วันที่ เสาร์ มกราคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ชีวิตในปีที่ผ่านมา 2552


มกราคม หลังจากที่หยุดปีใหม่แบบยาว ๆ ได้กลับบ้านที่ต่างจังหวัด ก็กลับมาเริ่มต้นงานในตำแหน่งใหม่ที่แลกมาด้วยความสามารถของตัวเองล้วน ๆ  ที่กรุงเทพ การเปลี่ยนตำแหน่งงานในครั้งนี้ต้องย้ายที่อยู่ด้วย ย้ายจากปทุมธานีมาอยู่กับน้องที่หลังจันทรเกษม

กุมภาพันธ์ เดือนแห่งความรัก คนอื่นเขามีคู่ แต่ผมก็ยังเป็นโสด เง้อ...โสดก็โสดหว่ะ

เมษายน  สงกรานต์ แต่ปีนี้ไม่ได้กลับบ้านเลย เฝ้ากรุงเทพไม่ได้ออกไปไหน เป็นปีที่สงกรานต์ไม่สนุกเอาเสียเลย คิดถึงเพื่อน ๆ จัง

พฤษภาคม เพื่อนรักที่สนิทที่สุดแต่งงาน เป็นงานที่รวบรวมเพื่อนเก่า ๆ ได้มากที่สุด ได้พบเพื่อน ๆ ที่ไม่ได้เจอกันมานานแสนนาน บางคนตั้งแต่เรียนจบ ม.ปลายเลยมั้ง การเจอกันครั้งนั้นถึงแม้เวลาจะผ่านไปนานแต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่ผ่านไปคือความรัก ความผูกพันธ์ ความห่วงใยที่เรามีให้กัน

ถัดมาไม่กี่วันก็วันเกิดตัวเองพอดี ปีนี้ 27 ละ สัญญากับตัวเองว่าชีวิตที่มี ที่เป็นอยู่ต้องดีขึ้น ไม่ได้ของขวัญอะไรที่มีค่าแค่เพียง SMS จากน้องชาย และ คำอวยพรดี ๆ จากพ่อกับแม่ ก็ทำให้ผมมีแรงที่จะต่อสู้ อะไรที่ว่าแย่ ๆ ทำให้รู้สึกไม่ดี จงหลีกทางไปซะ

ปีนี้เบี้ยวงานวันเกิดที่มีคนอื่นจัดให้เพราะเกิดวันเดียวกันกับแฟนของเขา แต่วันนี้ไม่อยากไปไหน เหนื่อย ๆ เพลีย ๆ ขออยู่คนเดียวบ้าง อะไรบ้าง ไม่โกรธเรานะแอน ปีหน้าค่อยเจอกัน ปีนี้อยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียว ขี้เกียจตอบคำถามคน

มิถุนายน  ที่ทำงานย้ายตึกบัญชาการใหม่ จากตึกชัยที่ผมพึ่งใช้ชีวิตอยู่ไม่กี่เดือน ไปอยู่แถวสามย่าน การเดินทางสะดวกขึ้นเพราะมีรถไฟฟ้าแต่ค่าครองชีพอะดิ แถว ๆ นั้น อะไร ๆ ก็แพง เง้อ...

กรกฎาคม พ่อผมเกิดเดือนนี้ มีความสุขมาก ๆ ครับพ่อ...My hero is u

สิงหาคม วันแม่ ปีนี้คุงแม่แอบหนีคุงพ่อไปเที่ยวเฉยเลย...เที่ยวบ้าง พักผ่อนบ้างไม่เป็นไร วันเราเอาพ่อไปด้วยนะแม่นะ

กันยายน เพื่อนเก่ามารวมตัวกันโดยไม่ได้นัดหมาย อะไรจะขนาดนั้น ไอ้เล็ก ไอ้เชต ขอบใจพวกแกที่ทำให้เราคิดอะไรได้เยอะ ๆ ปลายเดือนนี้ต้องแยกห้องกันอยู่กับน้องเพราะมีปัญหากันนิดหน่อย เสือ 2 ตัว อยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ เห็นด้วยว่าจะจริงละ

ข่าวดีของเดือนนี้คือได้เปลี่ยนแผนกงานไปทำในสิ่งที่ชอบ ขอบคุณผู้ใหญ่ในแผนกหลาย ๆ คนที่ยังเห็นความสำคัญของเด็กน้อยตัวเล็ก ๆ คนนี้ ผมจะตั้งใจทำมันให้ดี เต็มที่ครับ

