วันที่ ศุกร์ ธันวาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

....เสียงสะท้อนจากบาดแผล *


ห้าปีล่วงผ่าน

เหลืออะไรไว้ในสำนึกบ้าง

ภาพโลกลุกขึ้นมาประท้วง

ทวงเอาคืนมวลมนุษยชาติ

ซีดเก่าลงในความทรงจำ

เสียงร่ำไห้ในวันนั้น

แผ่วเบาเกินกว่าจะสะกิดใครให้ความหมาย

ใกล้สิ้นศักราช

พวกเขาตระหนักแต่เพียงความสุข

หลงเริงรื่น

ตื่นเต้นกับแสงไฟแห่งเทศกาล

เผอเรอ

เผาผลาญอากาศธาตุ

ละลายผืนปฐพี

ย่ำยีทรัพยากร

ดื่มกินด้วยความคึกคะนอง

หลงลืมบาดแผลเคยสูญเสีย

ปีแล้ว ปีเล่า ผ่านเลย

เสียงเพลง แสงพลุ ดอกไม้ไฟ

ปิดหู ปิดตา มวลมนุษยชาติ

จนไม่ได้ยินเสียงสะอื้น

ร้องครางด้วยความเจ็บปวด

เสียงคำรามด้วยความโกรธแค้น

คุกรุ่นอยู่ภายใต้ฝ่าเท้า

ที่พอกหนาด้วยกิเลส

ความเห็นแก่ตัว

ไม่รู้สึกรู้สา…หาได้เฉลียวใจ

การมาถึงของวันโลกเอาคืน

เช่นบทเรียน สึนามิ

ห้าปีผ่านล่วง

คงแจ่มชัดในทรงจำแหว่งวิ่นของผู้เคยมีบาดแผล

ชาวเล ยอดพร้าว ผืนทราย จำได้

วันนั้น…..

หลังต้นคริสต์มาส ทิ้งใบแดงร่วง

ย้อมทะเลอันดามันกลายเป็นสีเลือด

 

 

โดย ดาวปลาตะเพียน

 

กลับไปที่ www.oknation.net