วันที่ อังคาร มีนาคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

กาสรคำฉันท์ (โพสต์ที่ ๒๑)


๒๒ บ้านนอกเข้ากรุง

          อินทรวิเชียรฉันท์ ๑๑

          ๔๙๔ ตื่นเต้นตระหนกตก      มนะทกสะท้านหลาย

          ย่ำรุ่งสินะยาย                     บุตระหลานวเนจร

          ๔๙๕ ทางเทียวสิเดียวดาย     และจะผายพระนาคร

          ยายว่าตระเตรียมตอน           สพะสิ่งสิพร้อมการ

          ๔๙๖ เดือนต่ำผิดาวตก         สิวิหกผิขันขาน

          ไก่โต้งสิปลุกวาร                 ระอรุณทิฆัมพร

          ๔๙๗ ลายเล็นสิเส้นมือ         ระยะคือสิเริ่มจร

          ลายมือสิแลตอน                 จะประเดิมและเห็นลาย

          ๔๙๘ ออกเกวียนอรุณสาง     ระยะทางจะที่หมาย

          ยาวเยิ่นสิเกินงาย                 ผิสิพักขบวนเกวียน

          ๔๙๙ พักคนและพักโค         สิจะโซมิวนเวียน

          เล็มหญ้ากะตอเหี้ยน             ผิวะคนสิกินงาย

          ๕๐๐ ทางเทียวระวางเยิ่น       ระยะเดินอะโขหลาย

          ดุ่งดั้นก็ล้ากาย                    สิจะแรมระหว่างวัน

          ๕๐๑ กว่าจวบสถานี             รถะที่ระวางพลัน

          รถไฟขบวนบัน-                   ทุกะช่างสิพาจร

          ๕๐๒ ล่องลงลุเมืองล่าง        ระยะทางจะแรมรอน

          เรียนต่อ ณ นาคร                สิขะบทประดาปวง

          ๕๐๓ วันวานกะควายตู้          สิละสูผิบางช่วง

          ปิดเทอมจะรีบทวง               จะพนักสิเลี้ยงควาย

          ๕๐๔ ยายเฒ่าก็จัดแจง         และแสดงผิวุ่นวาย

          ไก่สาวแพนงชาย                จะมิสับสิย่างไฟ

          ๕๐๕ ข้าวสารชะลอมสาน     ประจุจานระวังไหว

          ร้าเครื่องกะบั้งไผ่                 ผิสิฝากคณาจารย์

          ๕๐๖ น้าลุงจรุงใจ                ทนุในนครบาล

          รอรับผิลูกหลาน                  คณะเนื่องสิอาศัย

          ๕๐๗ จากป่าจะเข้าเมือง       จะประเทืองประดาใด

          เรียนต่อระดับไกล                ระยะถึงปริญญาฯ

          วิชชุมมาลาฉันท์ ๘

          ๕๐๘ สองพันห้าร้อย            กว่าหน่อยสี่ห้า

          ยายส่งหาน้า                      เรียนต่อเมืองหลวง

          ป.สี่บ้านป่า                        เข้ามาตามดวง

          ชาตาเต็มตวง                     ต้องตักจนเต็ม

          ๕๐๙ ลาก่อนควายทุย          เคยลุยและเล็ม

          นอนน้ำอิ่มเอม                    คลายร้อนผ่อนเย็น

          ลาชั้น ป.สี่                         ลาก่อนทุกข์เข็ญ

          เรียนต่อต้องเด่น                  วิชาอาคม

          ๕๑๐ ลูกชายหัวปี                แม่มีสุขสม

          หวังไกลโง่งม                     เป็นเจ้าเป็นนาย

          หมายพ้นไร่นา                    หมายลาลับควาย

          นั่นคือความหมาย                เรียนต่อเมืองหลวง

          ๕๑๑ ยายโวโอ้อวด             เข้มงวดใดปวง

          ลูกหลานกูดวง                    เจ้านายใหญ่โต

          นั่นหมากลิ้นฟ้า                   พาดบ่าดูโก้

          สวมครุยยศโย                    มีไหมสักคน

          ๕๑๒ ลูกบ้านหลานเมือง       ลือเลื่องตำบล

          ลูกหลานใครพ้น                  หัวไร่ปลายนา

          ลูกกูต้องผ่าน                     มีการศึกษา

          ต้องมีวิชา                          มีปีกอีกหาง

          ๕๑๓ มื้ออื่นจงรู้                  หลานกูเดินทาง

          ลงเรียนเมืงล่าง                   อย่างน้าลุงเขา

          ทำงานเงินเดือน                  บ่เถื่อนงานเบา

          งานในร่มเงา                      บ่แดดบ่ฝน

          ๕๑๔ นี่กระไรสู                   สู้ฟ้าดินดล

          ต้องอดต้องทน                   ใช้แรงดั่งควาย

          ลูกหลานเป็นไป                  วิสัยทัศน์ยาย

          ลูกหลานสบาย                   พ่อแม่ทุกข์ทนฯ

          ฉบัง ๑๖

          ๕๑๕ เสียงหวูดรถไฟจักรกล            หญิงชายอึงอล

          บ้างคว้าตะกร้ากระเป๋า

          ๕๑๖ หอบลูกจูงหลานวัยเยาว์          ชะลอมหนักเบา

          ของฝากมากมีแบกขน

          ๕๑๗ รถไฟชั้นสามผู้คน                  แออัดเหลือล้น

          ไม่มีที่นั่งที่ยืน

          ๕๑๘ หย่อนกายลงนั่งกับพื้น           ทางเทียวทนฝืน

          ฉึกฉักรถจักรครวญคราง

          ๕๑๙ จะถึงไม่ถึงก็ช่าง                    แล่นไปบนราง

          วันคืนร่วมทางกันเทียว

          ๕๒๐ ตื่นตาตื่นใจแลเหลียว             มืดมิดจริงเชียว

          มิรู้แห่งหนตำบลใด

          ๕๒๑ รุ่งสางเสียงหวูดรถไฟ             ประกาศบอกให้

          รถเทียบเหยียบชานชลา

          ๕๒๒ เตรียมสัมภาระบรรดา             ท้ายสุดแล้วหนา

          ที่นี่คือหัวลำโพง

          ๕๒๓ ยายว่าน้าคอยอยู่โยง              รับหลานรอโรง

          ลงแล้วยืนอยู่อย่าหนี

          ๕๒๔ จริงอย่างยายว่าด้วยซี            ที่สถานี

          น้าชายยืนรอบ่ไกลฯ

 

 

โดย สมคิด_สิงสง

 

กลับไปที่ www.oknation.net