วันที่ เสาร์ กุมภาพันธ์ 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ในวันที่ฝนหลงฤดู


อยู่กันสองตัวพี่น้อง...ไม่น่าเชื่อ ใบไม้แค่นี้ จะคุ้มฝนคุ้มแดดได้ จนโตพอจะบิน

ถูกปล่อยให้นอนในรังกันตามลำพัง...แม่มาป้อนเหยื่อ..วันนี้พร้อมจะออกจากรัง

วันนี้ ...แม่พาฝึกบินและหากิน

นกกินปลีตัวนี้..ยืมคุณชาลี บลูฮิล มาเป็นแบบ ขอบคุณค่ะ

ลูกนก..ออกจากรังไปแล้ว...ทิ้งรังไว้ให้ดูต่างหน้า

นกกินปลี มักชอบดูดน้ำหวานห้อยหัว...แบบนี้

อุ๊บ...ถ่ายติด นกเขา หรือเปล่า ไม่แน่ใจ มีนกเยอะหน้าบ้าน

ตัวนี้ ...เป็นลูกนก...หางสั้น ปากยังไม่ยาว..ร้องเสียงดัง

ชอบดูดน้ำหวาน ท่านี้ ห้อยหัว เอาเท้าชี้ฟ้า จริงๆ

กินท่านี้ ก็ได้...ดอกโมกหน้าบ้าน กำลังบานเต็มต้น

น่ารัก... มั้ยคะ..ไม่ว่าจะอยู่ในอิริยาบทไหน

ดอกโมก ...สวยนะคะ

เห็นปากยาวนิดๆ มั้ยคะ

ในวันที่ฝนหลงฤดู

            ใครที่อยู่กรุงเทพฯ ในช่วงกลางเดือนมกราคม ที่ผ่านมา (น่าจะเป็นวันอาทิตย์ที่ 24 มกราคม)..คงจะยังจำกันได้ว่า...ทั้งๆ ที่กรุงเทพฯ หมดฝนแล้วตั้งแต่ช่วงหนาวในเดือนธันวาคม แต่จู่ๆ วันนั้น .. กลับมีพายุฝนฟ้าคะนองทั่วกรุง 

ทั้งลมทั้งฝนที่ตกหนักอย่างไม่ลืมหูลืมตา บรรยากาศน่านอนเป็นอย่างยิ่งในวันหยุดสุดสัปดาห์  ลมแรงมากพัดพาเม็ดฝนสาดมายังหน้าระเบียงบ้านที่ฉันตากผ้า ขนาดละอองฝนยังโปรยมาถึงประตูห้องนอน กิ่งต้นคูนหน้าบ้านแกว่งสะบัด น้ำฝนโชกชุ่มใบคูน...ฉันรีบวิ่งขึ้นไปที่ระเบียง ด้วยใจที่เป็นห่วงยิ่ง...เปล่า..ไม่ได้ไปเก็บผ้า หรือปิดประตูหน้าระเบียง...แต่..ฉันไปเฝ้ายืนดูรังนกที่กิ่งต้นคูนหน้าระเบียงห้องนอนต่างหาก...

...รังนกที่สร้างหยาบๆ ด้วยใบหญ้า ทรงรีๆ ยาวๆ ไม่พิถีพิถันแบบนี้ อยู่ใต้ใบคูนเพื่อเป็นหลังคาคุ้มแดด...ฉันพอจะเดาได้ว่าต้องเป็นรังนกกินปลีตัวเล็กๆ ที่ปากแหลมยาวๆ หัวสีน้ำเงิน อกสีเหลือง เพราะฉันเฝ้ามองมาหลายวันแล้ว และเห็นแม่นกกินปลีบินเข้าบินออกอยู่สักอาทิตย์หนึ่งเห็นจะได้ ฉันยังได้ยินเสียงลูกนกร้องจิ๊บๆ เบาๆ ทุกเช้า ฉันรู้ว่าในรังต้องมีลูกนก และอาจมีมากกว่าหนึ่งตัวแน่นอน…

