วันที่ จันทร์ มกราคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ตำรวจแตะเบาๆ...ก็เจ็บ...?....


หน่วยงานของฉัน...คืองานบริการ...?....

...........ดีใจที่เกิดมาชาติหนึ่งได้ทำในสิ่งที่ตนเองรักและต้องการ...

 เคยคิดฝันมาเนิ่นนานกับหมุดหมายเป้รายทางฝันเป็นตำรวจจิตใจดี...

 ที่คิดดีพูดดีและทำดี...แม้มันจะยากแสนยากแต่ระหว่างรายทาง...

ไปถึงซึ่งจุดหมายฉันเรียนรู้อะไรมากมายจากเจ้าดอกไม้ริมทาง...

เป็นตำรวจสีกากีที่ผิดแผกแต่ก็ยังมีความสุขรายรอบเพื่อนร่วมงาน...

ที่รักของฉัน....

........ต่างคนต่างที่มาแต่จุดหมายของหน่วยงานฉันคือการบริการ...

เป็นหน่วยงานที่ขึ้นตรงสำนักงานตำรวจแห่งชาติ.รับผิดชอบเกี่ยวกับ...

คดีวินัยข้าราชการตำรวจทั่วประเทศ ที่นี้เราอยู่กันแบบพี่แบบน้อง...

เจ้านายใจดีที่หมุนเวียนเปลี่ยนตามกาลเวลา.....

ความสุขของฉันคือการบริการและทำหน้าที่ของหน้าที่...

ตนเองให้ดีที่สุด....


...........มีคนมากมายภายนอกที่สอบถามมากมาย..ว่าเบียดบัง...

เวลาราชการ.ออกไปช่วยเหลือผู้ยากไร้หรือเปล่า...

ฉันยิ้มน้อยๆตอบบ้างไม่ตอบบ้าง.เพราะเรื่องบางเรื่องพูดไป...

คนภายนอกเค้าก็ไม่อาจเข้าใจหรอกว่าวินัยตำรวจคืออะไร...

งานบริการแผนกจำแนกของไปหน่วยย่อยมากมาย...

ไม่มีเบี้ยเลี้ยงไม่มีโบนัสไม่มีค่าประจำตำแหน่ง...

มีเงินเดือนที่มาจากการเสียภาษีของประชาชนเท่านั้น...

.............แต่ในความไม่มีทำให้ชีวิตที่นี้..สงบ...ไม่มีการขัดแข้งขัดขา..

เป็นหน่วยงานที่ฉันทำแล้วมีความสุข...มีสวัสดิการที่พักให้มีข้าว...

กลางวันเลี้ยง..มีรอยยิ้มถ้อยทีถ้อยอาศัยของเพื่อนร่วมงาน....

เข้าสองโมงเลิกสี่โมงครึ่งของจันทร์ถึงศุกร์เสาร์อาทิตย์หยุด...

เวลาของฉันไม่มีรับจ๊อบเฝ้าผับเฝ้าบาร์หรือเรี่ยไรรถราของผู้ใด...

..........เวลาที่มันเหลืออยู่...อยู่ที่ตัวเราแล้วหละว่าจะจัดการเช่นไรดี...

กับชีวิต.เป้รายทางฝันของฉัน.กับเงินเดือนเกือบสองหมื่นบาท...

ของแต่และเดือน..มันจึงแตกต่างผู้คนมากกมายที่พบเจอ....

ฉันยอมถูกตราหน้าว่าเป็นตำรวจบ้า...เพื่ออีกหลายสิบหลายร้อยชีวิต...

ให้รอดจากหุบเหว...ขอเพียงเป็นฟางเส้นสุดท้ายของฉัน...

ที่เค้ายึดเกาะเกี่ยวไว้ในยามที่เข้าตาจน....

............ฉันไม่ใช่คนดีมากมาย...มีรักโลภโกรธหลง.แต่ฉันเชื่อว่า...

จิตใจของฉันไม่คิดซ้ำเติมผู้ใดแน่นอน...บนถนนสายการให้ของฉัน...

พานพบผู้คนมากมาย...ดีบ้างเลวบ้างตามสภาพที่พบเจอ...

แต่เมื่อฉันเป็นผู้ไม่มีความลับต่อผู้ใดแล้วไซร้...ฉันคืออริยชน..

มากพอที่จะยอมรับมัน...ฉันตั้งสัจจะกับตนเองว่าชีวิตที่เหลือ...

อยู่ของฉัน...ฉันจะเดินบนถนนสายศรัทธานี้ไปตลอดชีวิตของฉัน....

..............ปีใหม่ผ่านมาไม่กี่วันเป็นคนใหม่หรือยังถามใจตนเองบ้าง...

นะคนดี..มิใช่เกิดมาเพียงแค่เสพ สุขแต่ตัวเองและเพื่อนผอง....

มองโลกกว้างออกไปซิ..ลองแบกเป้เดินทางซิคนดี...

.อย่าเป็นเพียงแค่กบในกะลา...แล้วอวดเบ่งอยู่เลย...

............โลกกว้างใบนี้ยังต้องการคนกล้าคนดีมาสรรสร้าง...

ให้มันสวยงามอยู่เสมอ....มาแบกเป้รายทางฝันเป็นผู้ให้โดยมิต้อง...

อหังการ์...เศษเสี้ยวหนึ่งของชีวิต..แล้วคุณจะรู้ว่า...

ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปสักกี่วันกี่เดือนกี่ปี..ชีวิตของคุณ...

ก็จักมีความสุข..สุขของการให้สุขเล็กๆ...

นี่หละคือสุขอย่างแท้จริง.....

โดย จ่าจินต์

 

กลับไปที่ www.oknation.net