วันที่ อาทิตย์ กุมภาพันธ์ 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

สิ่งไม่มีชีวิตที่เรียกว่า..ผี


    สิ่งไม่มีชีวิตที่เรียกว่า ผี

     แก้มหอม

 

            เงียบ......

            มีแต่ความเงียบที่ครอบคลุมอยู่รอบกาย    แสงไฟจากหลอดนีออนที่เขาเปิดไว้สว่างจ้า   คงจะเป็นเพราะเขานอนไม่หลับด้วยแหละที่ทำให้เขากลัว    เพื่อนสายตรวจตัวดีก็ดันไม่อยู่ซะด้วย    ห้องพักหกห้องมีเพียงเขาคนเดียว

            ทำไมต้องเป็นตำรวจใหม่อย่างเขาด้วยนะที่ต้องอยู่คนเดียว

            เขายอมรับว่ากลัว.....

            หยิบหนังสือกำลังภายในเล่มโปรดมาอ่านเป็นรอบที่สอง   พฤติกรรมอันเก่งกาจของตัวเอก   รวมทั้งสำนวนโวหารอันคมคาย   มันทำให้เขาเพลิดเพลินและหลงลืมความกลัวไปได้บ้างชั่วขณะ

            เป็นชั่วขณะที่ดื่มด่ำ    เป็นชั่วขณะที่น่างมงายนัก

            ถ้าเป็นสำนวนกำลังภายในต้องบรรยายต่อไปว่า

            วิกาลเงียบสงัด    ไร้แม้สรรพเสียงใดๆ   มีเพียงเสียงลมหายใจของบุรุษหนุ่ม

            พลัน !

            เสียงกุบกับก็ดังขึ้นที่หน้าห้อง   แล้วก็หายไป

            เสียงหัวใจของเขาเต้นราวกับกลองศึก

            คิดไปมากมายร้อยแปด    รวมกับข้อมูลที่เพื่อนตำรวจให้มา   ความคิดของเขาพุ่งเป้าไปยังคำตอบๆเดียว

            “สิ่งไม่มีชีวิตที่เรียกว่า   ผี”

            มันจะต้องเป็นผีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น   ที่ป่าช้าแต่ดันเอามาสร้างเป็นที่พักสายตรวจ  ป้อมยามบนดอย   ทำไมต้องเอาที่ป่าช้าเก่าด้วยนะ   เขาไม่เข้าใจจริงๆ

            ที่มาพร้อมๆกับความกลัวก็คือ   อาการปวดท้องฉี่    เหลือบดูนาฬิกาสี่ทุ่มกว่า  เขาไม่กล้าออกไป

            ลุกขึ้นมานั่งหลังพิงฝา    อดทนและอดกลั้น   อย่างอุดมคติตำรวจที่เขาเคยท่องประจำ

            “เคารพเอื้อเฟื้อต่อหน้าที่      กรุณาปราณีต่อประชาชน    อดทนต่อความเจ็บใจ   ไม่หวั่นไหวต่อความยากลำบาก   ไม่มักมากในลาภผล”

            แต่ตอนนี้เขาปวดฉี่และก็กลัวผี...

            ผ่านไปอีกหลายนาที    เคลิ้มๆใกล้จะหลับ  

            เสียงกุบกับมาอีกรอบแล้ว   หัวใจของเขาแทบจะเต้นออกมาข้องนอก   หรือว่ามันอาจจะกำลังลองดีตำรวจใหม่อย่างเขา   พึ่งมานอนได้สองคืน   หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเขาไม่ได้จุดธูปบอกเจ้าที่เจ้าทาง  เขาคิดไปร้อยแปด

            มาอีกแล้ว   เสียงกุบกับผ่านหน้าห้องของเขาไป    รอบนี้ดูเหมือนจะใกล้ห้องเขาเป็นพิเศษ

ความกลัวยิ่งมากขึ้นกว่าเดิม    ขนลุกชัน   พร้อมกับอาการปวดฉี่ยิ่งกำเริบ      เหลือบดูรอบห้อง    เอชเคที่หลวงแจกให้พิงอยู่ข้างฝา

            “เอาไงเอากันวะ    มันจะเป็นตัวอะไรก็ช่าง   ขอลองดูสักตั้งเถอะ”

            เขาโดดลงจากเตียง  คว้าเอชเคมากระชับมือ    รวบรวมความกล้า   ยังไงๆก็ต้องไปปลดทุกข์เบาให้ได้   ปลดกลอนประตู   สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ  เอชเคในมือช่วยให้อุ่นใจขึ้น     ปลดล็อกเตรียมยิงแล้วถีบประตูออกไปราวหน่วยสวาท

            ภาพเบื้องหน้าคือม้าของชาวบ้านสี่ห้าตัวที่ปล่อยไว้วิ่งไปมา   กุบกับๆๆๆ

.....................................................................................

โดย แก้มหอม

 

กลับไปที่ www.oknation.net