วันที่ เสาร์ มีนาคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ออกเล


 

 

.

ก่อนการเดินทาง

ฉันนึกถึงเพลง "ทิ้งรักลงแม่น้ำ" ท่อนที่ว่า

"ปล่อยให้ไหล.. ไป ให้ลอยลงสู่ทะเล.. ให้หาย.. ไป"

.

 

.

เพราะความรักของฉันในตอนนั้น

มันเหมือนทะเลใกล้ค่ำ อึมครึม, เมฆฝน ตั้งเค้า

.

.

ทะเล..

ช่วยให้ฉันเศร้าได้อย่างมีความสุข

เพราะมิตรภาพจากคำว่า

"เพื่อน"

.

 

.

Friends will come and friends will go,

The seasons change and it will show,

I will age and so will you,

But our friendship stay, strong and true.

-Author Unknow-

.

  

.

ใครบางคนว่าไว้อีกเช่นกัน

เรือจะปลอดภัยถ้าจอดในท่าเรือ

แต่นั่นไม่ใช่จุดประสงค์ที่เราสร้างเรือขึ้นมา

.

 .

หลังจากให้ทะเล และ เพื่อนช่วยเยียวยา

กำลังใจของฉันกลับมาอีกครั้ง

ฉันรักทะเลขึ้นเป็นกอง

และ เธอ

ฉันทิ้งความหม่นหมอง

ให้ไหลลงสู่ทะเลไปหมดแล้ว

ที่เหลือ คือ สายตาของความมุ่งหวัง

และไม่ลืมที่จะเก็บกอดความรักของเธอกลับมา

.

 

.

ฉันกลับมาแล้ว

นึกถึงเพลง "ออกเล" ที่ฉันฟังครั้งแรก

ในหนังสั้นเกี่ยวกับชาวมอแกน เรื่อง "มอแกน ป่ะ?"

"จะออกเรือไปจนสุดขอบฟ้า.. ถ้าได้ปลามา.. กลับมา คงโชคดี"

.

ออกเลคราวนี้ ฉันโชคดี

ที่ได้ความหวัง กำลังใจ กลับมาด้วย

ขอบคุณทะเล ขอบคุณเพื่อน และขอบคุณ "เธอ"

.

คราวหน้าเราคงได้ออกเลด้วยกัน

ฉันจะรอ : )

โดย วรดา

 

กลับไปที่ www.oknation.net