วันที่ อังคาร มกราคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

การกลับมาของสะนูว่าวบ้านทุ่ง


การกลับมาของสะนูว่าวบ้านทุ่ง

.

.

บ้านเฮายังหนาวอยู่ ขดขี้คู้สิอยู่จังได๋ ยินเสียงน้ำค้างไพร หยดรินไหลใจอาวรณ์  

หนาวบ้านทุ่งปีนี้ยังมีผ้าห่มอุ่น ๆ ให้คลายหนาว หนาวกายยังพอทนได้ แต่สำหรับใครบางคนหนาวใจจะหาผ้าห่มใจที่ใดบ้างหนอมาถักทอห่อหุ้มใจให้คลายหนาว

มวลสรรพสิ่งบนพื้นโลกจักมีสิ่งที่คู่กันเสมอ เช่นเดียวกันกับสะนูว่าวกับสายลมหนาว มนต์เสน่ห์จากฟากฟ้าสะดุดหัวใจให้ถวิลหาวัยเยาว์ที่บ้านทุ่งเสมอ ใครหนอช่างสร้างสรรค์จินตนาการจากฟากฟ้าให้ได้หลงไหล

ยามเลิกจากภารกิจการงานในเมืองอันสับสนวุ่นวาย กลับคืนสู่บ้านพักหลังเล็ก ๆ ริมทุ่งดอกจานสีแดงต้นนั้น  แว่วเสียงสะนูว่าวดังมาจากฟากฟ้า มองหาต้นเสียงสำเนียงสวรรค์

ที่นั่นมีเด็ก ๆ และคนหนุ่มแห่งบ้านทุ่งกำลังชื่นชมผลงานแห่งจินตนาการบนฟากฟ้าที่ส่งเสียงให้ได้ชื่นใจ  หนึ่งในจำนวนนั้นมีคุณครูจากโรงเรียนบ้านทุ่งรวมอยู่ด้วย เขาคนนั้นคือผู้ที่พานักเรียนตัวน้อย ๆ ในห้องเรียนมาสนุกสนานหาความรู้นอกห้องเรียน

 

.

เขาคือผู้ที่เปิดจินตนาการสู่โลกกว้างนอกเหนือจากขอบเขตของโรงเรียนและตำราเรียนที่ส่งตรงมาจากส่วนกลางที่ไม่รู้ประวัติศาสตร์ความเป็นมาของท้องถิ่น วิธีสอนของเขาทำความแปลกใจให้เพื่อนครูด้วยกันและชาวบ้านในพื้นถิ่น ในวันเสาร์-อาทิตย์ในยามที่ต้นข้าวเจริญงอกงามอาจเห็นเขาลูกศิษย์ตัวน้อย ๆ ออกสำรวจนาข้าวเพื่อสืบหาแมลงนานาพันธุ์ หรือวางเบ็ดกบเพื่อนำมาทดลองในห้องทดลองทางวิทยาศาสตร์

ถึงฤดูเก็บเกี่ยวท้องนาที่กว้างใหญ่หลีกพ้นจากตำราทางวิชาการเล่มหนาสู่โลกกว้างแห่งจินตนาการที่ไม่มีที่สิ้นสุด เท่าที่จะนึกฝันและจินตนการ เพลงปี่วังข้าวยังมีมนต์ขลังเสมอ เม็ดข้าวเล็ก ๆ หลายเม็ดจากหยาดเหงื่อแรงงานที่กระหน่ำลงไปคือความภาคภูมิใจที่ไม่เฉพาะพ่อแม่เท่านั้น แต่สำหรับเด็ก ๆ แล้วคือโลกใหม่ที่ค้นพบว่าอยู่แค่เอื้อมนี้เอง

ยามอาทิตย์จะลับขอบฟ้าได้แต่นั่งมองผลงานแห่งความชื่นชมผลผลิตแห่งภูมิปัญญาแห่งพื้นบ้านของครูหนุ่มแห่งโรงเรียนบ้านทุ่งและลูกศิษย์ลอยลมบนสุดสายป่าน บ่งบอกอิสระและเสรีภาพปลอดปล่อยจินตนาการในวันที่ลมหนาวล่อง

หนึ่งใจเป็นของเราอีกหนึ่งใจคืออิสระเสรีภาพที่มองเห็น ท่วงทำนองและจังหวะลีลาเหมือนหนึ่งจะบอกกล่าวเรื่องราวจากฟากฟ้า ใจเราอ่อนไหวเหมือนหนึ่งปุยนุ่นที่ลองลอยสุดขอบฟ้ามหานทีหรือป่าหิมพานต์ที่ใดบ้างหนอ

.

.

.

ฟ้างามก่อนราตรีกาลมาเยือน แม้มีความเหงาอยู่ในใจ  ยามได้ยินเสียงประทานจากฟากฟ้าจักให้ใจเป็นสุขยิ่ง รอคอยอรุณรุ่งของวันใหม่สู่ห้วงหัวใจ และความทรงจำดี ๆ ที่ยังคงเกาะกุมหัวใจเราตลอดไป

มาฟังเสียงสะนูว่าวก่อนอาทิตย์จะลาลับด้วยกันครับ

โดย เจนอักษราพิจารณ์

 

กลับไปที่ www.oknation.net