วันที่ พฤหัสบดี มิถุนายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

จากลินิเกอร์มาสู่ฟาวเลอร์ จากสเปอร์มาเป็นลิเวอร์พูล


จำได้ว่าหลังจากที่เริ่มจำความได้และเข้าวัยรู้เดียงสา กีฬาชนิดแรกที่วนเวียนอยู่ในหัวมาตลอดก็คือ “ฟุตบอล” จนเพื่อนแถวบ้านแปลกใจ ญาติพากันส่ายหัว พากันถามว่า “เป็นผู้หญิง ไหงชอบฟุตบอล” (ฟะ) เราเองก็ตอบไม่ได้ก็มันรัก ก็มันชอบ บางทีเหตุผลก็คงไม่สลักสำคัญอะไรนัก

            เริ่มจากเตะบอลก่อน เล่นกับเพื่อนผู้ชาย (เพราะยี่สิบปีที่แล้ว ไม่มีผู้หญิงที่ไหนวิ่งไล่เตะลูกบอลกัน) เตะบอลกันทุกเย็น โกลรูหนูนี่ฮิตมากในช่วงเวลานั้น (ตอนนี้ก็ฮิตอยู่) จากนั้นก็เริ่มหันมาดูบอล นักบอลคนแรกที่ชอบ “แกรี่ ลินิเกอร์” ศูนย์หน้าทีมชาติอังกฤษ สุภาพบุรษบนพื้นสนาม เพราะตลอดชีวิตการค้าแข้งของเขาคนนี้ไม่เคยได้รับใบเหลืองหรือใบแดงสักใบเดียว ตามเชียร์ไปเรื่อย จำได้ว่าตอนนั้นลินิเกอร์อยู่สเปอร์ เราก็เลยต้องเชียร์ไก่เดือยทองไปด้วย

            ถัดจากลินิเกอร์ที่หันไปเอาดีในการคุมทีมที่ญี่ปุ่นก็ไม่ได้ชอบใครเป็นจริงเป็นจังแล้ว ห่างจากการบ้า(นัก)บอลสักพัก ต่อมาพอบอลอังกฤษเริ่มบูมในบ้านเราหนักๆเข้า ข่าวสารมากขึ้น ถ่ายทอดสดมากขึ้น ปีนั้นรู้สึกว่าแมนยูกำลังบี้แย่งแชมป์อยู่กับแบล็คเบิร์น ถ้าจำไม่ผิดนัดนั้นเป็นนัดสุดท้ายของฤดูกาล แมนยูต้องชนะเวสต์แฮม (ไม่แน่ใจ) สถานเดียวและต้องลุ้นให้แบล็คเบิร์นไม่ชนะลิเวอร์พูลด้วย ปีศาจแดงถึงจะเป็นแชมป์ จำได้เลยว่าวันนั้น โมงยามนั้น เราเชียร์แบล็คเบิร์นขาดใจ ผลก็คือทีมดอกกุหลาบ ภายใต้การคุมทีมของเคนนี่ ดัลกลิชก็คว้าแชมป์ไปครอง  สาบานว่าตอนนั้นเกลียดลิเวอร์พูลมาก เพราะทำให้หัวใจเราจะวาย กว่าแบล็คเบิร์นจะได้แชมป์

และถ้าจะมีคำถามต่อไปว่าทำไมตอนนั้นไม่เชียร์แมนยู(ฟ่ะ) คำตอบก็คือ ไม่รู้เหมือนกัน สงสัยว่าชีวิตของเรากับนายปีศาจแดงคงเป็นเหมือนเส้นขนานที่ไม่มีวันมาบรรจบกันได้ แม้แฟนเรา ออลันโด้ บลูม (แหม...ช่างกล้าพูด) จะเชียร์แมนยูก็เถอะ แฟนก็ส่วนแฟน ลิเวอร์พูลก็ส่วนลิเวอร์พูลต้องแยกจากกันให้ขาด แต่ถ้าถามว่ารักอะไรมากกว่ากัน อันนี้ตอบยาก แต่สงสัยจะลิเวอร์พูลนะ (อ้าววววว แบบนี้พ่อหนุ่มเลโกลัสก็น้อยใจแย่สิ ช่างกล้าอีกแล้ว...อิอิ) 

พอถึงปี 1996 ปีนั้นในลีกไม่มีอะไรให้ต้องลุ้น เพราะแมนยูคว้าแชมป์ไปแล้ว แต่สิ่งที่น่าสนใจก็คือ ศึกแดงเดือดที่มาบังเกิดขึ้นในรอบชิงชนะเลิศเอฟเอคัพต่างหาก นับเป็นครั้งแรกในรอบหลายๆๆๆๆๆปีที่สองทีมยักษ์ใหญ่ของอังกฤษอย่าง แมนยูและลิเวอร์พูลต้องมาเผชิญหน้ากันในนัดชิงชนะเลิศ

หนังสือพิมพ์ทุกฉบับในวันแข่งขันต่างพากันเล่นเรื่องนี้กันทั้งนั้น ในฐานะคนที่ชอบฟุตบอล จะพลาดแมตช์นี้ก็กระไรอยู่ อย่ากระนั้นเลยเพื่อความสนุกในการชม ว่าแล้วจำต้องเลือกข้างที่จะเชียร์ ซึ่งหวยก็ไปออกเอาที่ “ลิเวอร์พูล” ไม่รู้อีกเหมือนกันว่าทำไม

ตลอดเวลากว่า 80 นาทีของการแข่งขัน (ไม่ได้พิมพ์ผิดนะ) ช่างเต็มไปด้วยความสนุกสนาน แต่พอ อีริค เดอะ คิงส์ ของบรรดาผองเร้ดส์อาร์มี่ทั้งหลายบรรจงถอยหลังเตะบอลผ่านมือเดวิด เจมส์เข้าไป จากนั้นก็ดูเหมือนว่าเกมส์การแข่งขันไม่สนุกอีกต่อไป ใจมันหวิวๆสั่นๆยังไงไม่รู้ และพอสิ้นเสียงนกหวีดหมดเวลา ภาพต่อมาที่จำได้ก็คือ ร็อบบี้ ฟาวเลอร์ ร้องไห้ และจากวินาทีนั้นเป็นต้นมาจนถึงตอนนี้ ลิเวอร์พูลก็เข้ามานั่งอยู่กลางใจเรียบร้อย

โดย nomad

 

กลับไปที่ www.oknation.net