ลมฝนพัดกิ่งคูนสะบัดไปมาแรงมาก ฉันกลัวว่ารังนกจะหลุดร่วงเสียก่อน  กอปรกับน้ำฝนที่ตกเป็นเวลานานจะยิ่งทำให้รังหญ้าอุ้มน้ำและหนักห้อยต่องแต่งมากขึ้น อาจทำให้รังนกหลุดจากกิ่งไม้ได้ หรือฝนตกนานจนทำให้ลูกนกที่ยังไม่มีขนหนาวตายก็ได้...ฉันมองกวาดสายตาไปบนหลังคากันสาดหน้าบ้านหลายครั้ง เกรงว่าจะมีลูกนกหล่นร่วงลงมาบนหลังคาหรือเปล่า ...ก็ไม่เห็นมี...

ฉันรู้ดีว่า...ลูกนกถูกปล่อยให้นอนอยู่กันตามลำพังในรังเมื่อฟักออกเป็นตัวแล้ว แม่นกพ่อนกไปนอนจู๋จี๋กันที่อื่น เพราะรังไม่ใหญ่พอให้นอนกันทั้งครอบครัว และในยามที่ฝนตกหนักเช่นนี้ แม่นกก็ไม่มาดูดำดูดีลูกมันเลย ปล่อยให้ลูกอยู่ในรังสั่นงกๆ ตามยถากรรม...

โล่งอกไปที...ลุ้นอยู่นาน...ในที่สุดฝนก็หยุดตก...รังนกยังอยู่..ไม่ร่วงลงมา ...งานนี้ต้องยกนิ้วให้แม่นก แม้จะสร้างหยาบๆ แต่ยึดติดกับกิ่งไม้ได้เหนียวแน่นไม่ต้องใช้กาวตราช้าง ทำได้ไง ฉันไม่ควรสบประมาทแม่นก...แต่เป็นห่วงต่างหาก

รุ่งเช้า...ฉันได้ยินเสียงจิ๊บๆ ดังมาจากในรัง...อา...ลูกนกยังมีชิวิตอยู่ มันไม่ได้หนาวตายอย่างที่ฉันวิตก  แม่นกบินมาป้อนอาหารเช้าท่ามกลางแสงอาทิตย์อุ่นๆ

อาทิตย์หนึ่งผ่านไป...ฉันยังเฝ้าดูรังนกทุกวัน เมื่อออกไปตากผ้าหน้าระเบียง...วันนั้น  ฉันเห็นหัวลูกนกโผล่ออกมาจากรังสองหัว ทำให้ฉันรู้ว่ามีลูกนกสองตัว ฉันรีบวิ่งไปคว้ากล้องถ่ายรูปและพยายามยื่นแขนออกไปให้ยาวสุดๆ เพื่อจะได้ภาพนกให้ใกล้ที่สุด (นึกถึงกล้องถ่ายรูปของคุณพี่ชาลี บลูฮิล ที่สุด) พอฉันถ่ายรูปเสร็จลูกนกสองตัวก็บินพรูออกจากรัง ...โชคดีนะ ที่ได้รูปไว้เป็นที่ระลึกทันเวลา

มาวันนี้เสาร์ที่ 13 ก.พ.53...วันไหว้เจ้า...ฉันเห็นทั้งแม่นกและลูกนกสองตัวบินมากินหนอนที่ต้นโมกหน้าบ้าน ส่งเสียงร้องกันสนุกสนาน ฉันออกไปยืนยิ้มและถ่ายภาพหลายภาพ แต่ซูมได้น้อย ถ้าหากพี่ชาลีถ่าย คงได้ภาพสวยๆ มาฝาก วันนี้..หน้าบ้านมีนกมากเป็นพิเศษ มาส่งเสียงร้องกล่อมให้มีความสุขทั้งวัน...ดอกโมกกำลังบานเต็มต้นนั่นเอง...

 

โดย Chaoying

 

กลับไปที่ www.oknation.net