วันที่ พฤหัสบดี กุมภาพันธ์ 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ดั่งนกเจ็บ


ในป่ายางไม่มีนก เพราะไม่มีผลไม้ที่เป็นอาหารของนก

ยังมึนงง...ตามัว...ขนกระจุย

อ้าว..หลับตาเสียแล้ว..เจ็บมากไหมจ๊ะ..อย่าเป็นอะไรนะ

อยากมีเวทมนต์เสกให้นกหายเจ็บ

ให้เกาะกิ่งลองกอง...อ้าว.. ยังหลับต่อ..สงสัยยังมึนอยู่

ยังเจ็บอยู่หรือเปล่าน้อ...ตื่นๆ

****

ดั่งนกเจ็บ

จะเรียกว่าเป็นความคิดผิดของนกก็คงไม่ถูก หากนกป่าตัวหนึ่งหลงบินเข้ามาในกรุงเทพฯ ที่มีตึกสูงระฟ้ากั้นฝาด้วยกระจกใสหรือสีชาเต็มไปหมด แล้วชนกระจกหน้าต่างตกลงมาสลบปางตาย

แต่นี่...เป็นนกป่า...ที่บินหากินอยู่ในป่าเขาซึ่งนับวันจะหาอาหารยากลงทุกที เนื่องจากป่าไม้อันอุดมสมบูรณ์ได้กลายเป็นสวนยางพาราจนแทบจะไม่มีผลไม้อะไรให้นกกิน แม้แต่ตัวหนอนสักตัว มิหนำซ้ำป่ายางก็คืบคลานเขมือบป่าธรรมชาติไปแทบจะทั้งเทือกเขา...นกป่าจึงอาศัยหากินหนอนและแมลงที่อยู่ตามต้นผลไม้ เช่น เงาะ ทุเรียน ลองกอง ซึ่งปลูกตามบริเวณรอบๆ บ้านคน

 นกป่าตัวหนึ่ง...บินมาหากินหนอนบริเวณบ้านคน ...นับเป็นความโชคร้ายของมัน ที่บ้านเรือนของชาวบ้านในหมู่บ้านทุกวันนี้ สร้างเหมือนบ้านชาวเมือง คือ ใส่หน้าต่างกระจกสีดำ หรือสีชา อาจจะเป็นเพราะกระจกราคาถูกกว่าไม้ เพราะความสะดวกในการก่อสร้าง หรือจะเอาแบบอย่างบ้านในเมืองก็มิทราบได้ หน้าต่างบ้านของเพื่อนบ้านข้างๆ บ้านที่ฉันพักเป็นกระจกทึบสีชาเข้ม...

นกโชคร้ายตัวนี้...บินชนกระจกหน้าต่างอย่างจัง เพราะมันคงคิดว่าสามารถบินผ่านได้ มันพลัดตกลงมา แล้วบินโซซัดโซเซมาตกในบ้านที่ฉันนั่งอยู่...

ฉันค่อยๆ เอามือโอบช้อนนกขึ้นมาไว้ในฝ่ามือ นกน้อยเกาะนิ้วมือฉันแน่นแล้วหลับตา.. “ไม่..ไม่นะ อย่าตายนะ”  ฉันภาวนา และค่อยๆ เอานิ้วลูบขนที่กระจุยเบาๆ ให้เรียบ... ฉันรู้สึกเจ็บ พอๆ กับที่นกเจ็บ... ฉันอยากเป็นผู้วิเศษที่มีเวทมนต์จะได้เสกเป่าให้นกหายเจ็บและฟื้นจากอาการมึนงงโดยเร็ว ฉันทำได้แค่ปล่อยให้นกเกาะนิ้วนอนพักในมือฉันอย่างนั้น...เนิ่นนาน

ประมาณ 15 นาทีผ่านไป  ฉันเฝ้ามองอาการนกที่ยังยืนหลับตาอยู่ในฝ่ามือ  ฉันกลัวว่ามันจะเจ็บมากจนสิ้นใจ ฉันอยากจะช่วยแต่ไม่รู้จะทำอย่างไร คิดจะเอาน้ำมาลูบให้สดชื่น หรือเอายาพิมเสนน้ำให้ดมดี.. อย่าดีกว่า... ฉันได้แต่เอามือลูบเบาๆ ให้มันรู้สึกตัว ในขณะเดียวกันก็เดินหาต้นไม้ที่ร่มรื่นและพ้นจากสายตาแมว....นั่นไง..กิ่งลองกองต่ำๆ ไม่มีมดแดง ฉันจึงปลดนิ้วเท้าเล็กๆ ที่เกาะนิ้วมือฉันออก แล้วให้นกเกาะก้านลองกองแทน ตอนแรกมันไม่ยอมปล่อยจากนิ้วมือฉัน เมื่อเกาะกิ่งไม้มันยังคงหลับตานิ่ง ไม่บินหนีไปไหน

ฉันยังยืนมองมันอยู่อีกสักพัก เกรงว่ามันจะไม่มีแรงพอจะเกาะกิ่งไม้ ก่อนจะเดินเข้าบ้าน และอีกสักครู่ต่อมา ฉันกลับไปดูอีกที ...กิ่งลองกองว่างเปล่าแล้ว.. ฉันหวังว่านกคงมีแรงพอที่จะบินไปจากต้นลองกองแล้ว ..ขอให้เจ้าปลอดภัยและหายบาดเจ็บเร็วๆ นะจ๊ะ...

 

โดย Chaoying

 

กลับไปที่ www.oknation.net