วันที่ เสาร์ เมษายน 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ไม่มีบทกวีรักในเดือนเมษา


ด้วยอุณหภูมิของเดือนเมษาและเสียงลมปลิดกลีบม่วงตะแบก

ฉันจะไม่ขึ้นต้นบทกวีด้วยชื่อเธอ

เฉกเช่นเดียวกับแผ่นดินไม่ถวิลหาแดงผยองของซอมพอในเดือนธันวา

ขอเธอจงเงียบนิ่งขณะฉันกัดกินมะม่วงสุกพันธุ์น้ำดอกไม้

ในสวนร้างที่ซึ่งเก็บซ่อนความลับในวัยเด็ก

ฉันจะไม่เรียกหาเธอหรอกที่รัก

ในขณะฉันทอดตากับความลับของบรรยากาศเดือนเมษา

ฉันจะไม่ขึ้นต้นบทกวีด้วยชื่อเธอ

ขอให้ฉันเงียบนิ่งบ้างสักครู่

ขณะเสียงกลองรบของสองเผ่ากำลังก้องมาจากเมืองหลวง

หากเธอชักชวนฉันร่วมร้องเพลงปลุกใจ

ฉันจะกัดลิ้นของฉันทิ้งเสีย

หากเธอมอบบทสวดสดุดีผู้เสียสละ

ฉันก็จะกัดลิ้นฉันทิ้งเสีย

อาจมีอยู่บ้างหรอกคำผรุสวาสจากลิ้นที่ผุพัง

เดือนเมษาจะพลิ้วมาเพียงปีละครั้งที่รัก

เฉกเช่นเดียวกับวันคืนอื่นๆ

เราตื่นขึ้นมาในบริบทของแสงตะวัน

ฉันจะไม่กลับบ้านก็ได้หากสงครามยังไม่จบสิ้น

แต่อย่าได้ส่งจดหมายรักมาจากแนวหลังเลยในเดือนนี้

ฉันกำลังนั่งรอมะม่วงพันธุ์น้ำดอกไม้สุกงอม

จะไม่มีบทกวีรักในเดือนเมษายน

แม้ในความฝันฉันจะเห็นดวงหน้าสีชมพูเปื้อนคราบน้ำตาจนหม่นหมอง

หรือเสียงร้องของเธอจะแว่วมาจากสถานีวิทยุ

เธอจะหาคุณค่าของการเกิดดับจากสงครามก็ได้

หรือเธออาจเป็นส่วนหนึ่งของชัยชนะในหน้าประวัติศาสตร์อันทรงเกียรติก็ตามแต่

หากดวงตาเธอจำหลักเพียงเสาธงของชนเผ่า

ฉันจะเงียบไบ้และรอคอย

ด้วยชัดเจนว่าพรุ่งนี้มะม่วงพันธุ์น้ำดอกไม้ของเราจะสุกงอม.

โดย หทัยสินธุ

 

กลับไปที่ www.oknation.net