วันที่ เสาร์ มิถุนายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

***********ยอม***********


คงไม่อ้อนวอนแม้หัวใจจะร้าวรอนเพียงใด

ก็ในเมื่อคนจะทำ รั้งอย่างไรเขาก็จะทำอยู่ดี

เป็นเพียงแค่คนที่เขาไม่เหลียวแลอย่างนี้

จะมีสิทธิ์อะไรดึงเขาให้ให้ไยดี

คงได้แค่อยู่เฉยๆ อย่างนี้ ทั้ง-ทั้งที่ แทบขาดใจ

................................

ไม่มีประโยชน์จะฝืนใจ

ถ้าไม่เคยมีเยื่อไยให้กัน

จะทำ ฉันก็คงไม่ดึงดัน

รู้ดีที่ผ่านมานั้น มันแค่ชั่วคราว

แม้จะบอกตัวเองแล้ว

ว่าทำใจให้แน่แน่ว ไม่ปวดร้าว

กับความสัมพันธ์ ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ยืนยาว

ก็แค่ครั้งคราวที่เธอลืมไป

แต่อดไม่ได้ที่จะเจ็บ

เพราะทุกความรู้สึกฉันเก็บเป็นความยิ่งใหญ่

สำหรับเธอ อาจเป็นแค่ความเผลอเรอของหัวใจ

แต่ฉัน - ฉันใส่ความรักไปทุกการกระทำ

.........................................

แน่ใจหรือว่า ลืมฉันหมดใจ

คิดดีแล้วใช่ไหมที่จะก้าวไปข้างหน้า

โดยไม่มีฉันเคียงข้างอย่างผ่าน ผ่านมา

คิดดูอีกที สิว่า ตลอดเวลามา ฉันไม่มีค่าเลยหรือไร

นี่ไม่ใช่การยื้อยุด เธอไว้กับที่

แต่อยากให้เธอไตร่ตรองดี-ดี จะได้ไหม

ถ้าคิดจะทิ้งฉันไว้ตรงนี้

............ฉันคงไม่มีสิทธิ์ท้วงติงอะไร

เพียงแค่อยากฟังเธอย้ำให้แน่ใจ

ว่าเธอจะจากตรงไปโดยไม่มีฉันจริง-จริง

..................................................

เจ็บแค่ไหน รู้บ้างไหม หรือไม่รู้

ที่เป็นอยู่ เพราะยังรัก ยังห่วงหา

ถ้าอยากให้  ฉันไปจากสายตา

เพียงคำเดียวบอกมา..ว่าให้ไป

ฉันคงไม่รั้งรอที่จะอยุ่

ในเมื่อรู้เธอไม่เคยมีใจให้

แม้รักนัก..แต่เจ็บหนักเกินทำใจ

คงไม่ฝืนอยู่ต่อไปให้ป่วยการ

.......................................

ก็รู้นะรู้...ว่ามันไม่ใช่

ยังดื้อดึงอยู่ได้...นะใจเอ๋ย

รู้ทั้งรู้...ว่าเขาไม่เคย

ที่จะมีกันสักนิดเลย...ตลอดมา

เป็นแค่ทางผ่าน...

เวลาที่เขาซมซานช่วยรักษา

พอหายดีก็ไม่มีค่าในสายตา

เหมือนไม่เคยผ่านมา...พักใจ

คงเพราะว่า   "รัก"

ถ้ามันจะหนักกว่านี้ก็ทนได้

เลยยอมเป็นเบี้ยล่างเป็นสอง รองใคร-ใคร

แม้ว่าข้างในมันเจ็บเจียนตายไปทุกที...ทุกที

...........................

                                                                              ***รุ้งสีตะวัน***

โดย คนรักของกวี

 

กลับไปที่ www.oknation.net