วันที่ จันทร์ มกราคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

สิ่งสวยงามในโลกใบนี้


สิ่งสวยงามในโลกใบนี้

1

เธอทำให้โลกนี้ชุ่มสีสัน                                                    

โดยคืนวันระบุอายุขัย

ขับขานจากพุ่มไม้ จากภายใน                                          

ขีดข่วนรอยเปื้อนไว้ในแก่นแกน

ฉันทุรนผจญมารในด้านมืด                                             

ยาวยืดกระบวนโจทย์โหดร้ายแสน

อย่างไรในด้านลบบรรจบแดน                                        

มาดแม้นอยากเคาะคีย์แสนดีงาม

รู้สึก , เธอยังคงเป็นมงคล                                                

แหละหลากล้นสารพันตรงกันข้าม

ฉัน , ภาวะภายในอันไร้นาม                                           

ไร้แม้แต่ช่วงยามกล่าวความรัก

ทั้งทั้งที่สีสันชั้นหนังสือ                                                   

สารสื่อฟ้าครามวาวงามสลัก

รูปเขตแดน แผนที่ ที่พัก                                                   

ครอบคลุมอาณาจักรทั้งจักรวาล

ทั้งทั้งที่ชีวิตมีสิทธิ์เลือก                                                    

สู่ภูเทือกหมื่นแสนแกนแก่นสาร

ฉันใช่ไหม ดูสิ! ปีกพิการ                                                 

ครุ่นเครียดจนเกียจคร้าน จนด้านชา

และ , ทั้งที่พรุ่งนี้ยังมีอยู่                                                   

ประตูก็ลงกลอนซ่อนใบหน้า

ขอบตาคล้ำช้ำม่วงรอบดวงตา                                          

ก้มค้นหาข้อมูลดวงอาทิตย์

ความหมายยังฉายโชนแถบโทนเฉด                              

ฉันกลับเอ่ยปฏิเสธ สละสิทธิ์

ดวงแดดยังฉาบทาสารทิศ                                                 

ฉันพบว่าชีวิตยังติดตัน

ฝันอยากเบ่งบานในด้านบวก                                           

ท้ายที่สุดมอดปลวกแทะกัดขวัญ

สืบเท้าสะดุดลื่นลานคืนวัน                                              

กดข่มอารมณ์ขัน รอลั่นรัว

2               

ฉันหายไปในลานนิทานภาพ                                          

ซึมซาบต่อเมฆหมอกแย้มหยอกยั่ว 

ว่า...โอ้! พยัญชนะแต่ละตัว                                             

เบิกบานอยู่อีกขั้วนอกรั้วเรา

เธอทำให้โลกนี้มีสีสัน                                                       

ขณะฉันทำให้โลกนี้โศกเศร้า

ณ หน้ากระดาษอาจแหว่งเว้า

เครียดขรึม ทึมเทา เกินเข้าใจ                                           

ล้วนอยากเบ่งบานในด้านบวก                                         

ก็บอดหนวกย่ำแย่เกินแก้ไข

เหมือนกับต้องคำสาปของคราบไคล                              

ชวนเต่าในอาจมร่ำสนทนา

เธอเลือกซื้อ เลือกอ่านนิทานภาพ                                   

ขณะฉันเลือกซึมซาบ ฟรันซ์  คาฟก้า

ก็อาจงามเหงาแหละ แต่ละเวลา                                     

กระทั่งว่าอยากบอกรักเธอสักครั้ง!  

โกสินทร์  ขาวงาม

* เขียนในร้านหนังสือนายอินทร์ 

โดย โกสินทร์

 

กลับไปที่ www.oknation.net