วันที่ ศุกร์ พฤษภาคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

คือกวีนิพนธ์ฅนปากใต้ มือรั้น โดย มนตรี ศรียงค์


                          

มือรั้น

ผ่านน้ำหลากสายมาหลายท่วม  

อยู่ร่วมแล้งร้ายมาหลายหน

ทั้งเด็กเดียงสาไล่มาจน  

ถึงคนชรานัยน์ตาฟาง

เห็นโลกเก่าและใหม่ด้วยนัยน์ตา 

พบว่าโลกนี้ไร้ที่ว่าง

ทางข้างหน้ามืดมนทุกหนทาง  

ไม่รู้จะก้าวย่างไปทางใด

สะเปะสะปะเดินไปทั้งซ้ายขวา  

ก้าวหน้า ? ถอยหลัง ? ยังสงสัย

หลายชีวิตพังภินท์ใกล้สิ้นใจ 

ยังไม่เห็นปลายหมุดหมายทาง

ผ่านแผนพัฒนาฯมาหลายฉบับ  

คำนวณนับถ้วนถี่ต่อกี่ร่าง

ธารน้ำเอ่อพรวดพรวดแล้วงวดราง  

จนผากแล้งแห้งร้างเลยกลางคน

หมายรัฐฯพัฒนาประสารัฐฯ 

สมรรถภาพที่มีกลับปี้ป่น

ชนชนบทยังเป็นชนบทชน  

ยิ่งขื่นข้นแค้นคาวยิ่งร้าวราน

ครั้นเฒ่าแก่ล้าชราภาพ  

ตายก็ทาบร่างเผาเป็นเถ้าถ่าน

ท้องถิ่นยังยืนยันความกันดาร  

พื้นบ้านต่อรุ่นใกล้สูญพันธุ์

จึงมือต่อมือที่ดื้อดึง  

เลิกพึ่งมือรัฐมาจัดสรร

มือชาวบ้านด้านดื้อก็คือกัน 

จะส่งรั้นส่งดื้อสู่มือน้อย

บอกมัน – มืออื่นของพื้นบ้าน 

จะส่งผ่านมือนี้ไม่มีถอย

ให้มือนุ่มนิ่มเย็นเกิดเป็นรอย 

แกร่งจากโป้งไปก้อยค่อยค่อยเป็น

เพื่อความเข้มแข็งของคนท้องถิ่น 

แผ่นดินเด็กเด็กได้วิ่งเล่น

เพื่อเนื้อหนังกระดูกเอ็นทุกเอ็น  

ได้ส่งเมรุขึ้นเผาอย่างเคารพ !

(เพื่อเนื้อหนังกร้านกรำความลำเค็ญ 

ประจานเหม็นงบรัฐฯพัฒนา)


 มนตรี ศรียงค์


 ขอบคุณภาพจาก internet


 หมายเหตุ ขออภัยคุณมนตรี ศรียงค์ ที่การโพสบทกวีชิ้นนี้ก่อนหน้ามีความผิดพลาดมหาศาล

 (เพิ่งเข้ามาอ่านในเน็ต แล้วตามมาแก้ไขให้แล้วนะพี่ - สิระพล)


โดย ศูนย์สื่อสังคมภาคใต้

 

กลับไปที่ www.oknation.net