วันที่ จันทร์ เมษายน 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

พี่เปา พ.อ.ร่มเกล้า ธุวธรรม กับความทรงจำดีๆ


สิ่งดีๆ ที่ได้รับอีกสิ่งหนึ่งในชีวิต คือ การได้รู้จักกับ "พี่เปา" พ.อ.ร่มเกล้า ธุวธรรม หรือ พี่ร่ม ของทุกคน

สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินโดยรถยนต์พระที่นั่ง พร้อมด้วย สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร มายังศาลา 3 สุวรรณวนิชกิจ วัดเทพศิรินทราวาส วางพวงมาลาและพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ

ครอบครัว

เพื่อนทหารพี่น้อง เคารพศพด้วยสีหน้้าเศร้าหมอง

คุณนิชา ภริยา

ระหว่างรดน้ำศพ

 

เรื่องนี้เป็นความทรงจำที่นึกถึงทีไรอดนั่งยิ้มคนเดียวไม่ได้สักที

ย้อนหลังไปเมื่อประมาณปี 2540  ร้อยโทหนุ่มคนหนึ่ง เดินก้าวอาดๆ เข้ามาที่ จส.100 ด้วยท่าที่รีบเร่ง ต้องการเข้าพบผู้บริหาร เพื่อขอความร่วมมือช่วยแจ้งเบาะแสรถหาย (ถ้ายังจำกันไม่ผิด ในช่วงเวลานั้น รถใหม่ป้ายแดง โดยเฉพาะรถกระบะป้ายแดง หายเยอะมาก เจ้าหน้าที่ตำรวจไม่สามารถทำอะไรได้พอทราบเบาะแส รถก็อันตรทานหายเข้าฝั่งชายแดนเขมรไปเรียบร้อยแล้ว) 

พี่เปายามนั้นเป็นหนุ่มรูปร่างสันทัด ผอมสูง (หัวโต) นั่นเป็นภาพประทับใจครั้งแรกที่ได้รู้จักกัน เสียดายไม่มีรูปถ่าย หลังจากคุยกับผู้บริหารแล้วก็ถึงระดับปฎิบัติการ พี่เปาต้องมาประสานงานกับบูตะ  ขณะนั้นบูตะรับหน้าที่ดูแลระบบอินเทอร์เน็ตของ จส.100 จึงทำให้ได้รู้จักกันตั้งแต่บัดนั้นมา

แอบเม้าท์หน่อย สมัยนั้น พี่เปาของเรา ยังไม่รู้เรื่องระบบเครือข่าย, อินเทอร์เน็ตและคอมพิวเตอร์เลย เขาบอกว่า อยากทำระบบสื่อสารติดต่อในกองกำลัง และอยากให้ทหารได้ใช้ระบบอินเทอร์เน็ตเป็น บูตะและน้องในทีมจึงช่วยกันเทรนพี่เปา ตั้งแต่นับหนึ่งเลยทีเดียว  พี่เปา เป็นคนหัวไวและเรียนรู้ได้เร็วมาก ไม่นาน ก็เริ่มจะเก่ง (เกินครู)  สามารถต่อเครือข่ายเล็กๆ ขึ้นใช้งานในกองกำลังได้โดยไม่ต้องพึ่งเจ้าหน้าที่คอมพิวเตอร์ ให้เสียเวลา

พี่เปาทำให้ จส.100 กับ กองกำลังบูรพา นอกจากจะติดต่อสื่อสารผ่านโทรศัพท์แล้ว ยังได้ใช้ระบบอินเทอร์เน็ตนี่แหล่ะ ช่วยในการรับ-ส่งข้อมูลแบบ real time และเก็บข้อมูลรถหายลง database เพื่อตรวจสอบได้อย่างแม่นยำ ทันสมัยที่สุดแล้วเมื่อ 10 กว่าปี
 
พี่เปาเป็นคนแรกที่มีส่วนทำให้ "โครงการปกป้องทรัพย์ของชาติ" โดยความร่วมมือระหว่าง จส.100 และ กองกำลังบูรพา ประสบความสำเร็จ เราสามารถสกัดจับรถหายได้อย่างรวดเร็วและขยายไปถึงพื้นที่รับผิดชอบของกองกำลังสุรนารีและกองกำลังสุรสีร์ นับเป็นงานสร้างภาพพจน์ให้กับกองทัพ โดยเกิดขึ้นจากความคิดของพี่เปา

จากการทำโครงการรถหาย ทำให้บูตะและน้องในทีมได้มีโอกาสลงไปสังเกตการณ์ ณ กองกำลังบูรพา พี่เปา ในฐานะเจ้าถิ่น ต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี ไม่ได้พาไปนอนโรงแรมชั้นดีในสระแก้วหรอกนะคะ แต่พาไปนอนดูดาวที่แนวตะเข็บชายแดนสระแก้ว ซุ่มดักผู้ลักลอบนำรถขับข้ามไปขายชายแดนเขมร

พี่เปาบอกว่า "ไม่ได้ๆๆ มาทั้งที ต้องมาดูให้เห็นของจริงๆ"

"อืมม ของจริงเลยพี่ นอนอยู่ในป่าจนฟ้าสาง บูตะยังไม่เห็นรถขับไปสักคัน"
 
"ไม่เป็นไรๆๆ พรุ่งนี้เราไปกันใหม่" พี่เปาบอก


วันรุ่งขึ้น

"คืนนี้เราจะไปกันที่ไหนล่ะพี่"

