วันที่ พุธ ธันวาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

บันทึกส่งท้ายปี


ที่ผ่านไป คงเป็นเพียงแค่เวลา และสถานการณ์ทั่วๆ ไปของชีวิต

แต่แกนกลางที่มั่นคงไม่มีเปลี่ยนแปลงคงหนีไม่พ้น “คำอธิษฐาน”

ที่เป็นตัวกำหนดชะตาชีวิต ว่าจะให้มันดำเนินไปอย่างไร

มันคือเนื้อแท้ของจิตวิญญาณ ที่ฝังลึกกว่ากายเนื้อ

ลึกซึ้งเกินดำดิ่งถึงด้วยจินตนาการและความคิด

สิ่งที่เป็นไปจึงไม่ใช่การแสวงหาในสิ่งที่ยังไม่รู้

แต่เป็นการกระตุ้นเพื่อให้ระลึกรู้ต่างหากเล่า

การระลึกรู้ที่ทำให้เกิดสัมผัสเชื่อมโยง

เป็นหนึ่งเดียวกับเสียงจากภายใน

และสอดประสานไปกับพลังงานซึ่งเต้นไหวอยู่รายรอบ

สิ่งเหล่านี้ไม่ต้องสร้าง หากต้องระลึกได้

เพราะแท้จริงแล้วมันคือแกนกลางของจิตวิญญาณ

ซึ่งไม่เคยแปรเปลี่ยนไปตามสภาพการณ์ของชีวิตและวันเวลา



การเคลื่อนที่ไปของเข็มนาฬิกา ที่สุดแล้วคือสิ่งลวง

ตราบเท่าที่เรายังคงสัมผัสเชื่อมโยงนั้นไว้ได้

เพราะชั่วขณะนั้น จะไร้วันเวลา

ไม่มีอดีตกาล ไม่มีอนาคตกาล

มีเพียงความรู้สึกอันมีลักษณะเฉพาะตัว

ซึ่งครอบคลุมอย่างเสถียรบนเส้นแห่งกาลเวลา

ทั้งที่เกิดขึ้นในวันวาน วันนี้ และวันพรุ่งนี้

และเมื่อความรู้สึกดังว่าเกิดขึ้น จิตวิญญาณจะจดจำได้

แม้จะมีชั่วกาลที่หลับใหลไปบ้าง

แต่ก็เป็นเพียงชั่วกาลแห่งการรอความระลึกรู้เท่านั้นเอง






เสี้ยวตะวัน พระจันทร์ข้างฝา -- เรื่อง

โดย เสี้ยว

 

กลับไปที่ www.oknation.net