคำกลอนวอนมาว่าเศร้านัก

ยามที่รักจากไกลสู่ไหนหนา

ต่อแต่นี้ลับร่างสุดห่างตา

ไม่มีวันเวลากลับมาคืน
.

เหลือเรื่องราวที่ทำให้ย้ำคิด

ระลึกจิตดีร้ายได้ทนฝืน

ภาพอยู่ในความหลังนั่งนอนยืน

ยามหลับตื่นคงยังฝังใจจำ
.

มาฉุกคิดได้ว่าเวลาหนึ่ง

เวลาซึ่งจรจากมากค่าล้ำ

วันที่เราล่วงไปใครระกำ

เขาจะทำศพเห็นภาพเช่นไร
.

คนรำพันพิลาปหรือสาปแช่ง

มีคนแต่งทุกข์หม่นล้นหลามไหล

พรรณาถึงความดีที่ทำไป

หรือจากไกลโดดเดี่ยวแสนเดียวดาย

.

ก็คงอยู่ที่สร้างทางวันนี้

กับวันที่เหลืออยู่สู่จุดหมาย

สิ่งพบแท้แน่นิยามคือความตาย

จะเหลือไว้สิ่งใดให้โลกจำ

.

จะให้กล่าวถึงเราวันเผาศพ

ให้เคารพหรือว่ามาหยียบย่ำ

จะถ่มน้ำลายรดหรือจดจำ

การกระทำในวันนี้.....จะชี้ทาง


"""""""""""""""














โดย คนกุลา

 

กลับไปที่ www.oknation.net