วันที่ ศุกร์ กุมภาพันธ์ 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ยิ่งให้ยิ่งได้รับ


คุณเชื่อหรือไม่คะว่า คนเรานั้น "ยิ่งให้ยิ่งได้รับ"

     สิ่งที่ทำให้ฉันยิ่งรู้สึกดีกับคำว่า "ให้" นั้นก็มาจากคนใกล้ๆตัวฉันนี่เองค่ะ

     เมื่อฉันเล็กๆอยู่ พ่อแม่ก็เคยบอกกับฉันอยู่เสมอว่า ให้รู้จักคำว่า ให้ ตั้งแต่การให้อภัยเพื่อนที่ทำให้โกรธ การแบ่งขนมให้กับพี่ๆน้องๆ ฯลฯ และอีกหลายต่อหลายอย่างที่พ่อแม่สอนมา  แต่สิ่งที่ทำให้ฉันเห็นเด่นชัดที่สุดมันไม่ได้เกิดมาจากประสบการณ์ของตัวฉันเองหรอกค่ะ มันเกิดมาจาก "พี่เจน" ที่ฉันยกให้พี่เขาเป็นคนเก่งของฉัน คนเรานั้นหากจะยกย่องใครสักคนมันก็คงต้องมีที่ไปที่มาใช่ไหมคะ และฉันก็จะเล่าถึงที่ไปที่มานั้นให้กับคุณฟังค่ะ  อย่าเพิ่งเบื่อกันนะคะเพราะเดี๋ยวฉันจะหายไปจัดการวิทยานิพนธ์ที่ค้างๆอยู่ให้มันเสร็จไป อิๆ ถ้าเจ้าวิทยานิพนธ์ไม่เสร็จฉันก็เสร็จค่ะคุณ แหะๆ เพราะใกล้...เต็มทีแย้วววว

ที่ฉันว่าพี่เจนยิ่งให้ยิ่งได้รับนั้นก็เพราะว่า  ตั้งแต่ที่ฉันรู้จักพี่เจนมาเกือบสี่ปีแล้ว ภารกิจหนึ่งที่ฉันเห็นชายคนนี้ทำอยู่เสมอนั่นก็คือ  การให้ความรู้กับคนรอบข้าง  เริ่มตั้งแต่การสอนวิชาสถิติให้กับน้องดาว (เพื่อนรักนั่งรถเข็นของฉันเอง) และคิด project ให้น้องดาวไปส่งอาจารย์และจาก project นั้นเองก็พัฒนามาเป็นแผ่นเรขาสำหรับนักเรียนตาบอดที่ส่งเข้าประกวดจนได้รับรางวัลชนะเลิศจากงานถนนเทคโนโลยีค่ะ  นอกจากนั้นพี่เจนก็ยังเป็นที่ปรึกษาที่ดีในเรื่องการทำวิทยานิพนธ์ให้กับเพื่อนๆ "รวมถึงตัวฉันด้วย" มีคำหนึ่งที่พี่เจนเคยพูดไว้กับฉันนั่นก็คือ

"ไม่มีขุมทรัพย์ใดที่ยิ่งใหญ่เท่ากับความรู้ ความรู้มันจะอยู่กับเราไปตลอด"

ซึ่งนั่นฉันก็เชื่อว่าจริง เพราะยิ่งพี่เจนสอนไปกี่รอบๆ พี่เจนก็ไม่เคยรู้สึกว่าเบื่อหรือเหนื่อยเลย ตรงกันข้ามกลับชอบอธิบาย เพราะพี่เจนบอกว่ายิ่งอธิบายก็เหมือนกับยิ่งมั่นใจมากขึ้นเพราะความรู้มันก็ยังคงอยู่กับตัวเราและสามารถนำออกมาใช้ได้ทุกเวลา

