วันที่ อังคาร ธันวาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เมื่อน้าเน็คไม่ตลก


                ผมไปดูคอนเสิร์ต Winter Music Festival ที่สนามราชมังคลาเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 2552  เป็นคอนเสิร์ตมาราธอน 9 วง 9 ชั่วโมง

                เวทีคอนเสิร์ตเป็นรูปตัว T  โดยขาของตัว T ยื่นผ่ากลางเก้าอี้นั่งแถวด้านหน้า  เพื่อนักร้องก็จะได้วิ่งออกมาใกล้ชิดกับคนดูเยอะ ๆ   ผมก็ไปนั่งดูอยู่ตรงติ่งปลายสุดของตัว T นั่นแหละ

                คอนเสิร์ตก็มันกันไปเรื่อย ๆ  โดยระหว่างเปลี่ยนวงจะมีน้าเน็คที่ผมเห็นเป็นประจำในทีวี   กับพิธีกรสาวสวยอีกคนที่ผมก็ไม่รู้ว่าเธอคือใคร  ออกมาพูดคุยกับศิลปิน  แล้วก็แจกเสื้อให้กับผู้ชมด้วยการเรียกขึ้นมาเล่นเกมบ้าง  โยนแจกให้บ้าง 

                น้าเน็คนั้น “ฮา” สมเป็นน้าเน็ค  แม้หลายมุกจะดูหยาบโลนไปสักนิด  เช่นการเรียกคนที่ขึ้นมาเล่นเกมว่า “มึง”  การผรุสวาทสตรีข้างเวทีที่บังอาจมาต่อปากต่อคำว่า “อีเลว”  หรือการพูดวนเวียนอยู่กับเรื่องขนาดอวัยวะเพศของนักร้อง   แต่ในบริบทของคอนเสิร์ตแบบนี้คนดูที่มีวุฒิภาวะ (และไม่ได้ชื่อระเบียบรัตน์) ก็พอจะแยกแยะได้  จึงไม่มีใครถือเป็นเรื่องใหญ่โต  เรียกว่าน้าเน็คพูดอะไรก็เตรียม “ฮา” เอาไว้ได้เลย

                “ผมว่านะ  สิ้นปีนี้เราไม่ต้องฉลองปีใหม่หรอก”

                “ทำไมล่ะคะ?”

                “ก็มันได้ผัวรวยชิบหายไปแล้ว” (ฮา)

ถึงช่วงเบรกหนึ่งซึ่งน้าเน็คเตรียมออกมาแจกเสื้ออีกครั้ง  มีเด็กผู้หญิงผิวคล้ำคนหนึ่งอายุสัก 10-11 ปีรีบวิ่งออกมาข้างเวทีแล้วส่งสัญญาณมือประมาณว่า “ขอหนูตัวนึง”

“อย่าคิดนะว่าเป็นเด็กแล้วจะใจอ่อน”  น้าเน็คเล่นมุก  เช่นเคย  คนฮา

สาวน้อยยืนส่งยิ้มต่อไป  น้าเน็คหันไปเล่นมุกทางอื่น  หันกลับมาเด็กยังอยู่

“ไม่รู้หรือไงว่ากูไม่รักเด็ก  อย่าหวัง”  คนฮาต่อ  แต่เด็กยังไม่ไป

“เฮ้ย..พูดไม่รู้เรื่อง  มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยอีเด็กดำ!!”

หันมามองอีกทีเธอกำลังยืนร้องไห้  น้ำตาไหลพรากเต็มสองแก้ม    

ผมนึกถึงเด็กคนไข้ที่ผมเคยรักษา  เด็กที่เป็นโรคซึมเศร้าที่โดนเพื่อนล้อที่โรงเรียนแล้วต้องเสียใจเป็นทวีคูณเพราะนอกจากจะโดนล้อแล้วยังโดนเพื่อนคนอื่นผสมโรงหัวเราะเยาะซ้ำ  แล้วก็จำเรื่องนี้ก็ฝังใจไม่ลืม

แต่สำหรับ “อีเด็กดำ” คนนี้มันไม่ใช่แค่เพื่อนกเฬวรากในโรงเรียน  แต่เป็น “น้าเน็ค” ผู้มีชื่อเสียงและเป็นฮีโร่ของเธอ  ด่าเธอต่อหน้าคนหลายพัน  แล้วคนหลายพันก็หัวเราะเยาะเธอพร้อมกัน  เรื่องนี้จะเป็นแผลบาดลึกฝังใจเธอขนาดไหน? นานเท่าไร?

โชคดีที่คนส่วนใหญ่ไม่ได้ “ฮา” ไปกับมุกนี้ของน้าเน็ค  ตรงกันข้ามกลับมีความเงียบเกิดขึ้น  สอดแทรกด้วยเสียงโห่

น้าเน็คเหมือนจะรู้ตัว  รีบเอาเสื้อให้เด็ก  เด็กไหว้ขอบคุณแล้วเดินกลับที่นั่ง  ในขณะที่แม่เด็กวิ่งสวนออกมาชี้มือชี้ไม้เหมือนไม่พอใจ  น้าเน็ควิ่งไปไหว้แล้วรีบเอาเสื้อให้แม่เด็กอีก 2 ตัว  “พี่ ๆ เอากี่ตัวได้เลยครับผมให้หมดเลย”  คนดูเริ่มกลับมาฮาอีกครั้ง

ดูเหมือนน้าเน็คจะรู้ตัวว่าพูดอะไรผิดไป  แต่ประโยคต่อมาทำให้ผมไม่แน่ใจว่าน้าเน็คจะสำนึกผิดจริงหรือเปล่า 

“อย่างนี้ต่อไปเวลาดูคอนเสิร์ตแล้วอยากได้ของแจกต้องฝึกให้ลูกบีบน้ำตาเก่ง ๆ”

ผมนึกถึงพ่อแม่บางคนที่เขาปกป้องลูกมากกว่านั้นเขาคงเอาเสื้อมาเขวี้ยงคืนขึ้นไปบนเวที  หรือดีไม่ดีอาจมีรายการกระโดดขึ้นเวทีไปต่อยหน้า

หรือน้าเน็คจะรู้บ้างไหมว่าสิ่งที่ทำลงไปนั้นในบางประเทศที่เขาเจริญกว่านี้อาจถึงขั้นตำรวจจับติดคุกได้เลยในข้อหาเหยียดผิวและชาติพันธุ์

แต่น้าเน็คจะโดนลงโทษหรือไม่ก็ตาม  สิ่งที่สำคัญที่สุดคือสาวน้อยคนนั้นเธอผิดอะไรที่เกิดมาสีผิวอย่างนี้  เธอผิดอะไรที่อยากได้เสื้อจากฮีโร่ของเธอ 

        และเธอผิดอะไรหรือถึงต้องมาโดนฮีโร่ของเธอกระทำปู้ยี่ปู้ยำด้วยวาจา (หมา ๆ) เช่นนี้

โดย หมอโจ

 

กลับไปที่ www.oknation.net