วันที่ ศุกร์ มกราคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

บทกลอน ...แด่คุณครู ด้วยดวงใจ


สิบหก มกรา มาบรรจบ                        ขอน้อมนบวันทาครูผู้สอนศิลป์

ประสาสตร์ศิษย์ประนอมสาสน์เป็นอาจิณ  ศิลปินรินความรู้สู่ความดี

กี่ล้านถ้อยกี่ร้อยคำที่คอยสอน            กี่ล้าผ่อนกี่อ่อนล้ามิกล้าหนี

เพื่อชนชีพเพื่อชนชาติเพื่อความดี        พร้อมยอมพลีด้วยศรีศักดิ์รักชีพครู

อภิวาทวันทาครูบาเจ้า                         ทุกค่ำเช้าที่เฝ้าพร่ำย้ำให้รู้

ที่สอนสั่งยั้งให้คิดมิตร-ศัตรู                  ศิษย์ได้อยู่ให้รอดฝั่งปลูกฝังไป

ยกพานแก้วที่แพร้วเพริดเลิศค่าล้ำ     เพื่อเตือนย้ำคำครูผู้ยิ่งใหญ่

วางเทียนธูปส่องสว่างหนทางไกล       วางดอกไม้เคียงคู่ควรบูชา

ทั้งเข็มแขมให้แหลมคมให้สมค่า           ครูดุว่าควรค่าจำ นำห่วงหา

ให้โอนอ่อนผ่อนตนจำนรรจา                ดอกมะเขือเพื่อเตือนว่ากตัญญู

อีกหญ้าแพรกยิ่งเจริญจรุงเรื่อง           ถึงทั้งเมืองเป็นเพียงหญ้าน่าอดสู

ยิ่งทอดยอดเจริญงามยิ่งนาดู              ครูคือผู้ “สร้างคนดี” ที่ยืนยัง

“ถึงจะสูงเทียมฟ้าอย่าดูถูก                  ครูเคยปลูกวิชามาแต่หลัง

ศิษย์ไร้ครูอยู่ได้ไม่จีรัง                      อย่าโอหังคิดหลู่ครูของตน”

จึงนบน้อมพนมไหว้ใจจริงแท้               ระลึกแด่คุณ-คุณครู ทุกแห่งหน

ที่สร้างค่าสร้างคนให้เป็นคน                น้อมใจดลวันทาบูชาครู

 

โดย มัชฌิมาปกร

 

กลับไปที่ www.oknation.net