ตุลาคม วันเกิดน้องชาย คงเป็นเพราะเหตุการณ์จากเดือนที่แล้วทำให้เรายังผิดใจกันเลยไม่ได้ไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิด แต่ก็ส่ง SMS ไปอวยพรมันตอนเกือบห้าทุ่ม มันไม่โทรกลับ แสดงว่ามันน่าจะยังโกรธ ตื่นเช้ามาได้รับ SMS “กูรักมึงนะพี่ชาย ว่าง ๆ แวะมาหากูบ้าง "

                พฤศจิกายน ได้ข่าวไม่ค่อยจะดีย่าไม่สบายเข้าโรงพยาบาลครั้งนี้เป็นหนัก ญาติ ๆ บอกให้ทำใจ เป็นเดือนที่ผมได้กลับบ้าน กลับบ้านอย่างหดหู่ที่สุด...ย่าครับรอผมก่อนนะ

                ไม่เป็นอย่างที่ผมคิด ผมกลับไปถึงบ้านย่าผมดูแข็งแรงขึ้น แกดูดีใจมากที่เห็นผมกลับมาเยี่ยม กินข้าวได้เยอะขึ้น พูดคุยได้เยอะขึ้น และลุกขึ้นเดินจากเดิมที่เคยนอนซมไม่พูดไม่จากับใคร การกลับบ้านคราวนี้ทำให้ผมรู้ความจริงอะไรบ้างอย่างที่ไม่เคยรู้เลย แต่ผมก็รักย่านะครับ ผมรักย่า ย่าได้ยินนะครับ

                ปลายเดือนนี้สิ่งที่ผมไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ย่าจากผมไปอย่างไม่มีวันกลับ ผมได้กลับบ้านอีกครั้ง การกลับบ้านครั้งนี้ผมไม่มีย่าให้กอดเหมือนเดิมแล้ว ย่าไปดีแล้ว ไม่ทรมาน หลับให้สบายนะครับ ย่าจะอยู่ในความทรงจำดี ๆ ของหลานคนนี้ตลอดไป

                ธันวาคม วันเกิดของแม่ แม่ครับผมรักแม่นะครับ ดูแลพ่อด้วยนะ ที่ผมเคยสัญญาไว้ผมไม่ลืม ชีวิตและความเป็นอยู่ของครอบครัวเราต้องดีขึ้น รอหน่อยนะครับ

                ก่อนวัน Christmas พ่อกับแม่ปรากฎตัวที่กรุงเทพอย่างไม่ได้แจ้งล่วงหน้า เป็นวันที่ผมตกใจ ดีใจ และวันนี้เป็นวันที่ผมจะจำความรู้สึกสึกและอารมณ์ของคนทำงาน office  

งานโดนแก้ ไม่เสร็จ ผมต้องนั่งทำงานใน office ที่เงียบ ๆ คนเดียวเกือบห้าทุ่ม ในขณะที่พ่อ แม่ และน้องชายรอที่จะพบกันและทานข้าวเย็น

พ่อกับแม่ดูมีความสุขมากกับทริปที่น้องชายตัวดีพาไป การนั่งรถไฟฟ้า MRT ครั้งแรกของบุพการีผม 2 คน คงเอากลับไปเล่าที่บ้านได้หลายวัน “ พ่อกับแม่ดูตื่นเต้นและมีความสุขมากขอบใจนะที่พาพ่อกับแม่ไปกินข้าวและนั่งรถไฟ น้องเก่งจริง ๆ หว่ะ” 

ปีใหม่ปีนี้ผมไม่ได้กลับบ้าน Countdown กับเพื่อน ๆ ที่กรุงเทพ ขอบใจ เจนนี่ ตั๊กกี้ ที่มาอยู่เป็นเพื่อน คลายเหงาได้เยอะเลย

จากวันนี้ไม่รู้ว่าจะมีเหตุการณ์อะไรบ้างที่จะเกิดขึ้น...แต่สิ่งเดียวที่ผมรู้และสัญญาไว้กับตัวเอง ปีนี้ผมต้องทำให้เป็นปีที่ดีที่สุด....

โดย ภควัทคีตา

 

กลับไปที่ www.oknation.net