วันที่ พฤหัสบดี ธันวาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรื่องเล่าจากลอมฟอง ฅนค้นธรรมะ บทที่ ๑


" ความสุขหรรษา  มีคุณค่าที่งดงามด้วยความเป็นธรรมชาติ

ทิวทัศน์   มิได้สดสวยดีที่เพราะมีมาก  หรืออยู่ ณ ที่ไกล "

เนื่องเพราะว่า

"สรรพสิ่งที่ให้ความสำราญใจนั้น  ไม่จำเป็นต้องมีมาก

ในบ่อน้ำเท่าชามอ่าง  วางก้อนหินเท่ากำปั้น

ทิวทัศน์ก็เฉกเช่นมี  ภูเขา ลำน้ำ  ครบครันแล้ว

ความซาบซึ้งในธรรมชาติ  ไม่จำเป็นต้องไกล

ที่ช่องว่างระหว่างใต้หลังคาซุ้มมุงด้วยลอมฟาง

สายลมเดือนอ้าย  แสงจันทร์ฉายพริ้ว

ก็เพียงพอแล้ว  แก่ความสุขใจนัก

ด้วยเพราะเหตุนี้แล

หนึ่งเม็ดทราย  กลับกลาย  เป็นหนึ่งโลก

หนึ่งบุบผา  กลับกลาย  หนึ่งวิมาน

หนึ่งน้ำจันฑ์  กลับกลาย  หนึ่งกวีรส

ปราชญ์โบราณพร่ำไว้

" สระน้ำเล็กๆ ถ้าเอาก้อนหินไปวางประดับสักก้อน  ปลูกต้นไม้เล็กๆอีกสักสองสามต้น

เราก็สามารถชื่นชมอยู่ได้ครึ่งค่อนวันแล้ว "

ผู้คนจะมองดู"มัน" เป็นอะไรก็ได้

เป็นธารน้ำใส ที่รายรอบด้วยป่าไม้ ในยามแดดบ่าย

"มัน"จะแปรเปลี่ยนไปเป็นร้อยแปดพันอย่างตามจินตนาการ ของผู้นั้น

ผู้คนล้วนมีสถานะในจินตนาการเฉกเช่นนี้ด้วยกันทั้งสิ้น

หากท่านสันทัดในการใช้จินตนาการ  ก็สามารถค้นพบมุมแง่งามในสิ่งที่น่าสนใจ

ที่ท่านเอง ก็ไม่เคยสนใจมาก่อนได้


ณ ซุ้มลอมฟาง  กลางทุ่งกุลามหานคร   

โดย ฅนไทบ้าน

 

กลับไปที่ www.oknation.net