วันที่ เสาร์ มีนาคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

สงบใจที่วัดปทุมวนาราม


ไม่บ่อยนักที่จะลุกขึ้นมาลางานครึ่งวันแล้วก็ตรงดิ่งไปวัด และก็เลือกไว้ในใจว่าจะไปวัดปทุมวนาราม นอกจากจะอยากไปหาความสงบทางจิตใจแล้ว ก็ถือโอกาสไปดูว่าวัดใหญ่ท่ามกลางกระแสความวุ่นวาย ของห้างดังและแสงสีเสียงด้านนอกจะท้าทาย ความสงบภายในวัดได้มากขนาดไหน

ก้าวแรกที่เดินเข้าเขตวัดท่ามกลางอากาศร้อนอ้าว มันช่างรู้สึกหนักเหนื่อยขาเหลือเกิน พื้นปูนระอุสะท้อนความร้อนกลับอย่างกับจะเผาเราให้ไหม้อยู่ตรงนั้น ลิบๆเลยบริเวณที่กำลังก่ออิฐ ปลูกสร้างอาคารเพิ่มเติมอีกอย่างน้อยสองแห่งในบริเวณวัด มีกลุ่มต้นไม้เขียวชอุ่มอยู่ คงเป็นสิ่งนี้แหละที่ทำให้ชั้นสืบเท้าเดินลึกต่อเข้าไปค้นหาความสงบที่แฝงตัวอยู่

ชั้นเดินลึกเข้าไปตามทางผ่านฝุ่นปูน สักพักชั้นก็ได้ยินเสียงเทศน์ดังมาจากศาลาหลังใหญ่ ตั้งอยู่ใจกลางบรเวณวัดเหมือนเป็นจุดศูนย์รวมของสาธุชน ลมพัดเอื่อย น่าแปลกอุณหภูมิแตกต่างอย่างกับคนละเวลา หรือคนละจังหวัด หรือว่าจะเป็นอุณหภูมิของอารมณ์ของชั้นที่กำลังจะสัมผัสกับความเย็นสงบของวิถีพุทธที่อยู่เบื้องหน้า

ชั้นนั่งลงบนผ้าสีแดงที่เขาจัดไว้ให้กับคนที่ต้องการมากราบไหว้พระบรมสารีริกธาตุ ชั้นพยายามสำรวมทั้งกายและใจเพื่อถวายสักการะต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ตรงหน้าห่างแค่ 2เมตร  ดีจังที่คนไม่พลุกพล่าน ทำให้ชั้นอยากใช้เวลามากขึ้นอีกนิด ชั้นเดินวนทักษิณาวัตร 3 รอบ อย่างช้าๆ ช่วงเวลานั้น ใจชั้นสงบจัง แค่สงบความสุขก็เกิด ชั้นลืมเรื่องการเมืองที่วุ่นวายใจ ลืมเรื่องปัญหางานต่างๆที่อยู่สองบ่า ชั้นทิ้งมันไว้ที่ประตูวัด

 ชั้นเดินกลับออกมาผ่านทางเดิม แต่ด้วยอารมณ์ที่เปลี่ยนไป ชั้นมองไปที่ประตูวัดตอนขาออก ชั้นจะทิ้งความวุ่นวายใจอยู่ตรงนั้นแหละ ตรงนั้นคงเป็นกองขยะอารมณ์ของคนมากมายที่เข้ามาและถอดทิ้งไว้

นอกจากขยะอารมณ์ที่ทิ้งไปแล้วชั้นก็พบอีกหนึ่งคำตอบว่าความสงบเกิดได้ทุกแห่งด้วยใจนี่เอง สยามสแควร์ สยามพารากอน เซ็นทรัลเวิร์ด หรือที่ไหนๆก็ไม่เกี่ยง

    

 

โดย Jintanato

 

กลับไปที่ www.oknation.net