วันที่ พฤหัสบดี กุมภาพันธ์ 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

มองเงาเพราะอยากรู้


มองเงาเพราะอยากรู้

อ้างอิง - ภาพ Kati1789

หลายวันที่ผ่านมา

ผมมีโอกาสนั่งมองแสงเงา

นั่งมองเรื่องราวรอบตัว ภายในวัด

ขณะที่นั่งนึกถึงเรื่องราวชีวิต ที่ผ่านมาผ่านไป จนกระทั่งมองเงากำลังทาบทา ผ่านผืนพรม ผ่านอาสนะ และ พาดผ่านพาน ที่เคยจัดวางดอกไม้ ผ้าจีวร เครื่องปัจจัยไทยทาน ผมนั่งมองสิ่งเหล่านี้ ในช่วงบ่ายของวัน ขณะที่นึกถึงเรื่องราวของชีวิต ด้วยคำถาม ว่า ชีวิตสิ้นสุดลงที่ใด ระหว่างลมหายใจ กับ จิตวิญญาณ สิ่งใดเป็นตัวกำหนด การสิ้นสุดลงของชีวิตกันแน่

ผมนั่งมองสิ่งเหล่านี้ ด้วยคำถาม

ถามตัวเองและถามความรู้สึก

ว่ามีโอกาสใดที่จะเรียนรู้

ถึงหนทางอันถูกต้อง ที่ชีวิตพึงตระเตรียม หรือ พึงที่จะเรียนรู้ เพื่อเข้าใจในความหมายอันแท้จริงของชีวิต ด้วยคำถามเดิมเดิมที่เคยถามตัวเองว่า เส้นทางใด คือ เส้นทางแห่งความจริง ความดี และความงาม ซึ่งมนุษย์พึงประพฤติปฏิบัติ ผมถามสิ่งเหล่านี้ ในขณะมองเห็นแสงเงา และ มองเรื่องราวของชีวิต ในงานฌาปนกิจของพ่อ มองไปพร้อมคำถามบางอย่าง 

ผมถาม

เหมือนที่เคยถาม

ในยามที่มีความทุกข์ใจ

หรือ มีคำถามหนักอึ้ง ซึ่งนอนแน่นิ่งไม่ไหวติงอยู่ภายในจิตใจ หลายครั้งที่ผมเลือกจะกระโดดโลดเต้น เลือกจะออกเดินทาง เลือกจะอ่านหนังสือ เลือกจะคุยกับผู้คน เพียงเพื่อหลีกหนีคำถามอันวุ่นวายและหนักหนานี้ของชีวิต แต่แทบทุกครั้ง ผมก็ต้องกลับมานั่งถาม ถึงหนทางอันแท้จริงของชีวิต เหมือนเช่นที่ นั่งอ่านหนังสือชัมบาลา เล่มบางบาง ด้วยคำถามอันมากมาย

ผมเคยถาม ถึงหนทางรอบโบสถ์

ที่ต่างวนเวียนไปมา

โดยไม่สิ้นสุด   

ว่า วันหนึ่งจะสิ้นสุด และ หยุดลงหรือไม่ สำหรับหัวใจและการเดินทาง ผมรู้ว่า วันหนึ่งเมื่อผมเหนื่อยอ่อน ผมจะกลับบ้าน และ รู้ว่าเมื่อหัวใจลิงโลด ผมก็พร้อมจะออกเดินทาง วนเวียนไปมาเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต จนวันหนึ่งที่รู้ว่า ความรู้สึกเมื่อคิดถึงบ้าน หล่นหายไปส่วนเสี้ยวหนึ่ง เป็นหนึ่งในความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย แม้จะพยายามอธิบายให้ชัดถ้อยชัดคำเพียงใดก็ตาม 

แม้จะมีส่วนเสี้ยว

ที่สำคัญปรากฎอยู่ในใจ

ผมก็ยังคงตั้งคำถามกับตัวเอง

ว่าวันหนึ่ง ผมจะเข้าใจ และ ก้าวพ้นจากบ่วง หรือ หนทางอันไม่สิ้นสุดนี้ได้หรือไม่ ขณะที่นั่งมองแสงเงา ผมก็คิดถึงคำถามที่ว่า แสงเงาเหล่านี้ จะสามารถนำทางชีวิต ให้ก้าวพ้น ให้เรียนรู้ เข้าใจเพื่อหลุดพ้นได้มากน้อยเพียงใด หรือ ต้องใช้หนทางและการเรียนรู้ใดบ้าง ที่ชีวิตจะมีโอกาสเข้าใจ กระทั่งตระหนักที่จะเดินผ่านไป ได้อย่างสมคุณค่า เพื่อเกิดขึ้นมาเพื่อที่จะผ่านไป

ผมเพียงแค่อยากรู้ และ ตั้งคำถาม

กับความรู้สึกของตนเอง

สำหรับชีวิต

ที่กำลังจะผ่านไปจากชีวิต

สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน  

ลาก่อน ผู้ชายที่หน้าตาเหมือนผม มากที่สุดในโลก ขอให้เดินทางไกลด้วยความสงบ ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่มอบให้ในชีวิต ขอบคุณมากครับ

http://www.oknation.net/blog/Kati1789/2010/02/03/entry-1

http://www.oknation.net/blog/Kati1789/2009/07/11/entry-1

โดย Kati

 

กลับไปที่ www.oknation.net