"คืนนี้พี่จะพาไปดูอีกจุดหนึ่ง ถนนศรีเพ็ญ ถนนเลียบชายแดน ตรงนี้ก็มีเอารถออกไปเหมือนกัน"

"แล้วไปยังไง"

"ไปรถฮัมวี่" สิน้อง

ว้าย ๆๆๆๆ นั่งรถฮัมวี่ ชอบมาก เกิดมาเคยแต่เห็นในหนัง วันนี้ได้นั่งของจริงแล้ว แถมมีปืนกลอยู่บนหลังคาอีกด้วย วันนั้นเราออกตระเวณกันตอนดึกสงัด ถึงรุ่งสางอีกตามเคย แต่ก็ไม่เจอหรอก โจรกระจอกที่ไหนจะโผล่มา รถทหารวิ่งเสียงดังออกอย่างนั้น ก่อนกลับพี่เปาบอกว่า พรุ่งนี้ไปนั่ง ฮ. สำรวจพื้นที่กัน ซึ่งเป็นวันเดียวกับที่ขณะของพี่ติ๊ด "ประไพพัตร โขมพัตร" พิธีกรรายการตามล่าหาความจริง จะมาถ่ายทำรายการพอดี

วันรุ่งขึ้นบูตะจึงได้มีโอกาสขึ้น ฮ. และรับฟังบรรยายสรุปจากพี่เปาแบบเต็มอิ่ม ประมาณว่า ลงจาก ฮ.ปุ๊ป ลงไปอ้วกแตกทันที อ้วกจริงๆ ค่ะ คนที่อดนอน แล้วไม่เคยขึ้น ฮ. ก็จะมีอาการแบบนี้แหล่ะ

ไปกองกำลังบูรพาครั้งนั้น ทำให้ได้รู้ถึงการทำงานเหล่าทหารกล้า พวกเขาไม่ได้ทำหน้าที่ปกป้องอธิปไตยของประเทศชาติอย่างเดียว แต่ทำเพื่อความสงบสุขของประชาชนทุกคน  

เป็นการเดินทางที่ประทับใจมากที่สุดครั้งหนึ่งของบูตะเลยทีเดียว

************************************

ตอนที่พี่เปาได้รับคำสั่งให้ลงพื้นที่จังหวัดนราธิวาส เป็นเวลา 6 เดือน บูตะฟังแล้วเสียวแทน ทุกครั้งที่ได้มีโอกาสคุยกันพี่เปาจะเล่าให้ฟังถึงวีรกรรมเสี่ยงภัยต่างๆ นาๆ ไม่ว่าจะโดนดักซุ่มยิง วางกับระเบิด เล่าเป็นฉากๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 "เป็นทหารรับใช้ชาติ เราไม่รู้หรอก วันไหนจะอยู่ วันไหนจะตาย พี่ไม่กลัวหรอก" บูตะก็เชื่ออย่างนั้น เพราะพี่ไม่ใช่คนอยู่ข้างหลัง พร้อมที่จะอยู่เคียงข้างและเดินไปข้างหน้ากับลูกน้อง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

ระยะหลังบูตะไม่ค่อยได้คุยกับพี่เปา แต่ก็รับรู้เรื่องของพี่เปาตลอด

วันที่ 8 ที่ผ่านมา อยู่ดีๆ ก็โทรมาหา

"เฮ๊ย พี่ซื้อ BB แล้วนะ"
"มาเลย เอา pin มา chat กัน"
พี่เปา add pin ไปแล้วส่งข้อความมาทักทายว่า "how are you"
บูตะตอบกลับพี่ไปแล้ว "Welcome to BB world"

แต่พี่ยังไม่ตอบบูตะกลับมาอีกเลย ....


วันที่ 10 บูตะทราบจากทีวี พี่เปาถูกยิงอาการหนัก และเฝ้าติดตามอาการของพี่ผ่านทางลูกน้องคนสนิทของพี่เปา

23.15 น.

"พี่เปาเป็นอย่างไรบ้าง"
"ปั๊มหัวใจ หนักครับพี่"
"ไม่เป็นไรนะ ผ่านมาทุกที่"
"ผมตอบไม่ได้"
"ต้องไม่เป็นไร บอกพี่ด้วยนะ พี่เปาต้องรอด"
"ครับ พี่เปาอยู่ห้องผ่าตัด"
"ยังโคม่า ?"
"พี่สวดมนต์ช่วยด้วยนะครับ ผมรักแก"
"ดวงแข็ง ไม่ตายง่ายๆ เพิ่งสวดเสร็จไปตะกี้เองค่ะ สบายใจขึ้นหน่อย"
"ขอบคุณครับ"

วันที่ 11 ประมาณ 6.00 น.

พี่เปาเสียแล้วครับ

..................

บูตะรู้แล้วล่ะ   พี่คงไม่ตอบ BB บูตะแล้ว

พี่เปานอนหลับ นอนหลับชั่วนิรันดร์ จากเงื้อมมือของคนเลว


เหนื่อยมามากแล้ว พักผ่อนเถอะพี่


พี่จะอยู่ในความทรงจำของพวกเราตลอดไป

ด้วยรักและอาลัย

"แม่ปาน"

(ชื่อเล่นบูตะ ที่พี่เปาชอบเรียก)

โดย บูตะซัง

 

กลับไปที่ www.oknation.net