วันที่ เสาร์ เมษายน 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

--- แสงที่ส่องไม่ถึง ---


---

พลบค่ำ

แสงสีส้มแห่งดวงอาทิตย์พาดผ่านฟ้า

ดวงไฟถูกจุดประกายสาดแสง

ขณะเพ่งมองประกายหยดน้ำในแววตา

นานมาแล้ว

หยาดน้ำตาเปรอะเปื้อนอาบแก้มดวงตาพร่ามัวมองไม่เห็น

หากยังช่วยบรรเทาความรู้สึกได้ดี

ทุ่งนาสีเขียวตัดผ่านทางเดินบนผืนดินผืนเล็ก

ความมืดเข้าปกคลุมกลายเป็นทุ่งนาสีดำ

---

 

---

แสงสีส้มที่พาดผ่านฟ้าจางหายไปแล้ว

ดวงดาราอาจรอเวลาส่องแสง

หลังจากท้องฟ้าขมุกขมัวเป็นสีเทาทั้งวัน

ผู้คนหลากหลาย

ปิดประตูให้ดวงอาทิตย์ หลับตาให้ดวงจันทร์ หลงลืมดวงดาว...

เราแข่งกันเปล่งแสงสว่างในตัวเอง

ส่องไปให้ถึงฟ้า

แต่ประกายแห่งเรามิเคยส่องถึง

มีเพียงความพร่ามัวของแสงสีบนพื้นดิน

เพื่อให้ได้พักอาศัย เพื่อให้ได้แอบอิง เพื่อให้ได้โลดเต้นไปในราตรีโลก

เรามิอาจยอมสูญเสียเวลาหลับตา รับรู้ และนิ่งฟัง ...เสียงหัวใจ

แสงแห่งเราจึงมิอาจส่องไปถึงชั้นฟ้า

ณ ดินแดนในความสับสน

ประกายดาวก็ส่องลงมาไม่ถึง

ความมืดปกคลุมทั่วร่าง สรรพเสียง ดวงใจ…

มีเพียงร่องรอยอดีตกาลคือประกายหยดน้ำใสๆ ในแววตา…

---

---

ภาพจากอินเทอร์เน็ต

---

โดย moonsature

 

กลับไปที่ www.oknation.net