วันที่ เสาร์ มิถุนายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

จงเบาใจเถิดที่รัก


ที่รัก...

ฉันประจักษ์ถึงความอ่อนหวาน

ความรักเหมอนดอกไมบาน

หากหัวใจเราขับขานอ่อนโยน

รักกันดวยความบริสุทธิ

โดยไม่ตองเร่งรุดและโลดโผน

ใส่ใจหัวใจไม่เอนโอน

ณ เบองหนาโนนมีสีรัก

รักกันดวยความเขาใจ

โดยไม่ตองหวั่นไหวใหอกหัก

เปนความบริสุทธิสะอาดนัก

เธออย่าไดหาญหักใหหมองใจ

จงเขาใจเถิดที่รัก

ว่าฉันแน่นหนักสักเพียงไหน

แมนว่าโลกหมุนเวียนเปลี่ยนไป

แต่ฉันหาเปลี่ยนไม่ ใหเธอรู

ยังคงรักเธอเสมอ

มิใช่แค่เพอเจอใหหวานหู

เธอลองนึกตรึกตรองดู

เพราะฉันกรูอยู่ตลอดเวลา

จงเบาใจเถิดที่รัก

ภาระหนักยังมีมากนักหนา

ขวากหนามอุปสรรคบนมรรคา

เราจะร่วมฝ่าไปดวยกัน

-คนรักของกวี-

ที่รัก...

ฉันประจักษ์ถึงความอ่อนหวาน

ความรักเหมือนดอกไม้บาน

หัวใจเราขับขานอ่อนโยน

ที่รัก...

ฉันประจักษ์และได้รู้

รู้ลึกซึ้งถึงแก่นสาร

แก่นของใจที่แสนทรมาน

เพราะคำว่าขับขานอ่อนโยน

ที่รัก...

เธอบอกฉันว่ายังแน่นหนักรักเสมอ

แต่สิ่งที่ฉันได้เจอ

เธอบอก  เธอเลือกทาง ทางจะไป

นี่หรือคือคนที่รักฉัน

บอกว่าคืนวันเปลี่ยน หาเปลี่ยนไม่

โปรดตรองดู..แล้วจะรู้ว่าเธอเปลี่ยนไป

ไม่เหมือนวัน ดังเดิม เดิม

วันที่เธอเฝ้าตาม ตามตลอด

วันที่เธออ้อน ออดบอกรักเสมอ

วันที่เธอได้พบ สบตาเจอ

วันที่เธอพร่ำเพ้อ ว่ารักกัน

แต่วันนี้ไม่มีแล้ว

เธอจงคิดตริตรองแล้วลองถาม

ถามเพียงใจตัวเองให้นาน นาน

จะรู้ว่าฉันนั้นร้าวรานเพียงใด

ตลอดเวลาที่ผ่านมา...

ที่รัก...

*** รุ้งสีตะวัน***

(อย่าทำให้ใจเจ็บมากไป)

โดย คนรักของกวี

 

กลับไปที่ www.oknation.net