นอกจากพี่เจนจะให้ความรู้กับทุกๆคนที่มาปรึกษาแล้วพี่เจนยังเป็นที่พึ่งในทุกๆเรื่องให้กับเพื่อนๆที่เดือดร้อน กล่าวคือ เมื่อพี่เจนมีความสามารถที่จะช่วยเหลือเพื่อนได้ เมื่อครั้งที่มองเห็น พี่เขาก็ช่วยเหลือเพื่อนที่มีปัญหาอย่างเต็มที่ คอยเป็นที่ปรึกษาให้กับเพื่อนๆได้ทุกเรื่อง  ดังนั้นเมื่อพี่เจนมองไม่เห็นเนื่องจากเจ้าเชื้อโรคนั่น จึงไม่แปลกที่จะเห็นเพื่อนพี่เจนมาเยี่ยมเยียนดูแลอยู่ไม่ขาด จนถึงปัจจุบันมิตรภาพระหว่างเพื่อนๆของพี่เจนก็ยังไม่มีวันเปลี่ยนแปลงและคงจะเป็นเช่นนี้ตลอดไป ถึงแม้ว่าวันนี้พี่เจนจะมองไม่เห็นแล้วแต่พี่เจนก็ยังไม่หยุดที่จะให้ ให้ในสิ่งที่ไม่เกินความสามารถของตัวเอง

แต่ที่สำคัญที่สุดเหนือสิ่งอื่นใดนั่นก็คือ พี่เจนได้ใช้ความรู้ความสามารถ ของตัวเองที่มีอยู่เพื่อใช้ในการทำงาน ตอนนี้พี่เจนทำงานอยู่สองที่นั่นก็คือที่วิทยาลัยราชสุดาและที่ nectec  สำหรับการทำงานที่ nectec นั้นพี่เจนได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในโครงการพระราชดำริของสมเด็จพระเทพฯ ในโครงการส่งเสริมสนับสนุนนักเรียนตาบอดเรียนวิทยาศาสตร์ สำหรับโครงการนี้ก็ได้ลองผิดลองถูกกันมาหลายปี ไม่มีสูตรสำเร็จในการทำงานหรอกค่ะ ทุกคนที่ทำงานนี้ต่างต้องนำความรู้ความสามารถมาแชร์กันเพื่อทำให้นักเรียนตาบอดประสบความสำเร็จให้ได้ (ฉันเคยแอบเข้าไปช่วยเขาแว็บๆ เหนื่อยค่ะ)  เอาไว้ถ้าฉันจัดการอะไรๆลงตัวแล้วฉันจะกลับมาเล่าถึงการผจญภัยในโลกวิทยาศาสตร์ให้คุณฟังค่ะ

จริงๆพี่เจนจะหมดสัญญาในการทำงานกับ nectec ในเดือนนี้ แต่เนื่องจากพี่เจนทุ่มเท"ให้"กับงานเต็มที่ ดังนั้นทางต้นสังกัดจึงต้องการที่จะต่อสัญญาให้พี่เจนอยู่ในโครงการนี้ต่อไปเพื่อช่วยกันคิดค้นสิ่งที่จะมาช่วยให้เด็กตาบอดสามารถเรียนวิทย์ได้อย่างมีความสุข

หากวันนี้ฉันเขียนออกทะเลไปก็ขออภัยคุณผู้อ่านไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันต้องการจะกล่าวไว้ก่อนที่จะจบ entry นี้ นั่นก็คือ  จากสิ่งที่พี่เจนซึ่งเป็นคนเก่งในใจฉันให้มาตลอดนั้น  วันนี้สิ่งที่คนเก่งคนนี้ได้รับกลับมานั่นก็คือ พี่เขาได้รับโอกาสในการแสดงฝีมือการทำงาน ซึ่งสิ่งนี้เองที่จะทำให้ชีวิตคนดำรงอยู่ได้อย่างยั่งยืนค่ะ

ขอบคุณคุณผู้อ่านทุกท่านนะคะที่แวะเวียนเข้ามาเยี่ยม block คุณพู่  ฉันหวังว่า block นี้จะก่อให้เกิดประโยชน์กับทุกๆท่านไม่มากก็น้อยค่ะ

    ขออนุญาตไปจัดการกับวิทยานิพนธ์ที่ค้างอยู่ก่อนนะคะ อิๆๆ ก่อนที่จะถูกล่าตัวและหัวกุดในโอกาสต่อไป อิๆๆ

  มีความสุขสนุกสนานกับการใช้ชีวิตนะคะ

โดย พูพู

 

กลับไปที่ www.oknation.net