วันที่ อาทิตย์ มกราคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ตีกอล์ฟ กับเสนีย์ !


      คุ  ณโจ้ พล.ต.ต.อดิศร์ งามจิตสุขศรี ผู้บังคับการ กองบังคับการตำรวจท่องเที่ยว ชักชวนไปตีกอล์ฟวันนี้ (๒๔) อยากจะบอกใจจะขาดว่า ในชีวิตเคยจับไม้กอล์ฟครั้งเดียว และสาบานว่าจะไม่จับมันอีกเป็นอันขาด เพราะคนๆเดียว ที่เคยมีอดีตเป็นหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ และนายกรัฐมนตรีหลายสมัยนาม ม.ร.ว.เสนีย์ ปราโมช คนที่นายวีระ มุสิกพงศ์ เคยเนรคุณเป็นคนแรก ก่อนที่พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ ที่ช่วยให้นายวีระ พ้นคุกบุรีรัมย์ จะเป็นเหยื่อเนรคุณรายต่อมา     

      ช่วงระหว่าง ปี ๒๕๑๙ - ๒๕๒๓  ม.ร.ว.เสนีย์ ปราโมช หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์และนายกรัฐมนตรี  ถูกมรสุมทางการเมืองพัดกระหน่ำ โดยเฉพาะการวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรงของลูกพรรคคนสำคัญอย่างวีระ มุสิกพงศ์ ที่ลุกขึ้นมาด่าหัวหน้าพรรคกลางสภา กรณีที่ยอมให้จอมพลถนอม กิตติขจร บวชเป็นสามเณรกลับมาสู่ประเทศไทย เป็นยุคที่ ม.ร.ว.เสนีย์ ปราโมช ได้รับฉายาว่า "ฤาษีเลี้ยงลิง"

      ผมนัดสัมภาษณ์อาจารย์เสนีย์ในวันหนึ่ง ที่บ้านพักซอยเอกมัย

      หลังจากเล่นบทฤาษีเลี้ยงลิง จนเหนื่อยอ่อน อาจารย์เสนีย์ก็เก็บตัวอยู่เงียบๆ ที่บ้านซอยเอกมัย ไม่ยอมพบปะใครอีก ผมไปพบอาจารย์เสนีย์ในช่วงบ่ายคล้อย ปลายเดือนเมษายนที่อากาศกำลังร้อนระอุ

      ตอนนั้นอาจารย์เสนีย์กำลังเล่นเปียโน ด้วยท่าทีผ่อนคลาย สบายใจ คล้ายโลกนี้มีเพียงอาจารย์ คุณหญิง เปียโน และกอล์ฟ กีฬาชนิดเดียวที่อาจารย์เสนีย์โปรดปรานเท่านั้น

      ผมไปนั่งคอยอยู่ครู่ใหญ่ อาจารย์เสนีย์ ก็แสดงท่าทีประหนึ่งว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่น อยู่ ณ ที่นั้นด้วย

     นานนับชั่วโมง  หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์เริ่มรู้สึกว่ามีสิ่งแปลกปลอมแทรกตัวอยู่ในระหว่างที่เสียงเพลงบรรเลงจากเปียโนพลิ้วไหวอยู่ ถ้อยคำหนึ่งจึงปรากฎขึ้นในความเงียบ 

      "ผมไม่อยากพูดเรื่องการเมืองแล้ว" อาจารย์เสนีย์บอกกับผม แล้วว่า

       "คุยกันเรื่องทั่วๆไปดีกว่า ผมกำลังจะออกไปสนามกอล์ฟ ไปด้วยกันไหม"

        อาการหิวข่าว ที่มีอิทธิพลมากกว่าหิวข่าว แม้เวลาล่วงเลยมาบ่ายคล้อยแล้ว ข้าวสักจานยังไม่ตกถึงท้องก็ตามทำให้ผมตกปากรับคำอาจารย์อย่างง่ายดาย ด้วยความหวังว่า จะได้ข่าวจากอาจารย์เสนีย์กลับไปโรงพิมพ์   แม้สักเพียงถ้อยคำหนึ่ง

        ผมนั่งตัวลีบ เคียงคู่อาจารย์เสนีย์ที่เป็นคนขับรถ รถออสตินสีแดงคันเล็กๆ พาเราไปที่สนามกอล์ฟ ซึ่งก็คือสนามพัตกอล์ฟที่หัวหมาก หัวถนนรามคำแหงวันนี้ ในเวลาไม่กี่นาที  

        อีกหลายอึดใจ ที่สนามกอล์ฟอาจารย์เสนีย์ก็ไม่ยอมหลุดปากพูดเรื่องการเมือง จนกระทั่งหม่อมเสนีย์ ออกปากชวนให้ผมพัดกอล์ฟสักไม้หนึ่ง 

       ผมแอบหวังว่า หลังชอร์ตนี้แล้ว คงได้มีโอกาสถามข่าวเสียที

       ด้วยวัย ๒๐ ต้นๆ ไม่ประสากับกีฬากอล์ฟ ไม่เคยจับไม้กอล์ฟ ไม่เคยรู้เรื่องกีฬากอล์ฟ ทำให้ผมตัไม้นั้นวืดกลางอากาศ ลูกกอล์ฟสีขาวตรงหน้ายังวางสงบนิ่งท้าทายไม่ไหวติง

      "อย่าเอาดีทางนี้เลย นั่นเขาเรียกว่าอะไร"

      อาจารย์เหน็บแนมเอาด้วยความเมตตา พลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

      วันนั้นเป็นวันที่ผมวืดทั้งตีกอล์ฟ และวืดทั้งข่าว

     และเป็นวันที่ผมสาบานว่า จะไม่จับไม้กอล์ฟอีกเลยชั่วชีวิต 

โดย jk

 

กลับไปที่ www.oknation.net