วันที่ พุธ มกราคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ชายที่โคนต้นโพธิ์


การผ่านพ้นของกาลเวลา มีส่วนคล้ายกับการเคลื่อนตัวของขบวนรถไฟ

ภาพที่เราเห็นอยู่นอกหน้าต่าง ทั้งขุนเขา ต้นไม้ บ้านเรือน และผู้คน

มักจะมีลักษณะใหญ่โตและชัดเจนในตอนแรก

แต่ต่อมาไม่นาน ทุกอย่างก็ค่อยๆ เล็กลง พร่าเลือน หรือกระทั่งลับหายไปในที่สุด

มีเรื่องราวอันใดเล่าในประวัติศาสตร์ ที่เราสามารถจดจำและเข้าถึงรายละเอียดได้อย่างแท้จริง

ยังมิพักต้องพูดถึงความรู้สึกนึกคิดของผู้ที่สร้างเหตุการณ์เหล่านั้น!

เราเข้าไม่ถึงความรู้สึกนึกคิดของมหาบุรุษสิทธัตถะ ในวันที่ท่านตัดสินใจสละฐานันดรศักดิ์

เราไม่รู้และบางทีก็ไม่สนใจว่าท่านต้องเจ็บปวดร้าวเพียงใด กว่าจะค้นพบหนทางที่ถูกต้อง

เราจำได้เพียงว่า จู่ๆ ท่านก็ทิ้งสมบัติทั้งหลายบรรดามี อดข้าวอดน้ำอยู่พักใหญ่ ก่อนที่จะตรัสรู้ใต้ต้นโพธิ์

ทุกวันนี้ เราระลึกถึงพระพุทธองค์ด้วยการขนข้าวปลาอาหารไปไหว้พระพุทธรูป

ขอพรให้ตัวเองมั่งมีศรีสุข โดยไม่เคยคิดจะทิ้งสมบัติชิ้นไหน ไม่ว่าในภพนี้หรือภพหน้า

ต้นโพธิ์ได้กลายเป็นไม่ศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกกราบไหว้ด้วยความยำเกรงมากกว่าด้วยความเข้าใจสัจธรรมซึ่งอุบัติขึ้นใต้ร่มไม้นั้น

ด้วยดวงใจคาราวะอาจารย์เสกสรร ประเสริฐกุล

.

โดย Wachi

 

กลับไปที่ www.oknation.net