วันที่ เสาร์ ธันวาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เมื่อผมกลายเป็นคนชี้เป้าสังหาร



 
               เปรี้ยง
!!!...เสียงคำรามของมัจจุราช แม้จะไม่ดังนัก แต่ก็สามารถปลิดชีวิต ชีวิตหนึ่งให้ปลิดปลงลงได้
                -------------------------------------------------
                มันเป็นเช้าที่แสนจะธรรมดาวันหนึ่ง เหมือนเช่นทุกวันที่ผมมักจะถือแก้วกาแฟ เดินสำรวจความเรียบร้อยของแพพักและรอบๆ บริเวณ แล้วก็ไถลไปคุยกับลุงข้างบ้าน
”นั่นใช่ เหยี่ยวนกเขาหรือเปล่าครับลุง ผมได้ยินเสียงแม่ไก่มันกระต๊ากเตือนลูกๆ มันแต่เช้าเลย” ผมชักชวนให้ลุงดูด้วยความรู้ในการดูนกอันน้อยนิด อาศัยที่ว่าชอบดูจึงพอจะรู้ชื่อนกบ้าง
”ไหนๆ” 

ลุงเงยหน้าขึ้นมามองตามมือของผมที่ชี้ไปยังยอดไม้ข้างบน แล้วแกก็วางมือจากงานทั้งหมด เดินหายเข้าไปในบ้าน
ผมยืนมองตามด้วยความสงสัย
แกหายไปไม่นานก็กลับมาพร้อมปืนลูกกรดในมือ
”มันไปหรือยัง”
”เอ่อ.....ยังครับ” ผมไม่รู้จะตอบยังไงให้มันดีกว่านี้

                มันเป็นเช้าที่แสนจะธรรมดาวันหนึ่ง นกเหยี่ยวตัวนั้น โผบินขึ้นสุดกำลังก่อนที่จะร่อนผ่านระเบียงบ้าน แล้วเลยไปค้างอยู่บนยอดไม้ในท่ากางปีก เป็นการตายที่สง่างาม สมศักดิ์ศรีของเหยี่ยวเจ้าเวหา ตายในท่ากางปีกและไม่ยอมหล่นลงพื้น
”คุณเอาไปเลยนะ เจ้าตัวนี้ มันร้าย จ้องจะโฉบลูกไก่อยู่ทุกวัน”
ผมตามรอยเลือดบนระเบียงไปเก็บศพมันขึ้นมาด้วยความรู้สึกหดหู่ ยากจะบรรยาย



----------------------------------------------------------------



         
เปรี้ยง!!!...เสียงคำรามของมัจจุราช แม้จะไม่ดังนัก เพราะเป็นปืนลูกกรด แต่ก็สามารถปลิดชีวิต ชีวิตหนึ่งให้ปลิดปลงลงได้ ผมกลายเป็นคนชี้เป้าสังหารไปแล้ว





โดย Wachi

 

กลับไปที่ www.oknation.net